Drie jaar samen

10565252_923368694346136_869693848530089237_n
We zijn vandaag drie jaar samen.
Het was een fijn jaar. Het was ook een moeilijk jaar.

Vorig jaar vierden we dat we twee jaar samen waren en kreeg ik een mooie ketting van je. Het was vooral een fijne zomer, waarin we veel leuke dingen hebben gedaan. Fietsen (en van een bruggetje vallen), veel wandelen, zwemmen, restaurantjes, enkele feestjes. Ik moest het even opzoeken om zeker te zijn, maar we zijn in dat jaar ook naar Londen geweest – een trip waar we allebei kei hard tegen mijn ziek zijn opliepen en veel van geleerd hebben.
We beloofden elkaar dat we op zoek gingen naar een eigen huis zodra die mogelijkheid kwam. Toen het eenmaal zo ver was speurde ik dag en nacht woonnet Rijnmond af en liet ik jou alle leuke woningen zien. De teleurstelling was groot wanneer we een woning net niet konden krijgen, maar toen we eenmaal ons huisje hadden gevonden waren we dolgelukkig. En mijn wens kwam uit: ik wilde met de kerst erin zitten, riep ik al maanden.

Samen ervoor zorgen dat het huis niet in de fik vliegt, je ergeren aan alle kattenharen op zwarte kleding, op de grond moeten slapen omdat het bed uit elkaar stort (en vervolgens liever geld uitgeven aan een nieuwe laptop want hey, gamen is belangrijk) en mijn vader missen omdat hij de was altijd zo goed bij hield en wij al blij zijn als we hetzelfde paar sokken de volgende maand weer terug zien…
Ik ben blij dat je zo gek bent op de katten. Dat je zo kan klagen over én tegen Aylinn, maar haar vervolgens onderwerpt aan ‘verplicht knuffelen’ omdat ze zo lief is. Dat je me erop wijst wanneer ze weer zo schattig ergens ligt te zijn, zoals alleen zij dat kan. Dat Charlie iedere avond blij naar de deur toe rent omdat jij thuis komt en je hem consequent als eerste begroet. Dat je met alle geduld zorgt dat hij z’n met medicijn overgoten brokjes netjes op eet, ook al duurt het een uur, omdat hij het zo vervelend vindt als ik het gewoon zijn bekje in spuit.
En ook niet onbelangrijk: het uren samen kunnen gamen, en dat je mijn voorliefde voor co-op games inmiddels deelt. Ik weet niet hoe ik het uit zou houden met iemand die dat niet leuk vindt.
Alles wat we samen delen, het vele lachen, de lieve woorden, de warmte. Het is fijn om samen te wonen met jou.

11698590_1154244117925258_4865963629469650065_n

Hoe we 2016 in zijn gegaan, is een beetje zoals het de rest van het jaar is gegaan tot nu toe. Samen, met z’n tweeën, omdat ik het niet redde om het bij iemand anders thuis te vieren. We hadden een heel fijne avond, want dat is wel ons ding. Er het beste van maken, maar ook het prima vinden om ons op te sluiten in ons eigen huis.
We kunnen goed samen zijn. Gelukkig maar, want dat is veel voorgekomen dit jaar. Noodgedwongen, omdat ik maar weinig aan kan.
Ik weet dat je het heel beangstigend vindt om te zien hoe hard ik alweer achteruit ben gegaan. Het is pijnlijk om te vergelijken met vorig jaar, of het jaar daarvoor. Ik denk dat niemand anders het zo goed door heeft als jij en ik kan me voorstellen dat het voor jou inmiddels ook eenzaam zal kunnen voelen. Het lijkt me erg pijnlijk om te zien dat je partner geen goede medische hulp krijgt terwijl ze voor je ogen steeds verder afglijdt. Steeds vaker ziek is, infecties op loopt, op bed ligt wanneer je thuis komt. Niet kan koken, jij die lange uren maakt en onvoldoende daarbij kan helpen. Steeds vaker afspraken moet afzeggen en daarna huilend tegen jou aan hangt.
Mijn vrienden zien natuurlijk het proces niet van dat afzeggen. Zij zien niet hoe ik de dagen ervoor al rekening houd met een feestje. Hoe ik me al klaar maak om weg te gaan. Extra pijnstillers in neem, nog even ga liggen. Me verheug op naar hen toe te gaan. Steeds zieker en vermoeider wordt, en tegen jou zeg ‘ik ga nog even rusten en dan kunnen we straks’. Terwijl we allebei eigenlijk al weten hoe laat het is, en dat ik vervolgens intens verdrietig ben omdat ik al de zoveelste verjaardag moet opgeven.
Mijn vrienden krijgen dan een berichtje, van jou of mij, waarin ik me verontschuldig en vertel dat het niet zal lukken. Iedereen reageert altijd lief, want ik heb nou eenmaal lieve vrienden.
Ik voel me een slechte vriendin, zei ik je laatst. Een slechte dochter, een slechte tante, een slechte partner. Ik wil niet meer zo ziek zijn, zei ik. Ik trek het niet op deze manier.
Dat is behoorlijk heavy. Het is ook behoorlijk privé, maar ik weet dat dit gevoel bij zo ontzettend veel chronisch zieken speelt. Dat gevoel maakt het ook zoveel moeilijker om hulp aan te nemen, of erom te vragen.
Nee, ik wil het zelf doen. Nee, ik wil er niet om vragen. Nee, het lukt wel.
Ik verwacht altijd zo veel van mezelf en ik wil zoveel. Het zal niet makkelijk zijn voor jou om mij te zien lijden onder het ziek zijn, en al helemaal niet makkelijk om te zien dat ik mezelf daar ook nog eens bij kwel.
Je weet me altijd weer op te vrolijken, altijd weer het gevoel te geven dat ik je ontzettend veel waard ben en daar ben ik je heel dankbaar voor.

Dit jaar is behoorlijk moeilijk voor me, en daarmee ook voor jou. Er zijn genoeg fijne momenten en die zie ik ook echt wel, maar ik denk dat het minstens net zo gezond is om verdriet te erkennen, benoemen en toe te laten. Ik heb zoveel moeten afzeggen, zoveel moeten laten gaan. Ik heb veel van mijn angsten met je gedeeld en jij hebt op jouw beurt gedeeld dat het jou soms ook bang maakt. Als deze blogpost online komt zijn we op vakantie, maar zelfs die moesten we bijna afzeggen vanwege mijn gezondheid.
Je hebt geen kik gegeven. Je hebt me alleen maar gesteund, verzorgd, opgevangen en koestert net zo hard als ik alle momenten waarop het wel goed gaat.
Wat een geluk dat ik jou bij me heb.

Ik weet niet of je zelf door hebt hoe sterk je bent dat je dit allemaal aan kan. Ik hoop dat anderen zich beseffen hoezeer het ook jou beïnvloedt. Ik hoop dat anderen net zo trots op je zijn als ik.
Deze blogpost is geschreven voor jou – en om weer eens te benadrukken hoe blij ik met je ben -, maar ook een beetje om inzicht te geven in hoe het is om een zieke partner te hebben.
Er wordt vaak zo makkelijk over gedaan. Iedereen kan ziek worden en er wordt flink op neergekeken als je je partner verlaat vanwege een ziekte.
Maar het is heel anders als je er daadwerkelijk voor staat. Er komt zoveel meer bij kijken dan alleen dat ziek zijn. Het is zwaar en verdrietig en eng, maar er is gelukkig ook nog veel meer dan alleen dat.

954813_671954759487532_625450448_n
De eerste foto die ik ooit van Steven heb genomen, op onze tweede date. Hij had net een meeuw in het water geduwd door hem te willen voeren en ik stond keihard te zwijmelen.

Als mensen aan me vragen ‘hoe gaat het tussen jou en Steven?’ dan antwoord ik ‘goed’ en weet ik verder niet wat ik erover moet zeggen. Ik maak er namelijk geen geheim van dat ik gek op je ben en ik heb verder weinig te klagen.
Oké, je praat soms in je slaap. Dat is behoorlijk irritant:

“Gaat het wel goed met je?” – Steven, slapend en heeft ze duidelijk niet op een rijtje.
“He?” – ik, lichtelijk geïrriteerd, want ik sliep net.
“Alles goed met je?”
“Ja, hoezo?”
“Je bent zo stil.”
“…ik lig te slapen?” 
“Oh.”

Maar da’s ook wel weer lief.

22116_1109315205751483_4338510471887222691_n

Verlichting bij een blaasontsteking

medications-257346_1280
Volgens mij weet iedereen in mijn omgeving het inmiddels wel: ik ben koninging der blaasontstekingen. Al vanaf mijn puberteit heb ik er last van. Ik kan zonder overdrijven zeggen dat ik er al tientallen gehad heb, en zelfs een keer in het ziekenhuis terecht ben gekomen met een nierbekkenontsteking.
Ik weet inmiddels alle do’s en dont’s om een blaasontsteking te voorkomen of te behandelen. Toch zit ik nu alweer met een flinke ontsteking.

Ik erger me er enorm aan dat blaasontstekingen zo onderschat worden. Tuurlijk, als je er vrijwel nooit last van hebt en er dan eentje te pakken hebt zal het misschien wel mee vallen. Maar als je in een zelfde situatie zit als ik, waar je dus om de haverklap een blaasontsteking te pakken hebt en in je handen mag knijpen als je een paar maanden ‘vrij’ bent, ben je waarschijnlijk ook een stuk gevoeliger voor alle nare klachten die je ervan kunt krijgen (en overigens ook van de antibiotica).

Wat me op valt is dat mijn meest voorkomende klacht niet veel besproken wordt. Als ik wanhopig google vraag wat me verlichting zal kunnen geven, vind ik niet veel dingen die mij helpen. Daarom wil ik er graag een blogpost over schrijven, in de hoop dat iemand er wat aan heeft. Ik heb helaas geen gouden tip voor je, maar ik heb inmiddels wel een heleboel geprobeerd om te weten wat op z’n minst een klein beetje zou kunnen helpen.

Mijn ergste klacht bestaat uit constante aandrang. Pijnlijke, gek makende constante aandrang. Je moet je voorstellen dat je echt vreselijk nodig moet plassen en dat al een uur lang probeert uit de stellen omdat je geen wc kan vinden. Het ongemak, de wanhoop, de onuitstaanbare druk op je blaas. Misschien voelt het wat branderig aan.
Alleen is het bij een blaasontsteking nog veel erger. Het doet zeer – soms alsof je scheermesjes plast – maar dat is het ergste niet. Ik kan moeilijk omschrijven hoe die constante aandrang voelt, maar ik breek liever mijn arm dan dat ik dit voel. Geef mij maar pijn, daar kan ik beter mee om gaan.
Het gevangen wanhopige gevoel van constant aandrang hebben om te plassen – maar dat niet kunnen – vind ik echt één van de meest vreselijke lichamelijke gevoelens die ik ooit heb gehad. Als je dan wel een heel klein beetje kunt plassen, schiet er een brandende en snijdende pijn door je plasbuis – gevolgd door een nog veel ergere drang om te plassen.

Ik ga in deze blogpost er niet diep op in hoe je een blaasontsteking kunt voorkomen. Deze blogpost is bedoeld voor hulp in nood – tips voor wanneer je gek wordt van je ontsteking symptomen.

Pijn bij het plassen

  • Plas op een normaal tempo (niet heel snel, maar ook niet angstig rustig), en aan één stuk door. Tussendoor stoppen kan ervoor zorgen dat het nog meer zeer doet, net zoals te snel willen plassen.
  • Zorg dat je blaas zo vol mogelijk is. Zie de timer tip bij ‘constante aandrang’.
  • Zorg dat je goed uit plast, maar druk ook niet te lang door.
  • Plassen met de douchestraal op je gericht kan het minder pijnlijk maken.

Constante aandrang

  • Ga douchen. Voor mij is dit de enige plek waar ik iets minder het gevoel heb gek te worden.
  • Richt de douchestraal op je blaas of buik.
  • Wissel van positie. In de douche kan je bijvoorbeeld zitten of staan, maar ook kan het helpen om anders op de bank te gaan zitten of even een stukje te lopen.
  • Zorg dat je veel water drinkt, zodat je ook daadwerkelijk kunt plassen.
  • Zet een timer. Het is heel moeilijk om bij constante aandrang niet te plassen, zelfs een paar seconden voelt als een eeuwigheid, maar als je blaas (bijna) leeg is zal dit het gevoel alleen maar erger maken. Je blaas raakt geïrriteerd van het constante drukken. Ik probeer er steeds een half uur tussen te laten. Dit is moeilijk en soms onmogelijk, maar probeer zo lang mogelijk te wachten.
  • Afleiding kan helpen.
  • Bel een arts. Of vraag iemand om een arts voor je te bellen. Ik hoefde dankzij mijn voorgeschiedenis gelukkig niet naar de huisartsenpost te gaan. Er werd direct medicatie voor me klaar gelegd.

Pijn in je buik (of rug, of waar dan ook)

  • Wederom kan een warme douchestraal helpen. Een warmtedeken of kruik is ook een optie.
  • Maak het jezelf gemakkelijk. Doe niet teveel als je pijn hebt in je buik van een ontsteking.
  • Pijnstilling kan enige verlichting geven.
  • Ik drink zelf graag kamille thee wanneer ik pijn heb. Het werkt kalmerend.

Overige tips

  • Drink veel water en eventueel cranberry sap (en start al bij het allereerste vermoeden van een infectie). Ik heb zelf mijn twijfels bij cranberry sap omdat de meeste soorten vooral appelsap en suiker bevatten. Toch doe ik het altijd wel. Als je pure cranberry sap kan bemachtigen zou ik persoonlijk daarvoor kiezen. Houd er wel rekening mee dat pure cranberrysap niet te zuipen is. Je zou het eventueel kunnen verdunnen met water.
  • Cranberry pillen + extra vitamine c. Ook ter preventie! Teveel aan vitamine c plas je gewoon weer uit.
  • Houd je buik + het gebied van je blaas goed warm.
  • Wees niet eigenwijs. Antibiotica is vervelend, maar echt noodzakelijk bij een ontsteking. Voel je een ontsteking aan komen, dan kan je proberen het te voorkomen/’verhelpen’ met de bovengenoemde tips. Houden de symptomen aan of krijg je echt sterke signalen door, ga dan naar een arts.
  • Draag tijdens een ontsteking geen strak zittende kleding. Dit, samen met katoenen ondergoed, wordt vaak ook als tip gegeven om een ontsteking te voorkomen.
  • Houd je temperatuur in de gaten. Waarschuw bij koorts een arts.
  • Waarschuw ook een arts wanneer de pijn in je buik of rug erger wordt, of al onuitstaanbaar pijnlijk is. Het is bij een blaasontsteking niet normaal dat je ligt te creperen van de pijn in je lijf. Ook als je moet overgeven is het verstandig om een arts te raadplegen.

Ik heb van de huisartsenpost een vreemd soort medicatie gekregen. Het is in de vorm van poeder, wat ik met water moest vermengen. In eerste instantie was ik boos omdat het maar één zakje is en ik liever een flinke kuur ertegen aan gooi gezien ik al vanaf maart loop te klooien. Dit medicijn (monuril 3000) schijnt echter vaker gegeven te worden bij herhaaldelijke/langdurige ontstekingen, dus ik hoop dat het zal werken.

Heb jij ooit last gehad van een blaasontsteking? Wat waren jouw ergste symptomen?
Mocht je deze blogpost gelezen hebben omdat je momenteel met een blaasontsteking zit wens ik je heel veel sterkte!

Liefs,
Emily

B12 tekort & Lyme testen

13220839_1339854772697524_2083335620690505490_n (1)

Dinsdag ochtend ging ik naar de huisarts toe omdat ik weer eens een aantal dingen wilde laten controleren. Met name mijn B12 wilde ik graag gecontroleerd hebben. Ik kan me niet herinneren of daar ooit naar is gekeken, maar met alle uitgebreide onderzoeken die ik heb gehad mag ik aannemen van wel. Er is alleen wel overduidelijk niet goed naar gekeken.
Ik kon meteen bloedprikken en de volgende dag werd ik gebeld door de assistente. “Je B12 is aan de lage kant,” zei ze.
Even later belde ik weer terug. “Zou je me toch nog even kunnen vertellen hoe laag mijn B12 precies is?”
Waarde: 115. Dat is niet ‘aan de lage kant’, maar erg laag.

Ik voel me er nogal gefrustreerd over. Dat mijn huisarts smelttabletten voorschrijft, terwijl hij mijn gehele geschiedenis kent en weet hoe ziek ik ben. Tabletten zouden alleen helpen als het aan mijn dieet ligt, wat onmogelijk het geval is. Waarom wordt dat niet even gevraagd? Waarom wordt er niet gekeken naar waarom mijn B12 gehalte zo laag is?

Een tekort aan B12 is weer zo’n heel lastig iets. Artsen (h)erkennen het niet op tijd, behandeling is moeizaam. Als de oorzaak onbekend is, zit je in principe levenslang aan injecties vast.
Als je meer wil weten over B12 tekort, kan je het beste even hier kijken: stichting B12 tekort.
B12 tekort op zichzelf is al een diagnose. Je kan er heel ziek van worden en een tekort wat niet op tijd gediagnosticeerd wordt, kan onherstelbare neurologische schade toebrengen.
Overigens ontstaat een tekort niet zomaar: iemand zonder opname stoornis heeft een voorraad voor minstens 3 jaar lang. Als je altijd, zoals ik tot voor kort, veel vlees/vis/eieren/melk/kaas hebt gegeten, ligt het niet aan je voeding.

Ik ben er flink van geschrokken en heb sinds gisteren ontzettende hoofdpijn van de spanning die het opgeroepen heeft. Er zijn namelijk een aantal alarmbellen bij me af gegaan.
Één daarvan is het besef dat ik hier al langer mee moet lopen. Ik voel me vreselijk gefrustreerd daarover. De reguliere geneeskunde schiet zo ontzettend tekort bij mij. Ik voel me boos en verdrietig, zeker omdat de mogelijkheid bestaat dat er al neurologische schade is.
Een tweede, veel luidere alarmbel die af gaat, is omdat ik weet dat B12 tekort een typisch Lyme kwaaltje is. Lyme kan een oorzaak zijn van B12 tekort. Ik twijfel al heel lang of ik me moet laten testen op chronische lyme, maar heb een beetje een ‘kop in zand’ strategie.
Er zijn zelfs een aantal lymies geweest die me erover aangesproken hebben en me aangemoedigd hebben om te gaan testen. Heel lief, trouwens.
Ik vind de mogelijke diagnose doodeng. Ik vind de behandeling van lyme doodeng. Ik vind de consequenties van lyme dood en doodeng.
De reden waarom ik niet eerder getest heb is vanwege het geld (serieus, het kost heel erg veel om te laten testen én te laten behandelen) maar ook vanwege het feit dat ik zoveel doodzieke lyme patiënten zie.
Zo ziek ben ik niet. Ik heb geen epileptische aanvallen, ik lig niet in een donkere kamer, ik heb geen uitvallen in mijn benen.
Aan de andere kant besef ik me ook wel dat ik daarmee een beetje ontken dat ik wel degelijk erg ziek ben. Ik voel me altijd ziek en lamlendig en heb een heel scala aan symptomen. Ik zit niet voor niks al jaren ziek thuis, natuurlijk.
En daarbij vergeet ik even dat er ook Lyme patiënten zijn die ‘gewoon’ werken.

Ik voel me gedwongen om nu toch echt op lyme te laten testen. Inmiddels heb ik een lyme arts gemaild en wacht ik even af of ik daar positieve reactie van krijg. Voor zover ik weet is het heel moeilijk om bij zo’n arts terecht te komen, omdat er maar heel weinig goede lyme artsen zijn en ze dus overspoeld worden door patiënten.
Ik ga mijn ME arts morgen vragen om B12 injecties.
Aan de ene kant ben ik altijd heel blij als er iets uit een test komt. Het geeft me het gevoel alsof ik weer een stapje verder ben, iets kan aanpakken, iets tastbaars heb.

Ik wilde graag even een korte update geven en deels van me af schrijven. Ik voel me erg onrustig hierover.
Ik merk wel dat er veel weerstand is wat betreft chronische lyme. Om één of andere reden roept het bij sommige mensen vijandige reacties op. Ik heb geen idee waarom.
Ik zou graag willen vragen om je negatieve mening over lyme testen voor je te houden. Het maakt me niet uit wat anderen ervan vinden, en of mensen vinden dat ik enkel B12 tekort zou moeten gaan behandelen.
Wanneer je zo lang ziek bent als ik en zoveel negatieve ervaring hebt gehad met artsen, ga je na een tijdje wel je eigen weg. Ik vertrouw op mijn eigen oordeel, op mijn eigen gevoel. Tips en adviezen zijn altijd welkom, maar niemand kan een beslissing voor mij nemen.

Iemand vroeg me waarom ik het niet gewoon los kan laten. Ik heb nu toch al verschillende diagnoses, waarom zou ik nog verder zoeken?

Zolang ik nog zo ziek ben als nu en geen permanente vooruitgang maak, zal ik altijd blijven zoeken. Acceptatie van je ziek zijn is belangrijk, maar betekent niet dat je genoegen moet nemen met een chronisch ziek leven zonder enige verbetering of helderheid. Het leven mag niet zo moeilijk en pijnlijk blijven. Oordelen is makkelijk vanaf een afstandje.
Daarbij had ik zonder mijn doorzettingsvermogen nooit zo’n fijne ME arts gehad als nu. Zou ik er niet achter zijn gekomen dat mijn B12 gevaarlijk laag is en was de kans zelfs reëel geweest dat ik in een rolstoel was gekomen – permanent. Mocht ik inderdaad toch lyme hebben, zal mijn lijf alleen maar meer schade oplopen.
Dit gaat om mijn lichaam, mijn welzijn, mijn leven. Het is prima als jij er anders over denkt, maar jij staat (godzijdank) niet in mijn schoenen.

Als laatste wil ik je graag op het hart drukken om je B12 te laten testen als je de klachten herkent en/of chronisch ziek bent. Vraag ook naar de waarde. Sommige mensen hebben al last bij een waarde van 300, en bij symptomen zijn meerdere testen + behandeling noodzakelijk.

Liefs,
Emily

Hoe ziet jouw self-care eruit?

13043283_1321909387825396_4999612115886189807_n
Ik kwam er laatst achter dat Wentworth Miller – dat lekkere ding uit Prison Break – een hele toffe gast lijkt te zijn. Normaal gesproken houd ik me niet zo bezig met celebrities, maar ik kwam deze post van hem tegen. Hij heeft het in deze post over zijn depressie, en het raakte me.
Sindsdien kijk ik af en toe naar zijn berichten. Hij post zo’n beetje iedere dag hoe self-care (zelfzorg) er voor hem uit heeft gezien die dag, in de hoop anderen te inspireren om ook beter voor zichzelf te gaan zorgen.
Mij inspireerde het om ook eens goed na te denken over wat ik voor mezelf doe. Vooral omdat ik me laatst ten volle besefte hoe hard ik voor mezelf kan zijn.

Goed voor jezelf zorgen wordt ons nauwelijks geleerd. We moeten altijd streven naar beter. Het feit alleen al dat er talloze belachelijk slechte diëten in omloop zijn die enorm populair worden zegt al genoeg hoe slecht we voor ons lichaam zorgen.
Sta jij er ooit bij stil wat je lichaam allemaal voor je doet, en wat jij verder voor je lichaam doet? En belangrijker nog: wat doe jij voor jezelf – degene die in dat lichaam woont?
We zijn allemaal druk bezig met er zo goed mogelijk uit zien, zo goed mogelijk scoren en doorzetten, maar besteden maar weinig aandacht aan wat ons lichaam en onze geest werkelijk nodig hebben.

Het is iets waar ik heel graag aan wil werken. Met een chronische ziekte leer je jezelf eigenlijk aan om vooral niet naar je lichaam te luisteren. Tenminste, zo is dat voor mij: pijnprikkels moet ik de hele dag aan de kant schuiven. Vermoeidheid en grieperige gevoelens moet ik negeren om dingen gedaan te krijgen. Negatieve emoties laat ik er nauwelijks zijn, want ik wil doorzetten – altijd maar weer dat doorzetten – en positief blijven.
Op die manier verlies je contact met je eigen lichaam en maak je er zelf een vijand van.
Hoe vind je daar balans in? Want pijn is er altijd. Hoe luister je daarnaar zonder het de overhand te laten krijgen?
En hoe zorg je goed voor jezelf als het zo vastgeroest zit om zo hard te zijn naar jezelf toe?

Afgelopen week zag self-care er voor mij zo uit

Maandag
Het was een zonnige dag. Ik ben op het balkon gaan zitten en heb daar mijn teennagels in een mooie kleur gelakt, voordat ik besloot om voor het eerst yoga te gaan proberen. Ik word nog steeds vrolijk van mijn nagellak en yoga was de beste beslissing die ik in tijden gemaakt heb.
Dinsdag
Ik had een afspraak met de diëtiste. Een diëtiste die mij goed ligt, niet focust op het aantal kilo’s wat eraf moet maar op het gezond eten & voldoende binnen krijgen. Het was een heel fijn gesprek en ik was heel trots op mezelf dat ik deze stap had gezet – want ik vond het doodeng.
Woensdag
Een vriendin van me kwam langs en vroeg of ik het leuk vond als ze smoothies voor ons ging maken. Het is een klein gebaar, maar het is fijn als je iemand toe staat om iets voor je te doen. Daarbij zijn de mensen om je heen ook een vorm van self-care: fijne mensen stimuleren het, negatieve mensen gaan het tegen.
Donderdag
Begonnen met een eet dagboek. Dit is heel persoonlijk natuurlijk, want voor sommige mensen kan het juist een vorm van self-care zijn om juist te stoppen met een eet dagboek. Voor mij ligt hier geen gevaar in, maar is het een manier om bij te houden wat ik in mijn lichaam stop en of ik genoeg vitaminen enzovoort binnen krijg.
Vrijdag
Mijn haar ingesmeerd met een avocado masker & alles uit de kast getrokken om heel lekker te ruiken & mijn huid blij te maken. Ik vond wel de rest van de dag nog avocado in mijn haar, maar het voelde heel fijn aan!
Zaterdag
Thuis blijven omdat ik teveel pijn had. Pijn heeft deze week echt de overhand in mijn ziek zijn – het is heel naar. Ik zou naar de housewarming gaan van een vriendin en besloot laat in de middag dat het gewoon niet ging. Soms is het een vorm van self-care om juist wél te gaan, maar ik was achteraf ook blij dat ik niet was gegaan. De pijn werd alsmaar heviger en nu – zondag – valt het gelukkig mee. Dat was heel anders geweest als ik was gegaan.
Zondag
Ik had enorm veel zin om mooie nieuwe borden te kopen. Dus dat deed ik. Twee vrolijke Spaanse borden en een fleurige schaal.

Het hoeven geen grote gebaren te zijn.
Self-care kan op allerlei soorten manieren, en dus ook door middel van kleine dingen. Kleine dingen die, wanneer je het maar vaak genoeg doet, uiteindelijk een gewoonte kunnen worden waardoor je iedere dag toch even de tijd neemt om ook voor jezelf te zorgen.
Het kan zo simpel zijn als kaarsjes aansteken omdat je daar een fijn gevoel van krijgt, of fluffy sokken kopen omdat die veel lekkerder zitten.
Een andere eenvoudige manier, die heel lastig is voor veel mensen, is door een moment van stilte te nemen. Je hoeft niet per se te mediteren. Gewoon even stil zitten. Een moment nemen om te voelen hoe je nu werkelijk voelt: zowel lichamelijk als geestelijk.
Voorheen deed ik dat nooit, echt nooit. Het gaf me een heel ongemakkelijk gevoel. Daarbij wil ik vaak helemaal niet weten hoe ik me voel – dat probeer ik juist altijd te onderdrukken.

Hoe ziet self-care er voor jou uit? Wat heb jij gedaan vandaag, puur omdat je daar blij van werd? Puur voor jezelf?

Liefs,
Emily

Het zonnetje schijnt iets feller

11219008_1321909377825397_2778849735870071224_n
Volgens mij waren mensen een beetje geschrokken van mijn vorige blogpost. Sorry daarvoor. Ik zal het even iets beter uit proberen te leggen.
Laat ik je meteen even gerust stellen: ik houd heus wel hoop. Het is niet zo dat ik nu in mijn bed lig met de dekens over mijn hoofd en niet meer op wil staan. Maar voor mij is het wel belangrijk om te erkennen dat het slecht gaat. Door te erkennen dat het slecht gaat, mag het gevoel er zijn. Dan vecht ik er niet constant tegen en voel ik me ook niet meer zo schuldig erover.
Schrijven helpt. Schrijven zorgt ervoor dat ik snap wat er in mijn hoofd om gaat, en het zorgt er ook voor dat ik van een afstandje naar mijn eigen situatie kan kijken.

Ik ben heel voorzichtig met het woord ‘depressief’. Dat komt doordat ik weet hoe het is om heel depressief te zijn, en ik niet op het punt ben waar ik ooit was. Godzijdank!
Ik weet ook hoe het is om zo depressief te zijn, en om dan mensen te horen praten over hoe ‘depressief’ ze wel niet worden van iets triviaals. Depressief zijn is geen gevoel: het is vorm van ziek zijn. Iets waar je geen controle over hebt of je het nou wel of niet ‘krijgt’. Ik weet nog hoe naar ik het destijds vond dat mensen zo klakkeloos het woordje ‘depressief’ rond strooiden, dus ben ik daar nu heel voorzichtig in geworden.
Gevoelig ervoor ben ik wel. Volgens mij is dat echt iets wat in je zit. Gelukkig weet ik het te herkennen, waardoor ik toch iets sneller kan handelen voordat het echt fout gaat. Dat betekent niet dat je het 100% kan tegenhouden, maar ik heb wel het idee dat ik, dankzij mijn ervaring, er beter mee om kan gaan om hopelijk sneller de negatieve spiraal weer omhoog te laten gaan.
Ik wil dus verder ook niet zeggen dat ik momenteel depressief ben. Maar ik voel me wel met vlagen heel gedeprimeerd, wanhopig, en alsof ik op het punt sta om echt naar beneden te lazeren. Dat laatste gevoel is moeilijk te omschrijven, en ik denk dat je dat alleen begrijpt wanneer je het hebt meegemaakt.

Een paar weken geleden omschreef ik mijn gevoel alsof ik overspannen was: overspannen van het ziek zijn. Ik kon echt helemaal niks meer hebben. Zelf het gemauw van mijn kat sneed dwars door me heen – echt heel heftig. Ik weet niet in hoeverre dat te maken heeft met mijn ziek zijn, of dat het beïnvloed werd door mijn mentale gezondheid. Zelf heb ik het idee dat ze gewoon erg goed samen aan het werken waren.
Inmiddels voel ik me gelukkig wel weer iets beter. Dit schrijf ik nadat ik weer twee hele slechte dagen heb gehad – vooral fysiek, maar ik had ook gewoon veel verdriet. Dus dat ik alsnog kan schrijven dat het beter gaat dan een tijdje terug is positief.

Na mijn vorige blogpost geschreven te hebben, voelde ik me eigenlijk direct al wat beter. Opgelucht, opgeruimd. Helderder. En vooral gemotiveerd. Dat komt ook deels door jullie lieve berichten.
Ik heb kort daarna contact gezocht met een diëtiste, heb een afspraak gemaakt met een orthomoleculair arts en ben begonnen met (laagdrempelige) yoga (thuis). Het feit dat ik in diezelfde week twee – drie dagen achter elkaar verschrikkelijke pijn aanvallen heb gekregen, laat zien dat ik waarschijnlijk teveel heb willen doen.

En dat, dát is nou zo vreselijk moeilijk aan chronisch ziek zijn. Die constante strijd. Dat wanneer je probeert om goed voor jezelf te zorgen, je mentale gezondheid intact probeert te houden, je ziekte daar keihard tegen in gaat. En ik weet best wel dat ik vaak te snel wil en te weinig op de rem duw. Ik ben ongeduldig en enthousiast. Het lijkt alleen niet uit te maken of ik het nou heel rustig aan doe, of ietsje sneller. Hoe dan ook krijg ik die terugslag, iedere keer weer. Een klein deel van de tijd ben ik bezig met leuke dingen, en voor de rest voel ik me ziek en ben ik aan het bijkomen, vechten, knokken.
Hoop op verbetering heb ik nog steeds. Maar het is zo naar dat niemand me kan vertellen wat me momenteel zou helpen. Waar ik goed aan doe, want er is geen pijl op te trekken.
Het enige wat ik wel kan doen, is me bewust zijn van alles waar ik gelukkig van wordt en daar koste wat kost me aan vast blijven houden.
En liever voor mezelf zijn – mijn god, dat wordt mijn doel voor de rest van het jaar. Sinds ik met yoga ben begonnen, ben ik zo’n emotionele doos. Het heeft ervoor gezorgd dat ik me ineens heel goed besef hoe hard en gemeen ik naar mezelf kan zijn, terwijl ik juist dacht dat ik veel vooruitgang geboekt had daarmee.

Ik wilde in ieder geval eventjes een update geven. Regelmatiger bloggen komt wel weer – zin heb ik in ieder geval wel. Ik probeer me er wat minder druk om te maken, want als ik me daar gestrest over voel wil ik juist niet meer schrijven.
Het zonnetje schijnt in ieder geval weer wat feller, zowel buiten als in mijn koppie.

Liefs,
Emily

Uitslag kanteltafeltest & hoe het verder gaat

1fbc6d37ce85b6fdb4cb7818da46a9d0
In mijn vorige blogpost kon je lezen over hoe ik de kanteltafeltest vond. In het kort: ik vond ‘m heftig.
We kwamen er later achter dat ik op dat moment al een blaasontsteking had. Dit heeft de test mogelijk beïnvloed. Mijn hartslag was erg hoog in rust (100 slagen p/m), iets wat meestal wijst op een ontsteking.
Er is tijdens de test gemeten dat er te weinig bloed naar mijn hart gaat wanneer ik sta of zit, en daardoor ook te weinig bloed naar mijn hersenen. Bij iedereen zakt het bloed naar je benen wanneer je gaat staan, maar bij mij komt het dus minder goed weer omhoog. Te weinig bloed naar je hersenen zorgt, zoals je waarschijnlijk wel begrijpt, voor vervelende problemen. Het verklaart in ieder geval waarom ik me zo ziek ga voelen wanneer ik lang moet staan, en waarom ik met enige regelmaat (bijna) flauw val. Ook voel ik me daardoor zo beroerd bij erg warm weer en voel ik me soms zo rot tijdens het douchen.

Ik kon kiezen tussen medicatie of steun kousen. Omdat ik liever zo weinig mogelijk medicatie slik, heb ik gekozen voor de kousen. Ik moet nog even terug mailen over welke kleur ik wil (ik kan zelfs kiezen voor knalgeel!), maar als het goed is krijg ik ze binnenkort thuis gestuurd. Volgens de arts zou ik dan vrij snel moeten merken of het helpt of niet.
Ik heb ook mijn arts gemaild met de vraag of het mogelijk is om andere pijnmedicatie te slikken, omdat het de laatste tijd zo heftig is. Het liefst zou ik iets willen krijgen wat ik af en toe kan nemen, op de ergste momenten. Liever niet iets wat ik iedere dag moet slikken. Dan heb ik het gevoel alsof ik er nog enige controle over heb en minder mijn lever naar de klote help – ik weet niet of dat ook daadwerkelijk zo werkt, maar toch.

Dus: te weinig bloed naar mijn hersenen. De diagnose is orthostatische intolerantie, wat eigenlijk betekent dat ik gewoon niet goed kan staan. Voor zover ik weet zorgt dit voor dezelfde klachten als POTS, alleen dan zonder de sterk verhoogde hartslag.
Mijn ademhaling bleef overigens wel goed, dus ik denk dat ik ervan uit mag gaan dat ik geen last heb van hyperventilatie. Ik score altijd heel hoog op de testen voor chronische hyperventilatie, maar dat komt volgens mij puur doordat de klachten overeen komen (met ME/OI).

Kort na de kanteltafeltest kreeg ik dus erg last van de blaasontsteking, waar ik antibiotica voor gehad heb. De klachten bleven nog een beetje aanhouden, maar er was niets in de urine te vinden. Ik was bezig met een schrijfmarathon, met een gezellig groepje, maar moest helaas noodgedwongen stoppen. Niet veel later kreeg ik buikgriep, waar ik me nu nog erg ziek van voel. Tijdens die buikgriep kreeg ik ook weer last van mijn blaas. Ik ben er nog niet voor naar de dokter geweest omdat ik stille hoop heb dat het mee valt en ’t over zal gaan met veel drinken, maar ik ben niet erg blij. Het is lang geleden dat ik zo ziek ben geweest en ik ben gisteren flauw gevallen in huis.
Waardeloos allemaal.

Blijven ademhalen

Ik heb een beetje het gevoel alsof ik mijn excuses aan moet bieden. Eerder schreef ik heel vrolijk dat ik weer meer ging bloggen, over meer onderwerpen, en dat ik er onwijs veel zin in had.
Dat laatste was, en is, waar, maar zoals jullie gemerkt hebben is er weinig van terecht gekomen.

Het is best een vreemd iets, dat bloggen. Het lukt mij nooit om niet mijn gevoel in mijn schrijven te leggen. Dat wil ik trouwens ook niet. Schrijven vind ik fijn, ook al is het emotioneel.
Als je me ziet, dan roep ik altijd meteen vrolijk dat het ‘best wel goed gaat hoor’. Vervolgens zie je een persoonlijk stukje op mijn blog voorbij komen en klinkt het niet al te best. Het is me al een paar keer overkomen dat iemand me daarmee confronteerde.
Meestal ben ik gewoon ook echt vrolijk wanneer ik zeg dat het goed gaat. Dat ben ik juist meestal wanneer je me ziet, want ik word blij van leuke mensen.
Het is vreemd om zo ‘betrapt’ te worden door je eigen schrijven. Het is ook vreemd om te beseffen hoeveel mensen die ik ken, of mensen waar ik ooit mee om ging, mijn blog lezen. Soms benauwd dat me wel een beetje. Een beetje erg.
Ik heb al vaker gezegd dat ik ontzettend veel bewondering voel voor de bloggers die schrijven over bijvoorbeeld hun depressie. Wat lijkt me dat moeilijk als je weet dat iedereen mee kan kijken.
Laten we er verder geen doekjes omwinden: het gaat momenteel echt ontzettend ruk. Zowel lichamelijk als mentaal voel ik me echt heel erg slecht. Zo slecht dat ik er ontzettend aan twijfel of ik professionele hulp in moet schakelen.

Ik weet dat het niks is om je voor te schamen. Dat wéét ik. Als ieder ander geconfronteerd zou worden met de dingen waar ik dagelijks mee om moet gaan, zou diegene er ook gillend gek van worden. Het is niet vreemd om wanhopig of zelfs depressief te worden van zulke nare lichamelijke klachten.
Het is momenteel vooral het effect van die lichamelijke klachten die zo zwaar wegen. Het besef dat het misschien, of waarschijnlijk, nooit weg zal gaan. Het besef dat ik nooit het leven zal kunnen leiden wat ik wilde leiden. De eenzaamheid, het eindeloze onbegrip waar je tegen aan loopt. Zoveel mensen die je niet serieus nemen of ervan uit gaan dat het allemaal wel mee valt. Na meer dan 10 jaar flink ziek zijn heb ik de hoop opgegeven dat die mensen het ooit zullen begrijpen.
En dat doet zo’n zeer. Ik zou willen dat ik het nu eindelijk eens los zou kunnen laten, echt waar. Maar ik ben momenteel op zo’n punt beland waarop het voelt alsof het ziek zijn alles overheerst en het idee dat mensen denken dat ik hier gelukkig mee ben, er zelfs voor kies… ik wil het echt uitgillen wanneer ik daarmee geconfronteerd word.

Het was een paar weken geleden een gedachte die alles deed instorten, of eigenlijk meer een gevoel. Ik kon met geen mogelijkheid meer voorstellen hoe mijn leven er ooit nog anders uit zou kunnen zien; ik zag en voelde alleen maar eindeloos lange dagen waarin ik opgesloten zat in mijn eigen huis, opgesloten in mijn vermoeide en pijnlijke lijf. Ik ben nu 24 en ik ben zo vreselijk bang dat het alleen maar slechter wordt vanaf dit punt. Dit hadden toch de jaren moeten zijn waarin je de meeste energie hebt, het meeste voor elkaar krijgt, van alles kunt doen.
En hoe ziet mijn leven eruit? Mijn god, hoe ziet mijn leven er over 5 jaar uit?

Een bekentenis: ik wilde altijd ontzettend graag moeder worden, en het leek me één van de meest pijnlijke dingen ooit om erachter te moeten komen dat ik geen kinderen zou kunnen krijgen. Inmiddels begin ik de hoop te verliezen dat ik ooit moeder zal mogen worden. Het is voor iedere chronisch zieke een heel persoonlijk iets, maar ik zou er nooit voor kiezen om in deze staat moeder te worden. Als ik mezelf dan gerust probeer te stellen dat ik misschien nog op knap, beter wordt, dan besef ik me dat de kans op terugval na zwangerschap enorm groot is. Dan heb ik het nog niet eens over de kans dat ik mijn ziek zijn door zou geven aan mijn kind – alleen dit al…
Wederom probeer ik mezelf dan gerust te stellen door te denken aan de voordelen van een kindloos bestaan. Er zijn genoeg dingen op te noemen, maar al die dingen worden bemoeilijkt door mijn ziek zijn. En eerlijk is eerlijk: wanneer je dit verlangen wel hebt, is het hartverscheurend om een andere weg te kiezen.

Ik weet best wel dat dergelijk negatieve gedachten niet helpen. Maar ik vind mezelf niet zozeer pessimistisch, maar eerder realistisch. Ik kan er niet zo goed tegen wanneer mensen tegen me zeggen dat ik niet kan weten hoe de toekomst eruit ziet, en ik dus maar van het beste uit moet gaan.
Wat zou ik graag één van die mensen willen zijn die het altijd positief en rooskleurig in ziet. Ik weet dat ik de neiging heb om snel in een negatief gedachten patroon te vallen. Soms vraag ik me af of ik teveel wil, te snel ontevreden ben. Maar als ik zie wat andere leeftijdgenootjes allemaal doen en willen doen, dan vind ik die gedachte lachwekkend. Wat nou, teveel willen.
Ik zou oprecht al blij zijn als ik gewoon mijn huishouden zou kunnen bijhouden, regelmatig zou kunnen sporten (als is het maar wandelen) zonder heel ziek te worden, iedere avond zou kunnen koken, mijn vrienden met enige regelmaat te kunnen zien en vaker op mijn neefje en nichtje zou kunnen passen. Als ik gewoon uitstapjes kon maken met mijn vriend zonder in een zombie te veranderen, en af en toe op reis zou kunnen gaan.
De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Mijn leven is nooit echt makkelijk geweest en dat wil ik ook niet vragen; ik ben sterk en ik kan veel aan, maar ik zou zo graag gewoon een iets menswaardiger bestaan willen hebben.

Ik doe mijn best om positief te blijven. Misschien dat deze uitspraak na dit alles niet zo overtuigend is, maar ik probeer het echt. Het is alleen erg moeilijk aan het worden.
Ik probeer in oplossingen te denken, en lijstjes te maken van wat zou kunnen helpen. We gaan in ieder geval een vaatwasser en een droger aanschaffen, om het iets gemakkelijker te maken. Ik twijfel erover of ik huishoudelijke hulp zal gaan zoeken. Ik twijfel ook of ik naar een orthomoleculaire arts zal gaan, waar een pittig prijskaartje aan hangt, en of ik een psycholoog zal gaan opzoeken. In dat laatste heb ik weinig zin, vooral omdat ik al aardig wat therapie in mijn leven gehad heb en mijn gevoelens voort komen uit iets waar – denk ik – weinig psychologen iets mee kunnen. Cognitieve gedragstherapie ken ik nu onderhand wel en ME/cvs behandelen ze als iets wat tussen de oren zit.
Ik ben natuurlijk niet de enige die lijd onder mijn depressieve gevoelens. Steven doet z’n best om me iedere dag weer in elkaar te knuffelen, en zelfs de katten liggen in overvloed bij me. Maar het ligt natuurlijk niet aan gebrek aan liefde en warmte in mijn leven.
Vanochtend kreeg ik zelfs nog een bericht van één van mijn vriendinnen die me liet weten dat ze voor me klaar staat en me zelfs wil helpen met huishouden/koken. Zo lief, zo waardevol. Mijn ouders staan ook zo voor mijn deur als ik het vraag, dat weet ik. Daar ligt het allemaal niet aan.
Ze zouden het zo allemaal een dag van me overnemen, zodat ik even vakantie kon nemen van het ziek zijn.
Dat is nog wel het moeilijkste: dat het nooit weg gaat. Dat wanneer je het echt niet meer trekt, jezelf uit een raam wil flikkeren omdat je wil dat het ophoudt, je simpelweg geen andere keuze hebt dan te blijven ademhalen en wachten op een beter moment. Een moment wat soms maanden op zich laat wachten.

Ik heb inmiddels uren besteed aan deze blogpost. Steeds weer van alles verwijderen, opnieuw schrijven, twijfelen, de hele blogpost willen verwijderen. Ik gooi het gewoon online. Dan is het maar out there.
Ik twijfel er niet aan dat ik niet de enige ben met deze gevoelens. Misschien komt ’t aan bij iemand die er wat aan heeft – iemand die het nodig heeft om te horen dat hij/zij niet alleen is hierin.

The trick is to keep breathing.

Liefs,
Emily

Kanteltafeltest & LDN update

grass-909115
Er gaan best wel wat horrorverhalen rond op internet over de kanteltafeltest. Mensen die flauw vallen, overgeven, dagen daarna nog ziek zijn. Ik was dan ook best wel nerveus toen mijn arts een afspraak met me maakte voor deze test.
Toch vond ik het moeilijk om me voor te stellen waarom zo’n kanteltafeltest nou zo naar is. Je wordt vanuit lig stand gekanteld naar bijna staande stand. Wat is er zo erg aan?

Het is nooit vervelend om bij mijn arts te komen. Hij is vriendelijk, stelt je gerust, maakt duizend en één grapjes maar neemt je absoluut serieus.
Hij vroeg hoe het met me ging, en ik vertelde dat ik de laatste tijd weer ontzettend veel pijnklachten heb. Hij haalde het lijstje erbij van in oktober, waarin ik had ingevuld wat allemaal zeer deed. Destijds grapte hij dat hij beter had kunnen vragen waar het niet zeer deed en dat was nog steeds het geval.
Ik was zelf iets positiever over de LDN dan hij. Mijn redenatie was: misschien zou ik zonder de LDN wel veel meer pijn hebben, en doet het toch nog steeds veel voor me. De arts vond echter dat het onvoldoende voor me werkt en dat we moeten gaan nadenken over andere pijnbestrijding. Hoewel ik er niet bepaald om sta te springen om weer andere medicatie (erbij?) te gaan proberen, vind ik het wel ontzettend fijn dat hij het zo serieus neemt.

Voorafgaand aan de kanteltafeltest moest ik een geheugenspelletje doen en wilde hij mijn ‘pijndrempel’ meten. Ik vond het niet zo tof om te merken dat mijn pijndrempel kennelijk erg laag ligt. Het wordt gemeten door druk uit te oefenen op de vinger: bij de eerste pijnprikkel (hoe klein ook) moet je aangeven dat het zeer doet. Dat was bij mij erg snel.
Nouja. Gelukkig heb ik in ieder geval wel een hoge pijn tolerantie. ;)

Tijdens de kanteltafeltest meten ze van alles. Je krijgt allerlei bandjes om je vingers, om je hartslag en bloeddruk te meten, en een band om je hoofd zodat ze je hersenen kunnen zien (mijn dokter constateerde dat die van mij werken – hoera!).
Volgens mij gaat het er vooral om dat hij kan zien hoe de bloedsomloop is, of er genoeg bloed naar je hersenen e.d. gaat wanneer je gekanteld wordt.
Je krijgt overigens ook zo’n charmant buisje in je neus, om je ademhaling te meten. Ook binden ze je zo’n beetje vast, voor het geval dat je flauw zou vallen na het kantelen.
Je hoort het al: je ziet er onwijs aantrekkelijk uit op zo’n kanteltafel.
Na tien minuten liggen werd ik gekanteld. En ja, de verhalen zijn inderdaad waar: ik voelde me echt beroerd. Suizende en piepende oren, ik hoorde de arts niet meer goed, ik begon wazig te zien, had last van hartkloppingen, werd helemaal warm en begon te zweten, extreem duizelig en meteen heel erg moe. Ook voelde ik me erg zwak en had ik het gevoel dat ik in elkaar kon zakken. Ik kreeg twee beugels om me aan vast te houden, maar kreeg uiteindelijk teveel pijn in mijn rug, schouders en benen om het zo lang vol te houden als de arts wilde.
Wat wel fijn was, is dat hij me goed in de gaten hield. Hij deed er ook absoluut niet moeilijk over toen ik eerder wilde stoppen. Ik hoefde het zelfs niet te zeggen, hij las het gewoon af van mijn reacties. Erg fijn.
Als laatste moest ik hetzelfde geheugenspelletje weer doen. Wat vooral opvallend was, was dat het me een stuk meer moeite en tijd kostte.

Eind van de maand krijg ik te horen wat zijn bevindingen zijn. Ik ben benieuwd.

Al met al viel het me zowel mee als tegen. Ik werd inderdaad erg beroerd van de test, maar ik vind het nooit zo erg om bij mijn arts over de vloer te komen. Ik vind het heel fijn dat hij verder gaat nadenken over pijnbestrijding, maar ik ben ook teleurgesteld dat de LDN onvoldoende werkt.
Ik weet niet zo goed of ik er verstandig aan zou doen om te stoppen ermee. Sinds ik de LDN slik, slaap ik namelijk wel veel beter. Er zijn ook geen nare bijwerkingen voor mij. Het enige vervelende is dat de pijn nauwelijks nog onderdrukt wordt. Ik heb het de laatste tijd erg moeilijk daardoor.

Jullie horen ’t wel wanneer ik meer weet. Ik ben wel benieuwd: hoeveel lezers hebben ooit zo’n kanteltafeltest gehad? Hoe vond je het, en wat was de uitslag?

Liefs,
Emily

PS. Heb je mijn blogpost voor HoezoAnders al gezien? Ik ben toegevoegd aan hun bloggers-team!

Documentaires over veganisme: de basis

Als je wat meer over veganisme wil weten, of je af vraagt waarom veganisten kiezen voor een plantaardig dieet, zou ik je aanraden om een aantal documentaires te kijken. Dit is de makkelijkste en snelste manier om meer kennis te verkrijgen.
Er zijn verschillende redenen om bepaalde delen van het veganisme in je leven te verwerken. Of je nou meer plantaardig wil eten vanwege gezondheidsoverwegingen of gewoon iets minder (kiloknaller) vlees wil eten vanwege het leed, of het belangrijker vindt om dierproefvrije producten te gebruiken: de volgende documentaires zorgen ervoor dat je begrijpt waarom sommige mensen ervoor kiezen om veganist te worden en zorgen er ook voor dat je zelf kan bepalen hoe ver je hierin wil gaan.

Documentaires over veganisme: de basis

Forks over knives – gezondheid

Forks over knives richt zich op het gezondheidsaspect van een plantaardig dieet. Dit is ook de reden waarom ik er oorspronkelijk geïnteresseerd in raakte. Ik ben zelf wel redelijk sceptisch over in hoeverre een plantaardig dieet je kan helpen bij een chronische ziekte zoals ME, maar er zijn wel een heleboel aandoeningen waarbij bewezen is dat een plantaardig dieet kan helpen verbeteren, genezen of preventief werkt. Als je het interessant vindt hoe een plantaardig dieet bijvoorbeeld diabetes type 2 of bepaalde huidaandoeningen kan verbeteren (ik ben erg voorzichtig met het gebruik van het woord ‘genezen’), of waarom je met zo’n dieet drastisch minder kans hebt op hartaandoeningen en botontkalking, dan is dit de documentaire voor jou.

Forks over knives staat momenteel op Netflix.

Cowspiracy – milieu & wereldhonger
Persoonlijk vind ik dit de beste documentaire uit dit lijstje. Cowspiracy richt zich vooral op de invloed van de vee-industrie op onze planeet en legt uit waarom er iets moet veranderen als we moeder aarde willen behouden. Iedereen die zich in zet voor het milieu en zich interesseert voor een ‘groene levensstijl’, zou deze documentaire moeten zien.
Cowspiracy laat zien dat wij in de westerse wereld een overvloed hebben aan eten en alleen maar meer willen. Als iedereen op de aarde zou willen eten zoals wij dat zouden doen, hebben we aan één (en zelfs niet aan twee) planeten genoeg. Het voer dat wij geven aan de dieren die wij fokken als voedsel, zou gemakkelijk de mensen die aan honger lijden kunnen voeden.
Daarnaast schenkt het ook een beetje aandacht aan het dierenleed. De focus ligt echter wel op milieu en klimaatverandering.
Pas na deze documentaire besefte ik me hoe onnatuurlijk onze eetgewoontes werkelijk zijn. Cowspiracy legt goed uit en laat voldoende zien zonder zwaar choquerende beelden. Als er één documentaire is die je zou moeten zien, dan is het deze wel.

Cowspiracy staat momenteel op Netflix.

Earthlings – dierenleed
Om earthlings te omschrijven, moet ik beginnen met een waarschuwing. De beelden van earthlings zijn de meest verschrikkelijke beelden die ik ooit heb gezien. Het is me niet gelukt om deze documentaire in één keer te kijken. Meerdere keren heb ik ‘m op pauze gezet omdat ik het niet trok, en ik heb zelden zo hard moeten huilen.
Als je wil weten welk leed er achter vlees, bont, circussen, stierengevechten en dierproeven zit, moet je absoluut deze documentaire kijken. De beelden zijn opgenomen met geheime camera’s en liegen er niet om. Het is gemakkelijk om te denken dat dit soort dingen niet met jouw stukje vlees op je bord gebeuren, maar erg naïef natuurlijk. Veel van deze dingen gebeuren ook in Nederland, niet alleen in de VS.
Deze documentaire raad ik aan als je wil weten hoe dat stuk vlees op je bord nou precies daar terecht is gekomen. Ik raad het aan als je denkt dat bont kopen wel oké is. Ook is het een goede documentaire als je het als laatste zetje nodig hebt tot een vegetarisch dieet, of wat minder vlees wil gaan eten.
Weet wel dat mijn waarschuwing niet overdreven is. Het is gruwelijk, maar het is belangrijk dat je beseft waar je voor betaalt.

Earthlings is met Nederlandse ondertiteling te bekijken op youtube.

Als je geen zin hebt om bovenstaande documentaires te kijken, maar liever in één documentaire meer wil leren over veganisme raad ik de volgende twee documentaires aan:

Vegucated – gemengd

Vegucated is een documentaire over drie personen die een veganistisch dieet proberen te volgen. Ze leren tijdens deze uitdaging over de beweegredenen achter het veganisme, en de kijkers dus ook. Deze documentaire vat goed samen vanuit welke verschillende uitgangspunten een persoon de overgang tot een plantaardig dieet en een veganistische levensstijl kan maken.
Vegucated is wat laagdrempeliger dan de andere documentaires en het is een stuk tastbaarder. Identificeren met de drie personen is makkelijk omdat ze allemaal beginnen vanaf een normaal Westers dieet. Je krijgt te zien hoe ze worstelen met het veganistische dieet, maar ook hoe ze steeds meer beseffen wat er schuil gaat achter de vlees- en melkindustrie.

Vegucated is te bekijken op youtube.

VeganChallenge de film – gemengd

VeganChallenge de film is eigenlijk de Nederlandse versie van Vegucated, gemaakt door Viva Las Vega’s.
De veganchallenge is in het leven geroepen om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met het veganistische dieet. Tijdens de challenge krijg je van de makers hierachter een steuntje in de rug, door bijvoorbeeld weekmenu’s voor wanneer je echt geen idee hebt waar je moet beginnen. Deelname is gratis.
VeganChallenge de film volgt twee mensen die mee hebben gedaan aan deze uitdaging en laat, net zoals Vegucated, de ups en downs zien van het aangaan van de uitdaging. Wat deze documentaire ook goed doet is voorlichting geven op een heel duidelijke en toegankelijke manier. Een absolute aanrader voor als je een wat makkelijkere documentaire wil kijken maar tóch voldoende kennis op wil doen.

VeganChallenge de film is te bekijken op youtube.

Als je één van deze documentaires gaat kijken (of al gekeken hebt), zou ik graag horen wat je ervan vindt!

Liefs,
Emily

Wat is het verschil tussen ME en CVS?

tumblr_npbsnjeMiT1teue7jo1_1280
Dit vind ik een moeilijk onderwerp om over te schrijven. Mijn ervaring is dat sommige mensen zich erg aangevallen voelen wanneer iemand hen erop wijst dat ME erg verschillend is van chronische vermoeidheid, en CVS geen juiste benaming voor deze hersenziekte is.
En dat begrijp ik wel. Heel veel mensen lopen met de vage diagnose CVS rond zonder daarmee geholpen te zijn. Zonder serieus genomen te worden. Sommige ME patiënten kunnen er nogal op hameren dat ME géén chronische vermoeidheid is en dat er een duidelijk verschil moet komen tussen ME en chronisch vermoeidheidsklachten. Daar ben ik er één van.

Zijn er verschillen tussen ME en CVS?

Het wil natuurlijk niet zeggen dat chronisch vermoeidheidsklachten niet verschrikkelijk naar zijn. Dat zijn ze wel. Het wordt zo ontzettend onderschat hoe beperkend het is om je constant moe of uitgeput te voelen. Ook wanneer chronische vermoeidheid je enige symptoom is, is dat gewoon hartstikke rot. Dan verdien je hulp, behandeling, goede medische zorg. En je verdient het om serieus genomen te worden.
Chronische vermoeidheid is echter iets heel anders dan ME en ik vind het vreselijk frustrerend dat hier nauwelijks onderscheid in gemaakt wordt. Het is moeilijk om te zien hoeveel mensen er met de diagnose CVS rondlopen en eigenlijk typische ME klachten hebben, maar vervolgens een behandeling ondergaan voor chronische vermoeidheid.
Zo’n behandeling bestaat over het algemeen uit cognitieve gedragstherapie en fysiotherapie/lichamelijke beweging, al dan niet door middel van revalidatie. Er wordt te vaak over grenzen heen geduwd. Er wordt aangenomen dat je over de vermoeidheid heen moet komen. Er wordt gezegd dat je je gedachten moet veranderen, en dat dan uiteindelijk alles beter zal voelen.
Zelf kreeg ik tijdens het revalideren te horen dat ik het niet mocht hebben over mijn vermoeidheid, omdat dit ‘de genezing’ tegen zou gaan.
Voor chronische vermoeidheid die voort komt uit psychische klachten, kan dit een heel goede behandeling zijn. Soms kan de behandeling werken voor mensen die chronisch vermoeid zijn geraakt na een burn out of lichamelijk letsel. Soms werkt het voor hen die geen aanwijsbare reden hebben voor hun vermoeidheid. Revalideren kan werken.
Wanneer het echter om ME gaat en niet om CVS, wordt het gevaarlijk. Het duwen over grenzen kan schade aanrichten. Cognitieve gedragstherapie kan je bij iedere (chronische) ziekte helpen, maar niet wanneer er foutief wordt gedacht dat de ziekte ‘tussen de oren’ zit.
Beweging is goed, maar bij ME is het zo dat verkeerde of te belastende beweging je erg kan laten verslechteren. Sommige ME patiënten worden bedlegerig na zo’n revalidatie periode en moeten er maanden, soms zelfs jaren, voor vechten om weer uit dat bed te komen.
Deze patiënten krijgen te horen dat ze ‘blijkbaar niet echt willen’. Dat is een veelgehoorde uitspraak van mensen die beweren ME/cvs te kunnen genezen: alleen als je écht wil, zal het je lukken.
Stel je eens voor dat je dit tegen een kankerpatiënt zou zeggen die net aan de chemo gaat. Als de chemo niet werkt, ligt de fout kennelijk bij de wil van de patiënt.

Chronische vermoeidheid is geen ziekte. Het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) is een verzameling van klachten en je kan deze diagnose al krijgen wanneer je langere tijd last hebt van chronische vermoeidheid. Iemand met chronische vermoeidheid kan dus al de diagnose CVS krijgen, en CVS wordt weer in één naam genoemd met ME. Wanneer je ME als diagnose hebt gekregen, heb je eigenlijk officieel de diagnose ME/cvs gekregen omdat artsen het niet nog niet eens zijn geworden over of de naam ME juist is.
De naam ME, myalgische encefalomyelitis, suggereert namelijk dat er ontstekingen aanwezig zijn in de hersenen en in het ruggenmerg. Dat er daadwerkelijk ontstekingen aanwezig zijn is nog niet bewezen, dus is de naam eigenlijk incorrect, waarna de benaming CVS in het leven geroepen is.

Het probleem met deze nieuwe benaming is dat:
A) het de ziekte vreselijk bagatelliseert
B) ineens een heleboel mensen met onverklaarbare (vermoeidheids)klachten onder deze naam kunnen vallen
C) mensen de verkeerde behandeling krijgen en zelfs zieker kunnen worden van deze verkeerde behandeling.
Als een speciale ME arts jouw diagnose ME/cvs heeft gesteld, mag je ervan uit gaan dat je een (ernstige) ziekte hebt en dat revalideren zeer waarschijnlijk schade aan zal richten. Helaas is het ook zo dat ME een misdiagnose kan zijn, maar de overige aandoeningen die je dan zou kunnen hebben zijn minstens even ernstig als ME en geen van allen zijn op te lossen door middel van cognitieve gedragstherapie of beweging.

Dit Engelstalige filmpje heeft Nederlandse ondertiteling, en legt goed uit waarom ME uiteindelijk ME/cvs genoemd is. Het legt ook uit waarom dit geen goede verandering is geweest.

Als je ernaar googlet, kom je tegen dat er geen verschil is tussen ME en CVS. Je vindt zelfs dat ME gewoon een verouderde benaming is voor CVS.
Het verwarrende hieraan is dat ME en CVS door elkaar heen worden gebruikt terwijl ze andere ziektebeelden zouden moeten dekken. CVS wordt ook wel chronische vermoeidheid genoemd, ook door artsen, waardoor er ontzettend veel onduidelijkheid ontstaat. ME/cvs wordt hetzelfde behandeld als chronische vermoeidheid.
Vandaar dat ik vind dat ze de benaming CVS moeten verbannen. Het zorgt voor teveel verwarring. Chronisch vermoeidheidsklachten zijn ontzettend naar, maar betekenen niet dat er sprake is van ME. Nu wordt dat wel aangenomen en krijgen ME patiënten dus niet de juiste behandeling, niet de juiste zorg en worden ze niet serieus genomen. Er zijn immers mensen die gewoon van hun vermoeidheidsklachten genezen, dus waarom kunnen die ME patiënten dat dan niet?

Het antwoord is dus uiteindelijk dat er geen verschil bestaat tussen ME en CVS, maar mensen zonder ME krijgen wel de diagnose CVS en ME/cvs wordt dus hetzelfde behandeld als chronische vermoeidheid, iets wat compleet verschillend is van ME/cvs.
Volg je het nog? Misschien begrijp je inmiddels in ieder geval wel waarom ik zo’n hekel heb aan de term chronisch vermoeidheidssyndroom.

Wat is het verschil tussen ME en chronische vermoeidheid?

Het grootste verschil tussen chronische vermoeidheid en ME is dat chronische vermoeidheid geen ziekte is. ME is een hersenziekte, een neuro-endocrino-immunologische aandoening, die zo ontzettend veel meer klachten heeft naast chronische vermoeidheid.

Chronische vermoeidheid is een symptoom. Dit kan een symptoom zijn van ME, maar ook van depressie, burn out, kanker, MS, etc.

De symptomen van ME kunnen sterk overeen komen met die van MS, ALS en Lyme. Er zijn mensen die sterven aan een ernstige vorm van ME. Hoe rot chronisch vermoeidheidsklachten ook zijn, zullen ze er niet voor zorgen dat je organen één voor één uitvallen.

Chronische vermoeidheid kan behandeld worden door middel van cognitieve gedragstherapie en beweging. Chronische vermoeidheid is ook iets waar je van kunt genezen.
Ik zal er geen vrienden mee maken door dit te zeggen, maar ik geloof zelf niet dat ME volledig te genezen valt. Zeker niet door middel van bovengenoemde behandelingen.
Ik geloof echter wel dat de situatie te verbeteren is en dat symptomen naar de achtergrond gedrongen kunnen worden.

Eigenlijk maak ik mezelf altijd een beetje verdrietig door dit soort artikelen te schrijven. ME is zo’n heftige diagnose.
Ik vind het echter heel belangrijk dat mensen dit weten. Nog steeds merk ik dat mensen in mijn omgeving denken dat ik last heb van chronische vermoeidheid, terwijl dit maar een klein deel is van mijn klachten. Ik wil niemand met chronisch vermoeidheidsklachten het gevoel geven alsof hun klachten er niet toe doen, want ook al moet je maar 10% van je energie inleveren, is dat gewoon al rot.
Maar het is niet waar ik mee om moet gaan. Ik moet omgaan met vermoeidheid en uitputting (van ogenschijnlijk niets), maar ook met het niet kunnen herstellen na activiteiten, overprikkeld zijn en jezelf niet meer terug herkennen wanneer je daar agressief of wanhopig van wordt, dagen of wekenlang ziek zijn van één leuke avond, pijnaanvallen waarbij je niet weet waar je het zoeken moet, een heel scala aan pijnklachten over mijn hele lichaam, niet kunnen slapen van de pijn, nauwelijks kunnen lopen van de pijn, spasmes en spiersamentrekkingen, cognitieve problemen zoals niet meer goed kunnen lezen of geen info op kunnen nemen en verwarring/blackouts, uitstapjes niet meer kunnen volhouden zonder een rolstoel, niet goed kunnen douchen of je eigen haar niet kunnen wassen.
Dan heb ik het nog niet over de manier waarop al deze klachten je leven aantasten. Hoe het is om nooit een diploma gehaald te hebben, nog nooit gewerkt te hebben. Wat het geestelijk met je doet om altijd maar pijn te hebben, om altijd rekening te moeten houden met dat stomme lijf van je. De angsten om achteruit te gaan, om nog meer pijn te krijgen. Hoe je je toekomstplannen moet aanpassen of zelfs weggooien.

Overigens heb ik een matig tot ernstige vorm van ME. Kan je je voorstellen hoe ziek je bent wanneer je een zeer ernstige vorm hebt van ME?

En dan zit er zo’n tuthola tegenover je bij een intake voor revalideren, die het dan niet goed genoeg vindt dat jij als doel hebt: minder pijn, meer energie. Dat je op de vraag ‘wat wil je hier bereiken?’ antwoordt dat je je gewoon beter wil voelen en al gelukkig zou zijn als je gewoon het huishouden zonder moeite zou kunnen doen.
Nee, voor de meeste artsen en behandelaren is het alleen maar belangrijk om jou aan het werk te krijgen. Het maakt niet uit of je pijn hebt, zolang jij maar door die pijn heen bijt en werkt.
Die intake is alweer bijna een jaar geleden en het zit me kennelijk nog steeds dwars.

Ik ben weer lekker afgedwaald.
Mijn punt is: ME zou niet hetzelfde gezien of behandeld moeten worden als chronisch vermoeidheidsklachten. De term CVS brengt, naar mijn idee, teveel verwarring en zou geschrapt moeten worden.
Verder denk ik dat het heel belangrijk is om een ME arts te bezoeken wanneer je ooit van een reguliere arts te horen hebt gekregen dat je last hebt van chronische vermoeidheid zonder aanwijsbare reden, of zelfs CVS als diagnose hebt gekregen van zo’n arts. Het is heel belangrijk om te weten of je ME hebt en zo ja, om de juiste behandeling te zoeken en je niet laten wijs maken dat revalideren de enige optie is. Laat je alsjeblieft nooit vertellen dat je echt wel beter zal worden als je het maar hard genoeg wilt. Of ME te genezen valt zullen we maar in het midden laten, maar weet dat het nooit jouw schuld is dat je ziek bent of niet vooruit gaat.

Ik kan me voorstellen dat deze blogpost misschien een beetje verwarrend kan zijn. Als je vragen hebt, dan hoor ik het natuurlijk graag!

Liefs,
Emily

Veganisme, is dat niet een beetje extreem?

photo-1447078806655-40579c2520d6
Ik ben geen keukenprinses en ik heb geen idee hoe je foundation op de juiste manier aanbrengt. M’n kast heeft ooit vol gelegen met plastic tasjes omdat millieu onbewuste Emily iedere keer een tas vergat mee te nemen naar de supermarkt. Ook heb ik geen luxe camera en al zou ik die hebben, wist ik nog niet hoe ik ‘m fatsoenlijk moest gebruiken.
Wat ik wel kan is schrijven. Bloggen vind ik heerlijk om te doen – ik ben echt een beetje verliefd geworden op mijn eigen blog. Vorige keer zei ik al dat ik mijn blog uit wil breiden en bovenstaand stukje zegt al een beetje hoe ik dat wil gaan doen. Chronisch ziek zijn heeft te maken met gezondheid, en op dat onderwerp wil ik verder gaan borduren. M’n blog zal een groen tintje gaan krijgen.

Ik maak al een hele tijd bewuste keuzes wat betreft cosmetica en verzorgingsproducten. Het overkomt me nog wel eens dat ik iets koop waarvan ik later erachter kom dat ze toch op dieren testen, maar ik let er over het algemeen goed op. Ik ben gevoelig voor labels zoals ‘biologisch’, ‘organic’ en ‘cruelty free’. Vaak staat er dan ook nog op of het geschikt is voor veganisten en als dat niet zo was, dacht ik altijd: mijn god, wat willen die veganisten nog meer?!

Waarom zou je eigenlijk veganist willen worden?

Veganisten vond ik maar overdreven & extreem. Vegetariër zijn is toch genoeg? Waarom zou je in godsnaam kaas (en tosti’s) opgeven?
Een beetje zeikerig beeld had ik van het veganisme. Het helpt ook niet dat de veganisten met de grootste monden vaak ook hele opdringerige mensen zijn. Van die mensen die je uiteindelijk maar van facebook verwijdert omdat ze maar filmpjes van dierenleed blijven posten. Flikker ’n end op man, waarom moet ik dat zien? Ik doe dat toch niet?
Ik koop geen bont, en hoewel ik mensen ken die dat wel doen, zal ik nooit begrijpen waarom je de bewuste keuze maakt om bont te kopen. Echt niet. Het is toch algemeen bekend hoeveel leed daarachter zit, of ben ik nou gek?
Daarbij eet ik nooit bij de McDonalds en koop ik nooit kilo-knaller vlees. De labels op mijn pakje vlees suggereren dat ik een kip op eet die een heel blij leven gehad heeft.

Het bleef aan me knagen. Waarom vind ik het zo erg wanneer mensen bont blijven kopen, terwijl ik zelf dieren eet? Waarom eet ik eigenlijk dieren?
Het antwoord op de laatste vraag is simpel: omdat het een gewoonte is, en omdat het lekker is.
Maar een heel sterk antwoord is het niet.

Ik kijk graag naar de vlogs van Kiwi. Laatst zei ik nog tegen haar dat ik haar vooral was gaan volgen omdat ik haar een tof wijf vond. Dat ze plantaardig eet, was een bijzaak. Maar ook dat vond ik interessant. Als chronisch zieke ben je nou eenmaal veel met je gezondheid bezig en ik speelde al langer met het idee om mijn dieet drastisch te veranderen. Ik begreep dat zij ook haar dieet veranderd heeft vanwege haar gezondheid.
Bij het kijken van haar laatste vlogje klikte er iets. Ik wilde er nu toch wel meer over weten. Op netflix stond de documentaire ‘cowspiracy’. Ik klikte ‘m aan en bekeek de hele documentaire in één keer (dat is ongewoon voor mij, als ik alleen ben – iets met de aandachtsspanne van een vis).

Daarom dus…

Wat voelde ik me achterlijk na het kijken van die documentaire. Echt, ik voelde me zo stom. Natuurlijk wist ik wel dat er leed achter vlees zat, maar ik heb me nooit afgevraagd hoe we eigenlijk zoveel vlees tot onze beschikking kunnen hebben. Ook heb ik me nooit beseft dat de enige reden waarom ik melk kan drinken, is omdat een kalfje het niet krijgt. Hell, ik besefte me zelfs niet dat een koe zwanger moet zijn om melk te kunnen geven. Dan mag ik wel een Rotterdamse city girl zijn, maar jeetje, waarom heb ik daar nooit over nagedacht?
Hoe heb ik het voor elkaar gekregen om zo lang mijn ogen dicht te houden? Waarom heb ik toch altijd weer voor vlees gekozen, terwijl ik al zoveel vleesvervangers at? Waarom wist ik niet waar veganisme echt voor staat? Waarom is deze info niet beter beschikbaar?
Wat wil ik in godsnaam met m’n leven doen na het kijken van deze docu?

Ik besloot een dag later de documentaire ‘forks over knives’ te kijken, eentje waar ik al ooit aan begonnen was maar was afgehaakt. Ook nu keek ik ‘m in één keer.
Daarna zette ik een derde documentaire aan: Earthlings.
Als je earthlings hebt gekeken, dan kan je je voorstellen hoe ziek ik me voelde na het kijken van deze documentaire. Het is het meest afschuwelijke wat ik ooit heb gezien. Maar door deze drie documentaires begreep ik de basis van het veganisme: gezondheid, milieu, behoud van de planeet & dierenleed.

Als je tot zo ver hebt gelezen en verder geen zin hebt om je erin te verdiepen, wil ik je graag vragen om eens na te denken over de volgende zin.

Je moet echt moeite doen om je niet aangesproken te voelen door de idealen achter het veganisme. 

Nu denk je misschien “ja, maar Emily, jij vindt het al zielig als je ‘boe’ roept tegen een bloem” maar hear me out. Veganisme draait namelijk absoluut niet alleen maar om hoe zielig het is voor de dieren. Dát probeer ik juist duidelijk te maken (en ga ik uitgebreider doen in een volgende blogpost).
Dat mijn ‘drive’ hierachter voornamelijk te maken heeft met de manier hoe we om gaan met de dieren, wil niet zeggen dat ik niet geraakt werd door alle andere aspecten van het veganisme. Er zijn veganisten die helemaal niet zoveel hebben met dieren, maar toch vegan zijn vanwege ethische redenen.

En als ik zeg dat je moeite moet doen om ’t niet eens te zijn met ook maar één punt van het veganisme, bedoel ik niet dat je veganist moet worden natuurlijk.

Momenteel richt ik me voornamelijk op het omgooien van mijn dieet, zowel wegens gezondheidsoverwegingen als ethische overwegingen. Ik ben een moeilijke eter en ik vind de smaak van vlees, vis, kaas en melk verschrikkelijk lekker.
Ik word zelf een beetje moe van alle veganisten die roepen dat het ‘zo moeilijk is als je het zelf maakt’, ook al weet ik dat ze eigenlijk gelijk hebben. Ik vind het namelijk wel degelijk moeilijk, hoewel ik de keuze om mijn dieet te veranderen makkelijk vond.
Vroeger was ik echt een ramp met eten, tegenwoordig heb ik mezelf zover gekregen dat ik redelijk veel lust. Het viel me alleen pas op hoe erg ik afhankelijk was van vlees- en visgerechten in restaurants toen ik vegetarisch ging eten. Ik zoek altijd direct naar simpele vleesgerechten op de menu kaart en ben dolgelukkig als ze carpaccio hebben als voorgerecht.
En man oh man, wat heb ik een hekel aan groente. Het is voor mij dus wel degelijk een moeilijke stap om te nemen en ik besef me ook heus wel dat dit met mezelf te maken heeft. Het is een uitdaging.
Gelukkig wil ik die uitdaging heel graag aan gaan.
Momenteel ben ik nog vegetariër, maar ik wil wel graag over naar veganist. Het enige waar ik nog echt over twijfel, is over veganistisch eten in restaurants en bij anderen thuis. Er zijn namelijk mensen die ik ken waarvan ik weet dat ze heel graag rekening met me zouden willen houden, maar direct in de stress zouden schieten als ik kom eten omdat veganistisch een hele grote stap verder is dan vegetarisch. En wat nou als mijn familie naar een restaurant wil gaan waar ze alleen vegetarische opties hebben? Hoe doe je dat op vakantie?
Je kan natuurlijk altijd vragen of ze alle dierlijke producten weg willen laten, maar houd je dan nog een gerecht over? Is dat gek om te vragen?
Ik durf dat soort dingen niet zo goed te vragen, eigenlijk. Ik vond het laatst al heel wat dat ik aan de ober vroeg of de tomatensoep ook zonder gehaktballen kon.
Wederom een uitdaging.

Ik heb ’t mezelf dus best moeilijk gemaakt, maar des te leuker vind ik het om m’n zoektocht vast te gaan leggen.

Er is een hele nieuwe wereld voor me open gegaan en ik voel de behoefte om erover te gaan schrijven. Je zal dus vaker artikelen over vegetarisch & veganistisch eten tegen komen (wellicht met knullige foto’s van knullige recepten).
Wel wil ik daar bij vermelden dat ik niks tegen vleeseters heb. Echt niet. Dat ik nou ervoor heb gekozen om geen dieren meer te eten, wil niet zeggen dat ik het eens ben met de veganisten die ‘moord’ roepen bij de vlees schappen in de supermarkt. Ik vind dat iedereen zijn eigen keuzes moet maken hierin, en hoewel ik het verschrikkelijk vindt dat de maatschappij de ogen sluit voor het leed, begrijp ik het wel. Je zal mij niet horen zeggen dat vleeseters slechte mensen zijn, of dat ik vind dat iedereen over zou moeten stappen tot een veganistisch dieet. Ik ken zelfs helemaal geen veganisten.
Als je het interessant vindt, kan je dus gewoon mijn blogposts hierover lezen. Zelfs wanneer je 3 keer per dag plofkip eet. Ik ga je niet vertellen wat je moet doen – ik ga slechts vertellen waar ik voor kies, waarom ik dat doe én hoe ik dat doe.

Liefs,
Emily