Tekening door Annemieke Rodenburg

Je tijd hier is niet oneindig. Je leven kan van het een op het andere moment over zijn. Jij moet beslissen wat je wil doen met de tijd die je hebt, en daar moet je nu iets mee doen. Alles wat je hebt is nu.De paniek laait op in mijn borstkas, beweegt zich schokkerig en genadeloos richting mijn hoofd totdat mijn gedachten in een orkaan van angst komen te zitten. Alles raast in top snelheid door me heen, iedere emotie, iedere onzekerheid, ieder beeld, totdat ze in elkaar vast komen te zitten en ik niet meer weet wat van mij is, en wat van de paniek.
Mijn lichaam maakt zich klaar om te vluchten, mijn hart bonkt als een gek tegen mijn ribben en ik moet, ik moet bewegen.
Ik probeer mijn lijf te vertellen dat het slechts een paniekaanval is, dat er niets is om voor weg te rennen, dat mijn hart het echt wel aan kan en dat ik niet dood ga.
Maar probeer je eigen hoofd dat maar eens te laten doen wanneer je systeem op tilt slaat, de knoppen niet meer werken en je brein alleen maar bezig is met alarm slaan – GEVAAR, GEVAAR, GEVAAR.

Het waren maar een paar zinnen. Een simpel pleidooi van iemand die haar kijkers wilde inspireren om hun dromen achterna te gaan.
Waarom triggerde het me zo? Ten eerste was mijn angst centrum waarschijnlijk nog overprikkeld doordat ik enkele weken terug meermaals slecht gereageerd had op de CBD olie die ik uitprobeerde. Het middel zorgde voor paniekaanvallen, en lange tijd daarna bleef ik gevoelig voor angst.
Ten tweede, en dit is de grootste reden, ben ik heel gevoelig voor dit onderwerp. Dat was ik jaren geleden al tijdens mijn depressie en dat ben ik nu nog steeds.
Tijd. De jaren die voorbij gaan waarin ik niet beter, maar juist zieker lijk te worden. Alle jaren die ik al besteed heb aan wachten, wachten, hopen dat het volgend jaar beter zal gaan.

Zes jaar geleden stelde ik mezelf gerust met de gedachte dat ik nog tijd had. Er was nog tijd voor cursussen. Misschien zelfs een opleiding. Ik kon nog wel leren. Er was nog tijd om beter te worden, om het leven beter aan te kunnen. Om wel moeder te kunnen worden, om mijn angst voor falen te overwinnen, om mezelf mooi te leren vinden en mezelf niet meer te willen verstoppen.
Er was nog tijd, er was nog tijd…

Inmiddels verlang ik terug naar hoe ik er toen lichamelijk voor stond – godzijdank sta ik er nú mentaal beter voor, en dat is belangrijker. Het is echter pijnlijk dat ik het één voor het ander heb moeten inruilen. Zo voelt het soms, tenminste.
Ik besef nu dat er niet zoiets bestaat als later. Mijn leven verandert niet ineens later. Mijn lichaam is niet ineens beter, ik heb mezelf niet ineens geaccepteerd, ik ben niet ineens gezond genoeg om mama te zijn, ik heb niet ineens vertrouwen in mijn eigen kunnen, later.

Mijn doelenboekje hielp even. Het gaf me iets om naar te streven. Al snel legde ik het aan de kant, omdat het voelde alsof ik mezelf voor de gek hield. Ik weet niet precies hoe ik het gevoel moet omschrijven, behalve dat het te herleiden valt naar hoe moeilijk ik het vind om niet hard of kritisch naar mezelf te zijn.
Ik wil echt heel graag liever voor mezelf zijn. Ik wil mezelf kunnen steunen en ik wil moeite willen doen voor mezelf. Maar ik weet niet goed hoe ik dat moet doen.

Ik ben al snel ontevreden over mezelf. Om nog even dat doelenboekje aan te halen: dat heb ik gemaakt omdat ik graag wil reizen. Omdat verre reizen er momenteel niet in zitten, dacht ik daarom dat het zou helpen om leuke plekken dichtbij op te zoeken.
Maar ik besloot al snel, trut dat ik ben, dat ik het een onzinnig plan vond. Maakte ik mezelf al snel belachelijk voor het inleveren van mijn dromen. Vergeleek ik mezelf met mijn vrienden en hun leven, en wilde ik niet meer naar het boekje kijken.
Ik realiseer me dat ik iets aan dit gevoel moet doen. Zoals ik eerder al schreef: misschien word ik niet meer beter. Ik moet iets van mijn leven zien te maken, mét deze ziekte. Ook tijdens de slechte periodes een manier vinden om door te gaan met leven.

Dat is makkelijk schrijven. Het is anders als je er midden in staat, in zo’n slechte periode waarbij zelfs douchen al teveel is. Het is moeilijk om je levenslust vast te houden wanneer je je zo ziek voelt.
Ik weet niet waarom het zo moeilijk is om dat toe te geven. Misschien omdat ik om me heen juist vooral mensen zie schrijven over hoe ze het leven juist blijven waarderen, en hoe sterk ze zich houden. Dat doe ik ook, dat weet ik, maar er zijn genoeg momenten waarop ik het echt niet meer trek.
Spreken anderen dat gewoon niet uit? Of hebben zij een manier gevonden om die momenten tegen te gaan?

In ieder geval ga ik er zelf hulp bij zoeken. Ik ben te moe om alles in mijn eentje te blijven doen. Hopelijk kan ik een psycholoog vinden waarmee het klikt, die mijn klachten niet als psychosomatisch zal zien maar het gewoon laat zijn. Die me kan helpen om mijn verwachtingen los te laten of om te gooien, zodat ik mijn leven weer op een prettige manier door kan gaan. En zodat ik hopelijk kan leren hoe ik liever voor mezelf kan zijn.

Ophouden met hopen op later. Het enige wat ik heb is nu. En het is niet zo dat nu altijd klote is, helemaal niet. Maar ik heb moeite met genieten van mijn leven wanneer de ziekte zo nadrukkelijk aanwezig is. Dat wil ik graag veranderen.

Liefs,
Emily

2 Comments

  • Alain schreef:

    Met hulp van pratende-therapie (psychologen) hersteld 60% van de patiënten.
    Ikzelf schreeuw het af en toe helemaal van me af (m’n buren klagen tot nu toe niet) maar ik wilde jouw niet lastig vallen met mijn dagelijkse moeite om te leven. Op dit moment is 20% van alle mensen depressief – het is 1 van de grootste ziektes op aarde, vergeleken met schizofrenie dat nog geen 4 tot 7% is.
    Psychiaters zijn geen psychologen want hun therapie is chemisch (medicijnen) en voor hun pratende hulpmiddelen verwijzen ze je toch weer door naar psychologen (nadat ze je je een pilletje hebben aangesmeerd).

    Toch vind ik net als jij iedere week wel redenen om depri te zijn MAAR ook redenen om daar weer bovenuit te klimmen… gek hé, als ik daar nu eens wat eerder rekening mee houd ;-)

    ps. sorry voor mn CBD-opmerking vandaag, ik hoopte echt dat het jou had kunnen helpen…

    griets en lof
    Alain

  • Kim schreef:

    Wat goed dat je met een psycholoog wilt gaan praten. Mijn laatste psycholoog vond ik heel fijn. Stond voor veel ideeën open en deed ook minfulness met mij, wat enigszins hielp. Ik hoop dat jij ook iemand vindt waarmee je klikt! Die angst voor later herken ik ook wel. Bij mij zijn het paniekaanvallen die me met veel dingen tegenhouden en het lukt me niet het volledig achter me te laten. Daar kan ik erg down van worden, waardoor ik nog meer ga stressen en in een vicieuze cirkel terechtkom. Haha, zo fijn soms hoe die hersenen werken…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.