InSchrijven

De droom om te schrijven

Ik heb altijd al gehouden van verhalen vertellen. Volgens mij was dat ook de reden waarom ik zo verknocht was aan mijn barbies. En aan muziek luisteren via een koptelefoon, zodat ik de hele wereld buiten kon sluiten en avonturen kon afspelen in mijn hoofd.
Dat laatste doe ik nog steeds en misschien zou ik me ervoor moeten schamen, want het klinkt zo kinderlijk, maar ik hou ervan.

Schrijven is altijd wel mijn ding geweest. Het voelde alleen nooit alsof schrijfster worden binnen mijn bereik lag. Ik vond mezelf niet goed genoeg, niet slim genoeg, niet creatief genoeg. Ik maak dt fouten en ik twijfel altijd of ik nou ‘dat’ of ‘wat’ moet gebruiken en daarnaast ben ik ziek.

Te dom om te schrijven

Ziek zijn heeft invloed op alles, dus ook op mijn schrijven. Soms kan ik niet eens lezen of een normaal gesprek voeren. Laat staan dat ik iets kan schrijven en er ook nog iets moois van weet te maken. Er zit dan een dikke mist in mijn hoofd, en met de jaren ben ik steeds meer gaan geloven dat ik er ‘te dom’ voor was geworden.
Mentale inspanning kan voor een flare-up zorgen van mijn ziekte. Ik ben bijna alle keren dat ik mee deed aan een schrijfmarathon (waarbij ik dan 750-1000 woorden per dag schreef voor een maand lang) eruit gevallen omdat ik ontstekingen kreeg.

Dat voelt echt heel klote. Ik dacht dat ik me erbij neer moest leggen dat het voor mij gewoon niet weggelegd was. Terwijl ik er zo van geniet.

Kijk, ik zeg niet dat ik de nieuwste bestseller ga schrijven en ik weet ook niet of er een uitgever zit te wachten op het soort verhalen dat ik graag schrijf.
Wat ik wel weet is dat er zo’n heerlijk warm enthousiast gevoel door me heen gaat wanneer ik denk aan schrijven, en dat er weinig is dat ik liever wil dan mijn eigen boek in handen houden.
Hoe stom zou het dan zijn om die droom te laten gaan omdat ik ziek ben?

Wat als ik faal?

Ik vind het wel een dingetje hoor. Dit toegeven. Het voelt kwetsbaar, want als het mislukt dan weet iedereen dat. Soms voelt het een beetje alsof ik een klein kind ben dat de schoenen van haar moeder aan heeft getrokken. En dat mensen daar wat van vinden.
Maar wat is daar nou eigenlijk zo erg aan? Is de angst voor falen – en de mening van anderen – echt een goede reden om het niet te proberen?
Natuurlijk niet!

In oktober ben ik begonnen met een verhaal te herschrijven waar ik in 2016 mee gestopt was. Inmiddels heb ik daar de eerste 23.000 woorden van staan – en ik beleef er zoveel plezier aan (en de nodige hoofdpijn).

Ik ga mijn schrijfproces delen op mijn blog, en waarschijnlijk ga ik ook wat delen van de schrijfcursus waar ik mee bezig ben.

Wie weet wat ervan komt. Het is in ieder geval weer een schrijfoefening en ervaring.
Er hangen wat quotes in mijn huis over schrijven en een daarvan is:

A professional writer is an amateur who didn’t quit.


By
3

You may also like

3 Comments

  • Landa

    Toffe quote! You go girl!

    november 18, 2019 at 1:46 pm Reply
    • Emily

      Ja he? Ik vind ‘m heel motiverend. :)

      november 18, 2019 at 2:11 pm Reply
  • Jenn

    Leuk, ik ben benieuwd naar je posts over het schrijfproces en de cursus!
    Jenn onlangs geplaatst…Digitale adventskalenders 2019My Profile

    november 27, 2019 at 12:58 pm Reply
  • Leave a Reply

    CommentLuv badge