We zijn vijf jaar bij elkaar vandaag. Een jaar verloofd. Ik draag je ring nog steeds om de verkeerde vinger, omdat we in alle hectiek de ring nog niet passend hebben laten maken en in m’n zwangerschap, met al het vocht vasthouden, ook niet het juiste moment was daarvoor – maar ik draag ‘m met onwijs veel liefde en zoveel trots.

Jij hoort bij mij.

In de jaren dat ik blog heb ik iedere keer op 5 juli een artikel online gezet. Altijd veel te zoetsappig, vol lof over jou, en het maakt me geen ruk uit wat anderen ervan vinden. Ik hou zo knetter veel van jou. Dat vertel ik maar al te graag. Je bent het allerbelangrijkste in mijn leven en ik ben zo, zo blij met je.
Toen we twee jaar bij elkaar waren noemde ik 24 redenen waarom ik je zo lief vind. Ons drie jaar samen zijn vierden we in ons eigen huis, en ik omschreef een fijn maar toch ook moeilijk jaar door mijn gezondheid. Ik vertelde je hoe trots ik op je ben, hoeveel bewondering ik heb voor hoe jij om gaat met mijn ziek zijn. Dat ik denk dat anderen niet door hebben hoe sterk jij daadwerkelijk bent. Daar sta ik nog steeds achter, nu meer dan ooit.
Toen we vier jaar samen waren vertelde ik je hoe blij ik ben dat we samen gegroeid zijn. Wat ik niet wist was dat ik later die dag ten huwelijk gevraagd zou worden door jou. We waren uit eten gegaan en hadden staan knuffelen bij dat ene mooie plekje aan de Maas, maar uiteraard vroeg jij me niet daar maar thuis terwijl je praktisch over me heen struikelde – zo zenuwachtig was je. Het is één van mijn meest favoriete herinneringen aan jou. Misschien wel de allerleukste. Want hoewel ik wist dat je blij met me was en bij me wilde blijven, was dit toch wel het ultieme gebaar van liefde en samen verder willen.

We waren van plan om volgend jaar te gaan trouwen en een huwelijksreis te maken naar een verre plek. Dat plan hebben we nu even vooruitgeschoven. Want ik draag je kind in mijn buik. Hij gaat nu voor – sparen doen we nu even voor andere dingen.
Voor mijn gevoel is 2018 tot nu toe één grote chaotische storm geweest, waarin de tijd zowel te langzaam als te hard gaat. We hebben het allebei moeilijk.
Maar we staan er samen. Je bent er. Ik ben er. We hebben eerder moeilijke tijden meegemaakt. We zijn samen door moeilijke periodes gekomen – mijn ziek zijn vraagt veel van ons allebei. Maar niets is zo zwaar geweest als dit jaar. Ik denk dat jij dat ook zo ervaart.
Ik ben in een depressie terecht gekomen en jouw batterijtje raakt ook steeds leger. Het is niet vreemd, helemaal niet, maar dat maakt het niet makkelijker.
En toch – we zijn zo blij met elkaar. Je zorgt zo onwijs goed voor me en ik probeer de zorg terug te geven. Er is niemand anders waar ik liever mee in deze storm zou willen zitten. We hebben nog steeds zoveel fijne momenten, kunnen nog steeds zo goed met elkaar lachen. Er is zoveel liefde.
De zwangerschap was onverwacht, en zo eng, maar baby is gewenst en nu al zo geliefd. Ik vind het zo knap hoe je samen met mij alles hebt omgegooid, aangepast, ervoor gegaan bent. Je bent aanwezig bij iedere afspraak – verloskundige, artsen, psycholoog, kraamzorg. Je werkt, je zorgt voor mij, je zorgt voor de katten, je zorgt voor het huis. Geen moment heb je het me kwalijk genomen dat ik bijna niets meer kan – qua huishoudelijk werk niet, maar ook het feit dat ik vrijwel geheel rolstoelafhankelijk ben buitenshuis.

Het is allemaal nogal wat – en jij weet precies waarover ik schrijf maar ook vooral waar ik niet over schrijf. Ik heb me altijd ontzettend gesteund gevoeld door jou en het gevoel gehad dat we sterk zijn samen. Maar de afgelopen maanden nog zoveel meer, zoveel sterker.

Je bent de liefde van mijn leven en ik vind je het allermooiste ooit, samen met dat kleintje in mijn buik. Je zal zo’n lieve papa zijn en ik kijk zo uit naar het moment dat ik je ons zoontje zie vasthouden.

Wauw.  Gewoon wauw.

Ik maak steeds grapjes tegen je, dat jij me ‘een paar’ bouwsteentjes hebt gegeven en ik daar een hele baby van gemaakt heb. Hoe bijzonder is dat? Wat een prestatie van mijn lijf!
Maar eerlijk – we hebben samen zo’n mooie relatie opgebouwd, zo’n fijn leven gecreëerd en ongetwijfeld nu zo’n mooi kindje samen gemaakt. Jij en ik. Samen. We maken mooie dingen. We zijn een mooi ding.
Er komen weer makkelijkere tijden aan. Ik ga weer op kunnen bouwen, en ik weet dat het heftig gaat zijn, maar ik weet ook dat het goed komt en dat jij aan mijn zijde zal staan. Dat jij mijn hand vasthoud door alles heen.
Dit jaar gaat waarschijnlijk verder in het teken staan van opbouwen. Leren. Groeien. Prachtige momenten, ik weet het zeker, maar ook mijn lijf die heel wat moet verwerken en herstellen – en hetzelfde geldt voor onze koppies. Het zal steeds beter gaan, dat geloof ik.
Er gaan volgend jaar weer momenten zijn dat het echt goed gaat. Misschien kunnen we zelfs op vakantie met ons zoontje. Er gaat in ieder geval een moment zijn dat we elkaar aankijken en beseffen hoeveel vooruitgang we gemaakt hebben. Dat we beseffen hoeveel we hebben meegemaakt en hoe we er samen uit zijn geklommen. Dat we ergens zitten, misschien op een terrasje in de zon, en ons zo gelukkig voelen dat we daar samen zijn. Met de kleine Skywalker.

Ik hou van je, lieverd.

Liefs,
Emi

3 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.