Waarschuwing: dit stuk is heftig. Als je twijfelt, kan je het beter niet lezen. Lees dan liever mijn blogpost over waarom Charlie de meest geweldige kat ooit is. Je kan ook naar onderen scrollen en alleen het cursieve gedeelte lezen.

Een paar dagen geleden schreef ik nog waarom Charlie de meest geweldige kat ooit is. Ik legde uit dat hij ziek is en dat iedere dag met hem een cadeautje is.
Vrijdag was mijn moeder nog hier om het balkon veilig voor de katten te maken. Het werd zaterdag lekker weer. Charlie was zijn lieve zelf. Mijn moeder had Tessie, haar hondje, meegenomen en dat vond hij uiteraard geen enkel probleem.
Hij rende nog blij naar de deur toen Steven thuis kwam en protesteerde luid toen Steven vuilnis buiten weg ging gooien. Er was niets wat me waarschuwde voor de dag daarna.
Zaterdag ochtend ging mijn wekker om 9 uur. Normaal begint Aylinn direct te mauwen als ze mijn wekker hoort, maar nu bleef het stil. Daar dacht ik nog niets van.

Een kwartier later strompelde ik de woonkamer in en zag Charlie onder de eettafel liggen. Ik wist direct dat er iets mis was. Pas toen hoorde ik zijn ademhaling. Ik waarschuwde Steven, pakte vlug de medicijnen en pakte voorzichtig Charlie z’n kopje vast om hem een vochtafdrijver te geven, maar schrok me wezenloos toen ik hem echt goed kon zien. Zijn kopje was zo slap, zijn bekje nat van zijn eigen spuug en hij maakte een heel akelig geluid. Ik dacht terug aan een opmerking van de dierenarts en besefte dat hij van binnenuit aan het verdrinken was.
Hij lag dood te gaan. En hij leed. Huilend heb ik mijn moeder gebeld en gevraagd of ze wilde komen – die door haar eigen tranen heen bijna geen antwoord kon geven – en Steven zat ondertussen Charlie te aaien.
Ik zocht naar Aylinn, en zag haar bibberend in een hoekje zitten. Doodsbang.
Charlie stond ineens weer op en zag er iets beter uit, waardoor ik hem toch een vochtafdrijver kon geven. Daardoor was hij goed genoeg om te vervoeren.
Onze dierenarts had helaas geen dienst, dus besloten we naar de dichtstbijzijnde te gaan. Helaas realiseerde ik me pas achteraf dat deze dierenarts op zaterdag gewoon dienst heeft en dat het raar is dat ze ons nog hebben laten wachten. Ik had erop moeten staan dat dit een spoedgeval is, maar ik stond er helemaal niet bij stil. (ik hoor nu van Steven dat ze wisten dat het een spoedgeval was: in dat geval vind ik het al helemaal vreemd dat er drie mensen voor ons gingen)

De dierenarts gaf ons nog de optie om hem weer in een zuurstof tank te leggen. Dat hebben we eerder gedaan, maar toen was hij er niet zo slecht aan toe als nu. Hij had een onder temperatuur van 33. Ik keek naar Charlie en ik wist wat de juiste beslissing was, maar ik brak en de dierenarts liet ons even alleen.
Mijn moeder en Steven waren het er ook over eens: we moeten hem in laten slapen. We willen hem dit niet nog een keer aan doen. Stel dat hij er wel levend uit komt, dan is de kans dat hij zo’n zelfde aanval krijgt binnen een paar dagen erg groot. Hij was op.
We hadden de beslissing gemaakt, en op dat moment ging het ineens weer zoveel slechter met Charlie. Het was een verschrikkelijk naar gezicht en ik raakte compleet in paniek ervan. De dierenarts kwam binnen gerend omdat ze Charlie hoorde. Ze gooide een buitendeur open zodat hij wat meer lucht kon krijgen.
Het leek niet te helpen. Mijn lieve Buddha kat, mijn trouwe maatje die 15 jaar bij me geweest is, lag te verdrinken en was zelf ook in paniek. Het is misschien wel het meest afschuwelijke wat ik ooit heb gezien. Het enige wat ik kon denken was: alsjeblieft, laat het voor hem ophouden.
Hij kreeg een spuitje. En daarna nog één, want het werkte niet goed. Bij het tweede spuitje was hij wel rustiger, en ik hoop zo dat hij op dat moment ook niet meer veel voelde. Het werkte echter nog niet genoeg. Ze pakte een scheerapparaat om het haar weg te halen bij zijn voorpootje, en terwijl ze dat deed hief hij nog zijn kopje om te zien wat ze aan het doen was.
Het raakte me zo hard dat hij nog bij bewustzijn was.
Ze konden godzijdank een ader vinden, en toen was het gelukkig snel voorbij.

Ik voel me zo leeg. Dit is niet de eerste keer dat ik afscheid heb moeten nemen van een geliefd huisdier, maar dit was misschien wel de meest heftige keer. Het voelt alsof we geen afscheid hebben kunnen nemen omdat het ineens zo plotseling en zo heftig moest gaan.
Ik vind het zo erg dat het uiteindelijk toch nog een lijdensweg voor hem geworden is. Dat blijft door mijn hoofd spoken. Dat Charlie op was, daar kan ik vrede mee hebben. Maar dat hij nog zo heeft moeten lijden…

Iedere dag was ik met Charlie bezig. Vaak zocht ik ’s nachts zelfs naar hem, als ik even naar de wc moest, om te controleren of alles goed ging. Ik keek iedere dag of hij een extra vochtafdrijver nodig had, of hij overgegeven had en lette op of hij wel goed at.
Hij stond er altijd als je thuis kwam. Als Steven nachtdienst had, dan lag Charlie de hele nacht bij me. Hoe groot hij ook was, hij was zo rustig dat je hem soms bijna niet opmerkte. Maar ondanks dat is er zo’n enorme leegte zonder hem.
Ik mis zijn lieve hoofdje, zijn harde gespin en het zachte geluidje wat hij maakte als hij iets van je wilde. Zijn vriendelijke doch dwingende manier van vragen of ik iets minder hard kon lachen. Ik mis het zelfs om hem zijn medicijnen te geven.
Het doet ontzettend veel zeer. Ik weet dat het gemis ooit minder pijnlijk zal worden, maar het zal nooit verdwijnen.

Ik ben heel blij dat Aylinn er is. Ze heeft het er moeilijk mee, maar haar extra aanhankelijkheid kan ik momenteel wel goed gebruiken.

Allerliefste Charlie, ik ben dankbaar dat je in mijn leven bent gekomen op precies het juiste moment, en dat je zo lang bent gebleven. Er zal nooit een tweede Charlie zijn. Steven zei gisteren nog: als Charlie zou reïncarneren, dan zou ik hem weer bij me willen.
Je bent de meest lieve, evenwichtige kat die ik gekend heb.

15 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.