We zijn vandaag drie jaar samen.
Het was een fijn jaar. Het was ook een moeilijk jaar.

Vorig jaar vierden we dat we twee jaar samen waren en kreeg ik een mooie ketting van je. Het was vooral een fijne zomer, waarin we veel leuke dingen hebben gedaan. Fietsen (en van een bruggetje vallen), veel wandelen, zwemmen, restaurantjes, enkele feestjes. Ik moest het even opzoeken om zeker te zijn, maar we zijn in dat jaar ook naar Londen geweest – een trip waar we allebei kei hard tegen mijn ziek zijn opliepen en veel van geleerd hebben.
We beloofden elkaar dat we op zoek gingen naar een eigen huis zodra die mogelijkheid kwam. Toen het eenmaal zo ver was speurde ik dag en nacht woonnet Rijnmond af en liet ik jou alle leuke woningen zien. De teleurstelling was groot wanneer we een woning net niet konden krijgen, maar toen we eenmaal ons huisje hadden gevonden waren we dolgelukkig. En mijn wens kwam uit: ik wilde met de kerst erin zitten, riep ik al maanden.

Samen ervoor zorgen dat het huis niet in de fik vliegt, je ergeren aan alle kattenharen op zwarte kleding, op de grond moeten slapen omdat het bed uit elkaar stort (en vervolgens liever geld uitgeven aan een nieuwe laptop want hey, gamen is belangrijk) en mijn vader missen omdat hij de was altijd zo goed bij hield en wij al blij zijn als we hetzelfde paar sokken de volgende maand weer terug zien…
Ik ben blij dat je zo gek bent op de katten. Dat je zo kan klagen over én tegen Aylinn, maar haar vervolgens onderwerpt aan ‘verplicht knuffelen’ omdat ze zo lief is. Dat je me erop wijst wanneer ze weer zo schattig ergens ligt te zijn, zoals alleen zij dat kan. Dat Charlie iedere avond blij naar de deur toe rent omdat jij thuis komt en je hem consequent als eerste begroet. Dat je met alle geduld zorgt dat hij z’n met medicijn overgoten brokjes netjes op eet, ook al duurt het een uur, omdat hij het zo vervelend vindt als ik het gewoon zijn bekje in spuit.
En ook niet onbelangrijk: het uren samen kunnen gamen, en dat je mijn voorliefde voor co-op games inmiddels deelt. Ik weet niet hoe ik het uit zou houden met iemand die dat niet leuk vindt.
Alles wat we samen delen, het vele lachen, de lieve woorden, de warmte. Het is fijn om samen te wonen met jou.

11698590_1154244117925258_4865963629469650065_n

Hoe we 2016 in zijn gegaan, is een beetje zoals het de rest van het jaar is gegaan tot nu toe. Samen, met z’n tweeën, omdat ik het niet redde om het bij iemand anders thuis te vieren. We hadden een heel fijne avond, want dat is wel ons ding. Er het beste van maken, maar ook het prima vinden om ons op te sluiten in ons eigen huis.
We kunnen goed samen zijn. Gelukkig maar, want dat is veel voorgekomen dit jaar. Noodgedwongen, omdat ik maar weinig aan kan.
Ik weet dat je het heel beangstigend vindt om te zien hoe hard ik alweer achteruit ben gegaan. Het is pijnlijk om te vergelijken met vorig jaar, of het jaar daarvoor. Ik denk dat niemand anders het zo goed door heeft als jij en ik kan me voorstellen dat het voor jou inmiddels ook eenzaam zal kunnen voelen. Het lijkt me erg pijnlijk om te zien dat je partner geen goede medische hulp krijgt terwijl ze voor je ogen steeds verder afglijdt. Steeds vaker ziek is, infecties op loopt, op bed ligt wanneer je thuis komt. Niet kan koken, jij die lange uren maakt en onvoldoende daarbij kan helpen. Steeds vaker afspraken moet afzeggen en daarna huilend tegen jou aan hangt.
Mijn vrienden zien natuurlijk het proces niet van dat afzeggen. Zij zien niet hoe ik de dagen ervoor al rekening houd met een feestje. Hoe ik me al klaar maak om weg te gaan. Extra pijnstillers in neem, nog even ga liggen. Me verheug op naar hen toe te gaan. Steeds zieker en vermoeider wordt, en tegen jou zeg ‘ik ga nog even rusten en dan kunnen we straks’. Terwijl we allebei eigenlijk al weten hoe laat het is, en dat ik vervolgens intens verdrietig ben omdat ik al de zoveelste verjaardag moet opgeven.
Mijn vrienden krijgen dan een berichtje, van jou of mij, waarin ik me verontschuldig en vertel dat het niet zal lukken. Iedereen reageert altijd lief, want ik heb nou eenmaal lieve vrienden.
Ik voel me een slechte vriendin, zei ik je laatst. Een slechte dochter, een slechte tante, een slechte partner. Ik wil niet meer zo ziek zijn, zei ik. Ik trek het niet op deze manier.
Dat is behoorlijk heavy. Het is ook behoorlijk privé, maar ik weet dat dit gevoel bij zo ontzettend veel chronisch zieken speelt. Dat gevoel maakt het ook zoveel moeilijker om hulp aan te nemen, of erom te vragen.
Nee, ik wil het zelf doen. Nee, ik wil er niet om vragen. Nee, het lukt wel.
Ik verwacht altijd zo veel van mezelf en ik wil zoveel. Het zal niet makkelijk zijn voor jou om mij te zien lijden onder het ziek zijn, en al helemaal niet makkelijk om te zien dat ik mezelf daar ook nog eens bij kwel.
Je weet me altijd weer op te vrolijken, altijd weer het gevoel te geven dat ik je ontzettend veel waard ben en daar ben ik je heel dankbaar voor.

Dit jaar is behoorlijk moeilijk voor me, en daarmee ook voor jou. Er zijn genoeg fijne momenten en die zie ik ook echt wel, maar ik denk dat het minstens net zo gezond is om verdriet te erkennen, benoemen en toe te laten. Ik heb zoveel moeten afzeggen, zoveel moeten laten gaan. Ik heb veel van mijn angsten met je gedeeld en jij hebt op jouw beurt gedeeld dat het jou soms ook bang maakt. Als deze blogpost online komt zijn we op vakantie, maar zelfs die moesten we bijna afzeggen vanwege mijn gezondheid.
Je hebt geen kik gegeven. Je hebt me alleen maar gesteund, verzorgd, opgevangen en koestert net zo hard als ik alle momenten waarop het wel goed gaat.
Wat een geluk dat ik jou bij me heb.

Ik weet niet of je zelf door hebt hoe sterk je bent dat je dit allemaal aan kan. Ik hoop dat anderen zich beseffen hoezeer het ook jou beïnvloedt. Ik hoop dat anderen net zo trots op je zijn als ik.
Deze blogpost is geschreven voor jou – en om weer eens te benadrukken hoe blij ik met je ben -, maar ook een beetje om inzicht te geven in hoe het is om een zieke partner te hebben.
Er wordt vaak zo makkelijk over gedaan. Iedereen kan ziek worden en er wordt flink op neergekeken als je je partner verlaat vanwege een ziekte.
Maar het is heel anders als je er daadwerkelijk voor staat. Er komt zoveel meer bij kijken dan alleen dat ziek zijn. Het is zwaar en verdrietig en eng, maar er is gelukkig ook nog veel meer dan alleen dat.

954813_671954759487532_625450448_n
De eerste foto die ik ooit van Steven heb genomen, op onze tweede date. Hij had net een meeuw in het water geduwd door hem te willen voeren en ik stond keihard te zwijmelen.

Als mensen aan me vragen ‘hoe gaat het tussen jou en Steven?’ dan antwoord ik ‘goed’ en weet ik verder niet wat ik erover moet zeggen. Ik maak er namelijk geen geheim van dat ik gek op je ben en ik heb verder weinig te klagen.
Oké, je praat soms in je slaap. Dat is behoorlijk irritant:

“Gaat het wel goed met je?” – Steven, slapend en heeft ze duidelijk niet op een rijtje.
“He?” – ik, lichtelijk geïrriteerd, want ik sliep net.
“Alles goed met je?”
“Ja, hoezo?”
“Je bent zo stil.”
“…ik lig te slapen?” 
“Oh.”

Maar da’s ook wel weer lief.

22116_1109315205751483_4338510471887222691_n

11 Comments

  • Marion schreef:

    Met een lach en een traan gelezen. Zo immens herkenbaar. De tranen kwamen toen je schreef over het gevoel een slechte vriendin, dochter, tante te zijn. Wat ben ik blij datmee nu op vakantie bent. Ik hoop dat je geniet. Dat de ziekte je een beetje met rust laat voor zover dat kan. Een prachtig artikel. X
    Marion onlangs geplaatst…SolidariteitMy Profile

    • Emily schreef:

      Dat stukje kan ik nu nog niet terug lezen zonder tranen.
      Dankjewel lieve Marion – ik ben erg blij dat ik toch even weg ben geweest. :)

  • diana schreef:

    Ik kan me het niet 100% inbeelden hoe het voor Steven moet zijn maar een beetje kan ik dat wel. En ik kan alleen maar zeggen hoe blij ik ben dat hij jou vriend is.
    Hoeveel respect ik heb voor hem omdat hij je altijd bijstaat want wat je al zegt. Ik kan me voorstellen dat het niet altijd makkelijk is.
    Maar dat hij vervolgens gewoon doorgaat met zorgen dat verdient echt een schouderklopje (oke, gewoon een knuffel!)
    Ik hoop dat er nog vele jaren bijkomen voor jullie lieverds.
    Jullie zijn een sterk team.
    Ik hou van jullie!

  • Els schreef:

    Wat een prachtig stuk om te lezen!
    Heel eerlijk! Jullie zijn een hecht stel.
    Nog heel veel mooie jaren samen!!!!!
    Hopelijk genieten jullie van een fijne vakantie.
    Veel liefs van mij.

  • Steven schreef:

    Dankjewel lieverd, you’re awesome <3 <3 <3

  • Vivian schreef:

    Ik vind het superfijn voor je dat je hem hebt, hoewel ik me ook kan voorstellen dat het zwaar is voor jullie allebei. Gefeliciteerd met het jubileum!
    Vivian onlangs geplaatst…Bullet journal basics: hoe begin je?My Profile

  • Jacqueline schreef:

    Wat fijn dat jullie elkaar hebben! Want ook al is het voor hem vast ook wel eens zwaar, andersom zal hij vast ook genoeg liefs over jou te vertellen hebben.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Terugblik schooljaar 2015 – 2016My Profile

  • Judith schreef:

    Wat is dt herkenbaar zeg. Ik ben nu al 8 jaar samen met mijn vriend maar afgelopen half jaar een hele dip in de relatie. Ik slecht en hij slecht in zijn vel door omstanigheden. Maar ook hier zijn we weer uit gekomen. Ik ben ook super trots op alles wat hij doet. En zoals je inderdaad zegt het is niet alleen voor ons zwaar maar ook voorbonden partners die steeds meer moeten doen omdat ons lichaam zich weer eens af laat weten.

    Ik he je blog gelezen met een brok in me keel en tranen in mijn ogen!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.