Ik heb net een afspraak moeten afzeggen. Een vriendin van mij woont een dik uur met de metro reizen van me vandaan. Het is bloedheet, ik voel me lichamelijk gezien ronduit klote, en ik voel me verschrikkelijk schuldig.

Ik weet niet hoe anderen dit ervaren, maar het is net alsof je bij ziek zijn allemaal extra cadeautjes erbij krijgt. Één van die cadeautjes heet; “Alsjeblieft, weer iemand teleurgesteld!”.
Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel om iemand teleur te stellen. Ik ben vaak de eerste die roept dat ik wel wil helpen, dat ik absoluut kom, dat ik graag wil afspreken. Dat méén ik dan ook.
Vervolgens moet ik dan met hangende pootjes toe geven dat het niet lukt, dat ik niet kan komen, dat ik diegene teleur moet stellen.
Nu is mijn vriendin ontzettend lief. Ze kent me wel langer dan vandaag. Ze begrijpt me. Als er iemand is die weet hoe onvoorspelbaar ik kan zijn, dan is zij het wel.
Maar dat vind ik juist zo erg. Want zij is wel de laatste persoon die ik teleur wil stellen. Ik wil haar zien. Ik wil op haar kindje passen. Ik wil dat ze op me kan bouwen.

Voor jezelf kiezen is soms zo verdrietig

De laatste tijd probeer ik minder vaak ‘ja’ te roepen. Ik probeer nee te leren zeggen. Ook tegen mezelf. Juist tegen mezelf.
Het komt heel vaak voor dat ik toch iets doe terwijl ik weet dat het niet kan. Ik voel me heel erg schuldig als ik iets niet aan kan, als ik niet kan komen, als ik iemand teleur moet stellen.
Mijn moeder moppert hier heel vaak over tegen me. ‘Kies voor jezelf’, zegt ze dan. Ik weet dat ze het heel naar vindt om te zien dat ik precies hetzelfde doe als zij. Ze had haar kinderen graag iets egoïstischer gezien dan dat zij is. Dat we niet net zoals zij denken dat we super(wo)man zijn en alles aan moeten kunnen.
Helaas.
Maar ik wil gewoon zo graag alles aan kunnen. Ik wil doen waar ik zin in heb. Ik wil er voor anderen zijn en ik wil niet geketend aan het huis zijn.

De twijfel blijft

Ik heb al vaker opgeschreven dat het slechter gaat dan vorig jaar. Toch blijft het op sommige momenten als een klap binnen komen.
Dat je je ineens beseft dat je vaker je afspraken af moet zeggen.
Dat dagelijkse duizelingen waarbij ’t zwart wordt voor m’n ogen normaal zijn geworden.
Dat dagen van flinke pijn over zijn gegaan op maanden van flinke pijn.
Dat artsen het hebben opgegeven om nog iets concreets te vinden.
Dat het zonnetje niet zo goed helpt als dat ik dacht dat het zou helpen.
En dat de diagnose ook niet heeft gebracht wat ik hoopte dat het zou brengen.

In een vorige blogpost schreef ik dat ik bang was dat ik iets verkeerd had gedaan. Dat ik me daarom maar niet beter voel.
Ik vraag het me nog steeds af, maar een stemmetje in mijn hoofd fluistert dat het er gewoon bij hoort.
Ja, ik zou meer voor mezelf moeten kiezen. Maar ik vraag me dan meteen af wat dat inhoudt voor mijn vriendschappen. En voor mijn mentale gezondheid. De laatste tijd heb ik me flink eenzaam gevoeld en dat ligt niet aan mijn vrienden, maar aan mijn lichaam.

Het blijft beangstigend om te zien dat het slechter met je gaat. Dat slechte periodes langer duren.
Wat ik vooral heel naar vind, is dat ik er niet mee naar een dokter kan stappen. Dat ik niet mijn zorgen kwijt kan, want het past nu eenmaal in het plaatje van CVS/Fibromyalgie. Ik heb de hele medische molen al gehad.

Momenteel heb ik zo’n moment waarop ik ontzettend graag zou willen dat er iets aan me te zien was. Dat ik kon schreeuwen “zie je wel, ik ben niet gek!”.
Soms voelt het namelijk echt zo. Alsof je gewoon een beetje gek bent.

Herken jij hier iets in? Ik vraag me oprecht af hoe anderen hiermee om gaan. Ben jij tevreden met je diagnose en behandelplan? Twijfel je nooit?

Liefs,
Emily

12 Comments

  • Vanessa schreef:

    Dit is heel herkenbaar voor mij. Ik moet ook leven van dag tot dag, en daardoor moet ik de dag zelf soms dingen afzeggen. Net als jou heb ik het daar heel moeilijk mee, en daardoor heb ik al veel dingen gedaan die ik eigenlijk niet zou mogen doen, bv. me forceren en toch naar dat ene etentje gaan, om vervolgens mega ziek thuis te komen en te beseffen dat je dat niet had mogen doen. Maar ja, het is allemaal zo makkelijk gezegd. We zijn ook maar mensen en we hebben ook onze gevoelens. Ik denk wel dat goede vriendinnen het begrijpen. In ons geval merk je snel wie je echte vrienden zijn. Veel sterkte!
    Vanessa onlangs geplaatst…E.L.F. Prism Eyeshadow SunsetMy Profile

  • kim schreef:

    Wat vervelend, maar ik denk dat je vriendin dit ook begrijpt. Voor jou maakt dit het natuurlijk niet minder naar, maar schuldig moet je je zeker niet voelen.
    Zelf ben ik heel slecht in afspraken maken. Bang dat ik moet afzeggen omdat ik niet durf. Mijn vriendinnen weten dan dat het onder voorbehoud is..
    kim onlangs geplaatst…10 Food ConfessionsMy Profile

  • Rianne schreef:

    Chronisch ziek zijn heeft mij vrienden gekost. Tegenwoordig spreek ik zo min mogelijk af en ga voor de spontane activiteiten.. Omdat ik op de dag zelf over het algemeen wel kan bepalen of iets gaat lukken of niet…
    Rianne onlangs geplaatst…Zo lief!My Profile

  • Janneke schreef:

    Het schuldgevoel en de twijfels die je beschrijft zijn heel herkenbaar! Ik heb zelf vijftien jaar (ik ben nu 30) rondgelopen met dezelfde diagnose als jij en weet hoe enorm frustrerend het is als je nergens terechtkunt met je klachten en niemand je kan vertellen wat er precies met je aan de hand is. Toen ik de diagnose kreeg, werden al mijn klachten (ook nieuwe) daaraan opgehangen. Als ik vroeg om een nieuwe verwijzing of een onderzoek, kreeg ik de mededeling dat mijn klachten onverklaarbaar waren en dat ik kon gaan. Zo zijn er twaalf jaar verstreken. Toen ging het echt niet meer en heb ik mijn huisarts toch kunnen overtuigen me opnieuw na te laten kijken. Ik kwam terecht bij een reumatoloog, die direct allerlei afwijkingen vond en me meedeelde dat ik een systeemziekte heb. Hoe lang het al in mijn bloed te zien was, zal ik nooit weten… Bij jou hoeft het natuurlijk niet zo te gaan, maar gaan er jaren overheen zonder medische onderzoeken en merk je veranderingen in je lichaam, trek aan de bel bij de huisarts! En blijf in jezelf geloven :-) Je ben absoluut NIET gek en meer dan je best kun je niet doen.

    • Emily schreef:

      Bedankt voor je reactie, ik vind dit heel fijn om te lezen (maar minder fijn dat je deze klachten hebt natuurlijk).
      Probleem is dat ik op mijn 14e al heel veel onderzoeken gehad heb. Daardoor willen artsen me nu niet meer uitgebreid onderzoeken. Ik heb zelfs het idee dat ze twijfelen aan hypochondrie soms.
      Ze zeiden wel dat als ik ‘over een jaar’ nog met deze klachten zou rondlopen en ze niet minder maar juist erger werden, ik terug mocht komen. Dat voelde alleen niet oprecht; meer als een manier om me weer naar huis te sturen.

      • Laleh schreef:

        Bij hypchondrie zijn mensen over het algemeen bang om dood te gaan aan allerlei ziekten en aandoeningen.
        Ze zijn op zijn minst erg angstig om een bepaalde ziekte te hebben. Het valt onder angststoornissen.
        Die artsen dus ophouden met zulke rare dingen over mensen met serieuze chronische aandoeningen te zeggen.
        Het slaat namelijk helemaal nergens op.
        Laleh onlangs geplaatst…04-06-2015 Update English/DutchMy Profile

  • Marion schreef:

    Ja, dit duurt heel lang voordat je je minder of niet meer schuldig voelt. Eigenlijk was het bij mij een kwestie van door schade en schande wijs worden. Geen leuk proces dit, heel herkenbaar.
    Marion onlangs geplaatst…Bladieblablog #30My Profile

  • Heel herkenbaar. En het kan ook zo weer omslaan. Dat ik om 1 uur iets af zeg, maar mr om 4uur weer prima voel en ik wel even naar de winkel kan. En dat je dan precies die mensen tegenkomt. En alleen echte vrienden zullen je begrijpen en het is wel fijn om te weten wie dat zijn. Maar fijn voelt het niet.
    Eilish (artisticstateofmind) onlangs geplaatst…Personal ♥ Mijn geluksmomentjes #13 | Chocolade, zon en operatieMy Profile

  • Dat is zeker een hele moeilijke en pijnlijke keuze. Echt zo rot. Wel fijn dat je vriendin het begreep, dat maakt het toch net even een heeeeeeel klein beetje makkelijker.
    Zelf ben ik inmiddels gestopt met het zoeken naar een diagnose en behandeling. Het heeft overigens echt wel tijd nodig om je erbij neer te kunnen leggen. En natuurlijk moet je wel altijd alert blijven. Hoop dat het jou ook steeds beter lukt om ermee om te gaan. Ik las je post over lichtpuntjes. Heel erg mooi en heel erg knap dat je die wel weet te zien! :)
    Zo simpel is dan geluk onlangs geplaatst…Over vriendschap, vechten en waarderingMy Profile

  • Marjolein schreef:

    Oef pijnlijk herkenbaar! Als ik ergens niet mee naar toe kan hoor ik ze al over me praten (in mijn hoofd dan, is niet echt zo). Gewoon puur omdat ik zo teleurgesteld ben in mezelf… in mijn lijf. Vreselijk. Ik ga nog walgelijk over mijn grenzen heen en ik kan dat best eventjes volhouden. Tot ik volledig instort en mezelf weer slechter heb gemaakt. En dan? Nog meer teleurstelling in mezelf omdat ik geen nee heb gezegd..

    Ik heb toevallig een soort gelijke post in mijn concepten staan, binnenkort maar eens online gooien!
    Marjolein onlangs geplaatst…FRIYAY-lijstje #4 -Dubbele versie!-My Profile

  • Laleh schreef:

    Ik heb dit ook wel gehad.
    Inmiddels zie ik er geen meer.
    De laatste keer dat ik een vriendin heb gezien is al minstens een jaar geleden.
    Van de meeste hoor ik ook maar 1 keer in het half jaar iets per bericht ofzo.
    Weet niet of dat dan nog vriendinnen zijn of kennissen.
    Laleh onlangs geplaatst…04-06-2015 Update English/DutchMy Profile

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.