Lieve Joshua,

Je bent vandaag drie maanden oud. Dat betekent dat we door het vierde trimester heen zijn. Het trimester van geboorte, tranen en herstel. Geboorte van jou, en van ons als papa en mama, als gezin. Tranen van geluk, verdriet, frustratie, liefde, uitputting en wennen aan een nieuwe wereld. Herstellen van een bevalling en zwangerschap, en in zien waar meer herstel nodig is.

Mijn pasgeboren baby ben je niet meer. Je bent gegroeid, sterker geworden, wakker geworden. Vanaf het begin kijk je al de wereld in alsof je alles ziet en probeert te begrijpen, maar nu doe je dat met heldere ogen en een ondeugende glimlach.
Soms mis ik wel hoe klein en fragiel je was. Dat ik naar je kon kijken en precies kon zien wat er al die tijd in mijn buik heeft geleefd. Je bewegingen waren zo herkenbaar. Alles wat je deed, alle geluiden die je maakte, de manier waarop je rook, alles was zó ontzettend nieuw en van mij, en dat laatste is alleen maar sterker geworden, maar wel op een andere manier. Ik ben blij dat ik alles van je mee mag maken en ben zo dankbaar voor alle fases. Zelfs de huilende aardappel fase – ik snap wel waarom veel ouders niet zo weg zijn van pasgeboren baby’s, maar ik vond het heerlijk.

Je reageert nu anders op ons. Bewust. Zoals ik al zei: je bent wakker geworden. Je bent gezellig en nog steeds zo klein, maar je wil duidelijk zo veel.

Je bent zó leuk. Natuurlijk heb je wel je huilbuien, en je kan soms echt wel een beetje chagrijnig zijn, maar je bent zo’n chille baby. Je bent een tevreden ventje, je lacht wat af en houdt ontzettend van liedjes zingen. Vooral babbelen tegen papa en mama vindt je geweldig. Je wil het liefst de hele dag contact met ons. Ik ben blij dat de draagdoek fijn is voor je, want ik heb er nog steeds verdriet van dat borstvoeding geven niet gelukt is. In de doek vindt je toch een hoop troost en warmte en ben je lekker dicht bij me.
Speeltjes vindt je nog niet zo boeiend, behalve de beestjes boven de box. Daar ga je druk van trappelen, lachen, en je vertelt ze hele verhalen.
Wij noemen je burgemeester Frummel, en leggen je af en toe in de box zodat je kan vergaderen met de knuffels boven je.

Je wordt alleen maar leuker.

Het moederschap wordt steeds leuker. Soms heb ik het wel even moeilijk, hoor. Vooral wanneer jij huilt en ik niet zo goed weet waarom. Ik voel me zo onrustig wanneer je huilt. Ik wil je meteen troosten, en soms schiet ik daar een beetje in door. Huilen mag heus wel. Ik wil gewoon zo graag dat je je fijn voelt, maar soms hoort huilen daar juist bij.
Je leert me rustiger en geduldiger te zijn, en dat kan ik goed gebruiken. Mijn liefde voor jou is zo ontzettend intens en groots dat ik alles voor je wil doen, en soms waarschijnlijk dingen te perfect wil doen en daardoor juist fouten maak. Ik zal ze blijven maken, maar ik zal ook mezelf blijven verbeteren.

Ik vind je zo fijn. Ik vind je zo lief. Ik ben zo blij met je. Je hoort zo ontzettend bij mij.
Ik ben zo blij dat ik jouw mama mag zijn. Het past volgens mij wel bij me. Ik heb zin in de toekomst met jou, en ik vind het mooi om mezelf te zien veranderen voor en met jou.

En ik ben zo mogelijk nóg verliefder geworden op je papa. Hij doet zo zijn best voor jou en mij. Soms wil jij ook echt je papa, niet mij, en dat is zo leuk om te zien. Jullie interactie is anders dan die van ons. Je vindt hem zo leuk.

Lief ventje, you took us on a wild ride. Jouw komst heeft mij geraakt en veranderd tot in het diepst van mijn ziel. Je hebt me zo veel inzichten gegeven, te veel om op te noemen, en dat blijf je waarschijnlijk altijd doen.
Bedankt dat je me hebt laten zien wat voor mama ik wil zijn. Bedankt dat je me hebt laten zien wie ik wil zijn. Bedankt dat je me de kracht geeft om dapper te zijn. Bedankt dat je me kracht geeft.

Liefs,

Mama

 

4 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.