Wat is een schrijfmarathon?

Sinds een aantal jaar ben ik lid van een schrijfforum genaamd ZinnigerZinnen. Het is geen heel groot forum, maar wel een heel vriendelijk forum.
Volgens mij deed ik in 2011 voor het eerst mee aan hun schrijfmarathon en ben sindsdien verkocht. We doen dat met een groepje van ongeveer 15 mensen – online – en plaatsen op een besloten forum iedere dag een fragment van tussen de 750 en 1000 woorden.
De gehele maand maart bestaat uit schrijven voor ons.
Op deze manier kan je aan een boek werken, heb je een stok achter de deur om het (voor een groot deel) af te krijgen en heb je meelezers die je kunnen aanwijzen waar het mis gaat, maar ook waar je kracht ligt.
Het is wel de bedoeling dat je met een nieuw verhaal start óf een bestaand verhaal geheel opnieuw schrijft.
Meestal start ik met een heel vaag idee. Daardoor maak ik het mezelf moeilijk (want je moet iedere dag iets plaatsen, ook al loop je vast of weet je niet welke kant je op wil) maar daag je jezelf ook echt uit. Kennelijk werk ik graag onder druk.
De motiverende woorden, de aanwijzingen wat beter kan, de mogelijkheden om het werk van anderen te lezen en de gezelligheid van het ‘met zn allen schrijven’ (en gezamenlijk zeuren over hoe zwaar het is) maken het echt een mooie ervaring.

Ik vind een schrijfmarathon houden dus erg leuk, zeker op deze manier.

Je hebt natuurlijk ook NaNoWriMo: National Novel Writing Month.
Dat is ook heel gezellig, want gedurende de november maand zitten heel veel schrijvers verspreid over de hele wereld te zwoegen aan hun boek – inclusief beroemde schrijvers. Ook dat geeft een heel tof gevoel!
Je kunt elkaar volgen op twitter of op het NaNo forum. Ook zijn er verschillende write-ins georganiseerd over het hele land (en over de hele wereld, trouwens) zodat je elkaar kunt ontmoeten en gezamenlijk in een koffie tent kunt schrijven.
Wat wel een nadeel is, is dat je tijdens de NaNo meestal alleen schrijft. Ook tijdens die write-ins. Niemand leest jouw stukken namelijk – tenzij je dat met vrienden af spreekt ofzo – dus niemand kan je helpen. Wel worden verschillende peptalks verstuurd, vaak door gepubliceerde schrijvers.
Ook is de NaNo marathon een stuk pittiger wat betreft woordaantal; je doel is om op 50.000 terecht te komen aan het eind van de maand. Dat is dus echt een héél boek in één maand.
Af en toe zitten er doorgewinterde NaNo-ers tussen die zichzelf een belachelijk hoog doel stellen (zoals 100.000 woorden, stelletje egotrippers!).

Waarom zou je mee doen aan een schrijfmarathon?

Het werkt als een stok achter de deur. Kom je er maar niet aan toe om te beginnen? Dan is dit je kans. Krijg je het niet voor elkaar om je verhaal af te maken? Idem dito! Een schrijfmarathon dwingt je om te beginnen en om door te schrijven.

Het is gezellig. Zelfs tijdens de NaNo krijg je het gevoel alsof je er niet alleen voor staat. Ik geef wel de voorkeur aan de ZinngerZinnen marathon, waarbij mensen mee lezen.
Allebei heeft het zo z’n voor en nadelen; tijdens de NaNoWriMo kan je lekker weg tikken en maakt het niet uit of je heel belabberd schrijft. Het maakt ook niet uit als je scenes over slaat en later aan elkaar weeft. Niemand die ’t nu hoeft te begrijpen; zolang jij je verhaal maar voor jezelf op papier krijgt.
Tijdens de ZZ marathon krijg je feedback, motivatie, inspiratie, word je gedwongen om over je verhaal na te denken en ’t al een stuk netter neer te zetten. Maar ’t is best eng natuurlijk. Zo’n eerste versie aan een groep (vrijwel) onbekenden te laten lezen. Gelukkig doe je dat met elkaar; de anderen zijn net zo kwetsbaar als jij.

Je leert ervan. Schrijven leer je door te schrijven (en te lezen – maar dat terzijde). Tijdens een marathon moet je schrijven, en tijdens het proces leer je dingen over jezelf als auteur, maar ook over je verhaal, plot en personages die je daarvoor nog niet wist.

Je dwingt inspiratie. Vaak zijn we geneigd om te wachten tot inspiratie tot ons komt – soms werkt dat, maar vaak werkt het veel beter om inspiratie af te dwingen. Die muze bij haar haren erbij te slepen en uit te knijpen tot ze iets moois opbraakt.
Tijdens een marathon wordt je tot dit soort geweld gedwongen; soms komt er ook een hoop rotzooi uit hoor, maar daarin liggen de parels verstopt.

Je krijgt eindelijk een verhaal af. Het hoeft niet eens een goed verhaal te zijn. Nogmaals; een schrijfmarathon is heel leerzaam. Een hele goede oefening. Het hoeft niet meteen uitgegeven te worden. Daarbij is herschrijven een heel groot onderdeel van schrijven. Dat moet je maar net liggen. En laten uitgeven hoeft natuurlijk niet je doel te zijn; zoiets afkrijgen is echt wel een prestatie.

Hoe bereid ik me voor op een schrijfmarathon?

Eigenlijk is dit voor iedereen heel persoonlijk. De één maakt graag een heel plan (sommige ZZ-ers zijn al maanden van tevoren bezig met plannen, waar ik soms op 1 maart pas met een vaag idee kom) en de ander schrijft zijn verhaal om een personage-idee.
Als je een planner bent, dan komt dit tijdens zo’n marathon heel goed van pas. Maar ook wanneer je je het liefst blind in je verhaal stort (zoals ik) zijn er manieren om niet vast te komen zitten.

Plan vooruit. Dit kan je doen door je plot goed uit te werken, karakter dossiers te maken en je verhaal van te voren heel goed te leren kennen – zonder het te schrijven. Maak aantekeningen van wat er in je verhaal moet gebeuren, benoem de scenes die je erin wil verwerken en schrijf een synopsis. Als je het goed doet, kan je de rode draad van je verhaal op deze manier tijdens het schrijven vast blijven houden.
Als je niet zo’n planner bent, dan zijn er toch manieren om vooruit te werken. Tijdens de NaNo heb ik een keer een heel dossier gemaakt van scenes die ik leuk zou vinden om te schrijven. Niet persé dingen die allemaal in één verhaal pasten, maar zodat ik iets had om op terug te vallen wanneer ik het even niet meer wist.
Een voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld: “je personage moet heel nodig naar het toilet, maar kan er geen vinden”. Nog één is “je personage heeft teveel gedronken, weet niks meer van de vorige dag en probeert zijn stappen te traceren”.
Kort gezegd: als je niet vooruit kunt plannen, zorg dan voor mogelijke grappige/spannende scenes of problemen die voor kunnen komen in je verhaal.

Zorg voor een goede playlist. Op Spotify zijn er lijsten te vinden speciaal voor schrijvers die geen vocals willen. Ook zijn er lijsten te vinden die voor sfeer zorgen; romantische of juist hele duistere muziek. Ik maak meestal een playlist die een bepaald gevoel heeft die ik terug wil zien in mijn verhaal of personages.

Maak een pinterest bord. Pinterest is een geweldige plek om inspirerende quotes te verzamelen, maar ook foto’s of tekeningen die je inspirerend vindt. Je kunt het ook gebruiken om een personage te creëren: deze haarkleur, deze gezichtsvorm, dit soort kleding… of om voor je te zien hoe je personage woont.

Denk aan jezelf. Zorg voor lekker zittende kleding, neem regelmatig een kop thee (of koffie) en eet wat lekkers tijdens of na het schrijven. Maak de marathon leuk voor jezelf. En vergeet niet af en toe te douchen.

Sociaal contact kan helpen. Tijdens de NaNo kun je je aansluiten bij het forum. Ze hebben een apart subforum voor jouw land en soms ook jouw provincie. Twitter is tijdens de NaNo ook echt heel actief.
Je hoeft niet naar een write-in te gaan, maar volgen hoe anderen bezig zijn kan echt helpen om gemotiveerd te blijven.
Iets met gedeelde smart is halve smart (hoewel ik dat een stom klinkende gezegde vind).

Vertel het aan je omgeving. Zodat ze weten dat ze niet constant moeten bellen of op je deur komen bonken. Niet ongerust zijn wanneer ze je de gehele maand niet kunnen vinden.
En als anderen weten dat je ermee bezig bent, ben je ook sneller geneigd om door te zetten.

Heb jij al eens meegedaan aan een schrijfmarathon? Zo ja, hoe was dat?

Liefs,
Emily

10 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.