Op sommige momenten is ’t zo moeilijk om dankbaar te zijn.
Tijdens het schrijven van die zin bedenk ik me meteen hoe stom dat eigenlijk is. Er is namelijk altijd iets om dankbaar voor te zijn, en denken dat ’t niet zo is doet een hele hoop mooie dingen in ’t leven tekort.

Maar goed, ik heb een persoonlijke blog en gebruik mijn blog vaak om mijn gedachten op een rijtje te zetten. Ik blog eerlijk. Dus dan beken ik ’t maar gewoon.
Op sommige momenten vind ik het zo moeilijk om dankbaar te zijn.

Ik voel me momenteel echt heel ziek en ik weet precies waardoor het komt: het feestje. Dat ik me erg ziek zou gaan voelen wist ik van tevoren trouwens al. Dus ik heb er zelf voor gekozen.
En ik heb ook geen spijt. Er is maar een klein deel van mij wat aan het zeuren is. De rest van mij denkt ‘het was het zó waard!’ en ‘dan voel ik me toch gewoon even slecht – ik heb mooie herinneringen gemaakt’.
Daar sta ik ook absoluut achter. Dat soort dingen wil ik blijven doen.
Maar dat kleine zeurstemmetje vraagt zich af waarom ik niet gewoon ‘normaal’ kan zijn. Waarom ik zo moet ‘boeten’ voor een avondje uit. Waarom ’t allemaal zo zeer moet doen. Waarom ik ook niet na twee dagen gewoon rond kan lopen zonder ’t gevoel te hebben dat mijn lichaam uit elkaar valt. Die is aan ’t schreeuwen tegen de pijn en probeert de vermoeidheid te verjagen. Zonder succes, uiteraard.

Voorheen zou die kleine stem overheersend geweest zijn – dan zouden gedachten als ‘maar het was toch leuk?’ juist fluisterend komen. Wat dat betreft heb ik echt vooruitgang gemaakt.
Omdat ik me toch verdrietig begin te voelen over mijn lichaam, besloot ik een dankbaarheidslijstje te maken.

Gewoon, om even aan mezelf te bewijzen dat ik ’t heus wel kan.

Ik ben dankbaar omdat…

-het 90’s feestje heel erg leuk was
-ik tijdens het feestje veel gelachen en gedanst heb
-we het alsnog gezellig konden maken tijdens het slopende wachten op de eerste trein
-Steven en ik belachelijk enthousiast en debiel gedanst hebben samen (ja, we bleven met z’n tweeën over, bikkels!)
-de gel voor mijn rug tijdelijk best goed helpt tegen de pijn
-tosti’s bestaan
-Steven me een nieuw spel heeft gegeven dat super leuk is (left4dead2)
-de lente begonnen is en ’t steeds warmer en zonniger wordt
-de katten het zo naar hun zin hebben
-de schrijfmarathon nog steeds goed gaat, ondanks alle moeilijke momenten
-dat ik mijn schrijven durf te delen met Steven (mijlpaal!)
-Steven zo lief is
-mijn blog zo fijn is
-jullie reacties altijd zo lief zijn
-ik de laatste tijd zo lekker veel schrijf
-mijn vriendin uit Australië weer bijna terug komt naar Nederland

En dan heb ik het niet eens over de grote dingen om dankbaar voor te zijn. Zoals een dak boven je hoofd, eten in de koelkast (of überhaupt een koelkast hebben, wat een fijne uitvinding), een warme douche, lieve vrienden en familieleden, water uit de kraan, een fijn bed, een relatie hebben met je beste vriend, relatief veilig over straat kunnen, het bestaan van boeken, Ben&Jerry’s ijs (oké, wat nu op is, maar gisteren ondervond ik ’t genot daarvan nog) of het bestaan van tosti’s (oh, die heb ik wel genoemd maar vooruit, nog een keer omdat ze zo geweldig zijn).

Zonder gekkigheid; jezelf trainen om deze dingen te zien kan best moeilijk zijn. Wanneer je chronisch ziek bent, maar ook wanneer je jarenlang depressief bent geweest (check) of zoals mijn broer laatst zo mooi opmerkte (toen mijn schoonzus zei dat we in onze familie allemaal zo creatief zijn en ze daar jaloers op is): “daar staat dan wel tegenover dat we allemaal een beetje emotioneel labiel zijn” (dubbelcheck).
Of gewoon wanneer je, je weet wel, leeft.
Dankbaar zijn is iets wat heel veel mensen moeilijk vinden. Vaak zijn ze zich er niet eens bewust van dat ze niet dankbaar zijn voor de kleine of grote mooie dingen in het (/hun) leven. Want die zien ze gewoon niet. Of alleen wanneer ’t te laat is.
Of ze vinden gewoon dat er niets is om dankbaar voor te zijn. Dat kan ook. En op zich mag je natuurlijk op die manier door ’t leven gaan, maar daar kom ik vandaan en ik kan je vertellen dat ’t aan deze kant – de ‘ik weet altijd wel ergens een mooie regenboog en glittereenhoornkots vandaan te toveren’ kant – veel leuker is.

De laatste tijd besef ik me heel goed dat geluk van binnenin komt.
Lekker zweverig, en ’t is me wel vaker gezegd. In mijn hoofd maakte ik dan even een kotsgeluidje want nouja, wanneer je depressief of pessimistisch bent dan is dit wel het laatste wat je wil horen. Het voelt immers alsof er van binnenin alleen maar pijn en verdriet zit (onzin, trouwens♥).
Maar toch.

“If you want to be happy, be.”

Als je gelukkig wil zijn, wees dan gelukkig.
Dat klinkt veel gemakkelijker dan ’t is, natuurlijk. Hoewel er waarschijnlijk boeddhisten zijn die dan zeggen ‘nee, het is zo gemakkelijk, je maakt het zelf moeilijk’.
En misschien is dat ook wel zo.

Waar ben jij dankbaar voor?

Liefs,
Emily

 

14 Comments

  • Marion schreef:

    Een jaar geleden was ik vreselijk depressief, aan het vechten om te herstellen van mijn eetstoornis en ik wist dat ik voor de angsten die ik aan het ontwikkelen was echt hulp zou gaan moeten vragen. Daarnaast was ik ook nog eens chronisch ziek. Ik deed mijn uiterste best om dankbaar te zijn, maar ik kon het niet. Ik ontvolgde blogs als Lisanneleeft en Dagmar, omdat ik het niet kon aanzien dat zij wel dankbaar konden zijn terwijl ze ziek waren. Daar ging een poosje overheen. Ik had niets van mijzelf geaccepteerd en die acceptatie was wat het dankbaar kunnen zijn in de weg stond. Nu een jaar later ben ik zo dankbaar. Ik ben zelfs dankbaar voor wat me het afgelopen jaar allemaal is overkomen. Had ik dat niet meegemaakt, dan had ik nu niet op deze manier in het leven kunnen staan. Dus ik denk dat de boeddhisten inderdaad gelijk hebben. :-)
    Marion onlangs geplaatst…Inspirational Quotes #7My Profile

  • Steven schreef:

    Mooie inzichten <3

  • Saar schreef:

    Tja, het is een symptoom van depressiviteit dat je niet dankbaar kan zijn of kan genieten van de kleine dingen. het is echt een moeilijke oefening om het te leren. En als je depressief bent, kan de wereld inderdaad ontploffen. Maar de boeddhisten hebben wel gelijk. Het probleem is dat we nooit hebben geleerd hoe eenvoudig het wel kan zijn en als je in een put valt, dan is het eigenlijk te laat.
    Saar onlangs geplaatst…Days of Gratitude #22My Profile

  • Lisa schreef:

    Wat mooi dat je dit deelt. Ik heb geen ervaring met depressie dus ik herken het gevoel niet, maar heel goed dat je aksnog positief probeert te zijn.
    Lisa onlangs geplaatst…Personal: minder bloggen en BloglovinMy Profile

    • Emily schreef:

      Dankjewel. :) De depressie zit me niet meer in de weg gelukkig, maar het ziek zijn nog regelmatig. Gelukkig gaat het met vallen en opstaan, en val ik tegenwoordig iets minder vaak of hard.

  • Jenn schreef:

    Mooi dat je dit deelt!
    Jenn onlangs geplaatst…12 x Paas-DIY’sMy Profile

  • Laleh schreef:

    Ik probeer ook dankbaar te zijn en voel mij soms schuldig als ik zeur.
    Maar zo heel af en tpe lukt het mij niet en wil ik gewoon een dagje in mijn eentje verdrietig zijn en mokken.
    Vaak gaat het de volgende dag al wat beter geestelijk.

    XX
    Laleh onlangs geplaatst…Spring/Lente (ENG/NL)My Profile

  • Deisy schreef:

    Ja dankbaarheid is een prachtig goed, maar daarnaast zo moeilijk om na te blijven streven. Ik ervaar dat nog iedere dag en dat gevecht in je hoofd komt mij zo bekend voor. Ik kan alleen zeggen dat als je vaak blijft doen (en ook blijft opschrijven) het in je systeem in wordt gebakken. Dan kom je ergens en denk je: “wauw wat mooi zeg” en denk je: “dacht ik dat nou net echt?”.. Met vallen en opstaan komen we er allemaal. Belemmer je eigen groei ook niet door ook die negatieve emoties eruit te laten hea meis. Die dienen ook ergens voor. Om er niet in te blijven steken is dan de kunst, maar ze over je heen te laten komen is nooit wat fout aan. Je bent in ieder geval een topper <3
    Deisy onlangs geplaatst…Wat ik graag had willen weten toen ik jong was: de liefdeMy Profile

  • Sophie schreef:

    Wat een ontzettend mooi artikel Emily. Ik snap je supergoed met wat je schrijft al heb ik dan meer last van een chronisch gemist in plaats van chronische pijn. Wat beter is weet ik niet, maar ik weet wel dat het niet eerlijk is als je niet normaal een leven kan leiden zoals het hoort. Ofja, zoals jij ziet dat het bij anderen kan gaan. Ik vind het onzettend knap van je dat je nog zo het positieve van alles in kan zien. Ik vind dat echt heel erg moeilijk. Vooral op dit moment omdat ik helemaal niet lekker in mijn vel zit en er de laatste tijd nogal stom wordt gedaan als ik verdrietig ben. Gelukkig hebben we beide onze blog als uitlaatklep!
    Sophie onlangs geplaatst…Als ik nog even bij je kon zijnMy Profile

  • Vivian schreef:

    Heel erg mooi geschreven en ik herken me er heel erg in. Ook ik maak soms keuzes om ergens van te kunnen genieten terwijl dat ten koste gaat van hoe ik me voel en dat is het dan ook altijd waard, maar ik heb dan ook vaak een rotgevoel, dat ik me afvraag waarom ik überhaupt die keuze heb moeten maken.
    Vivian onlangs geplaatst…The Sound of Music: nog altijd ”one of my favorite things”My Profile

  • Heel erg mooi geschreven!
    Zo simpel is dan geluk onlangs geplaatst…Zo simpel is dan geluk #18My Profile

  • Charlie schreef:

    Mooi dat je ondanks de tegenslag en het “moeten boeten” de positieve kanten blijft zijn! Heel knap :-). X
    Charlie onlangs geplaatst…Interview voor de Stichting “On Lyme”My Profile

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.