InPersoonlijke groei

Focus verleggen

Zoals je in een eerdere blogpost kon lezen, heb ik mijn blog drastisch veranderd. Er zijn meer dan 200 artikelen offline gehaald en ik vertelde dat ik een andere richting op wil gaan. Van een blog die voornamelijk over chronisch ziek zijn gaat, naar een blog waar chronisch ziek zijn maar een van de onderwerpen is.

Door de focus te verleggen gaan mensen ervan uit dat het beter met me gaat. Dat de behoefte om over ziek zijn te schrijven er minder is omdat het ziek zijn minder aanwezig is.
Dat is niet zo. Ik wil graag vertellen wat er dan wél gaande is.

Jij bent lui

Misschien was mijn grootste drijfveer om te schrijven over ziek zijn wel om te laten zien hoe het écht met me gaat. Om eindelijk eens eerlijk te kunnen vertellen: dit is hoe het is.
En dan vooral: geloof alsjeblieft dat dit is hoe het is.

Mijn hele leven lang ben ik onderschat en niet geloofd. Het werd me continu duidelijk gemaakt hoe mensen mij zagen: een aansteller, lui, iemand met gebrek aan doorzettingsvermogen.
Hoe vaak ik te horen heb gekregen dat ik een schop onder mijn kont nodig had is absurd. Altijd maar weer dat eindeloze ‘gewoon doorzetten’.
Het lag altijd aan mij en mijn gebrek aan motivatie/doorzettingsvermogen/kracht.

Het doet nog steeds zeer. Ik heb het gevoel dat het me al mijn hele leven achtervolgt en ik altijd moet bewijzen dat ik écht ziek ben. Dat ik écht mijn best doe. Dat ik écht wil.

Het beeld wat anderen van me hebben is in me gaan zitten. In mijn hoofd, in mijn onderbewustzijn. Ik ben het gaan geloven: ik ben niet sterk genoeg, ik ben lui, ik ben geen doorzetter, ik belazer de boel, het ligt aan mij.

Dat is iets wat ik me recentelijk pas realiseerde, en dat deed zeer. Ook nu springen de tranen weer in mijn ogen. De behoefte om mezelf continu te bewijzen is zo sterk omdat ik het ook aan mezelf moet bewijzen.

Het is ontzettend frustrerend. Alsof je in een nachtmerrie zit en schreeuwt om hulp en niemand die je hoort.

Ik weet niet of ik de behoefte om te bewijzen dat ik echt ziek ben helemaal los kan laten. Het is moeilijk voor me. Maar wat ik nu wel weet, is dat het me in de weg staat. Het staat in de weg van mijn herstel. Ik wil zó graag dat mensen me geloven, dat mensen me zien, dat ik te weinig energie en ruimte in mijn hoofd overhoud voor geloven in mijn herstel.

Ik ben zelfs doodsbang voor wat er zal gebeuren als ik het voor elkaar krijg om gezonder te worden. Wordt dat dan gezien als een ‘zie je wel, ze is nooit ziek geweest’?

Goede reden om je bed uit te komen

Ik merk het nu ook. Ik zorg goed voor mijn zoontje. Het lukt me. Daar ben ik trots op. En dan hoor ik mensen zeggen ‘ja, maar nu heb je een goede reden om je bed uit te komen’ en dan word ik gek. Weer wordt niet gezien hoe hard ik vecht. Weer denken mensen dat ik ‘meer motivatie’ nodig had. Weer wordt daarmee gezegd dat ik voorheen kennelijk niet genoeg mijn best deed.

Het lukt me om goed voor mijn zoontje te zorgen omdat ik knetter veel van hem hou en barst van doorzettingsvermogen. Ik vecht. Iedere dag. Ieder uur.

Als er iets is wat het afgelopen (helse) jaar me geleerd heeft, dan is het wel dat ik sterk ben. Het duurde even, maar ik heb nog nooit zo helder naar mezelf kunnen kijken als nu.
Het is nooit een gebrek aan doorzettingsvermogen geweest. Als er iets is wat ik kan, dan is het wel doorzetten. Als er iets is wat ik kan, dan is het wel sterk zijn. Als er iets is wat ik kan, dan is het wel liefhebben.

Ik ben sterk

Ik ben niet lui. Ik ben fucking sterk. Het kost mij veel meer moeite dan gezonde mensen, en ik probeer het niemand meer kwalijk te nemen dat ze het daardoor niet kunnen zien.
Ik mag rusten, ik mag nee zeggen, ik mag niks doen wanneer ik dat nodig heb. Ik lever iedere dag een strijd, ik geef iedere dag alles wat ik heb.

Er is niemand die mij zo goed kent als ik, en ik weet dat het beeld wat steeds weer geschetst wordt van mij niet klopt.

Het is ontzettend bevrijdend om dat te beseffen. Om eindelijk te zien dat anderen het mis hebben. Het haalt nog niet het verdriet weg, en ook nog niet alle boosheid. Maar ik zie wel dat ik moet stoppen met anderen proberen te overtuigen. Om mijn waarde af te laten hangen van wat anderen van me vinden.
Ik moet stoppen met denken dat het belangrijk is of anderen zien dat ik ziek ben.

De focus moet naar mij

Er is te veel energie gaan zitten in anderen. Ik neem dat mezelf niet kwalijk, het heeft me veel geleerd. Het is onderdeel van waarom ik nu steeds beter weet wat ik nodig heb.

Ik besef nu dat er ook pas ruimte kan komen voor vooruitgang wanneer ik niet meer bang ben voor vooruitgang. Wanneer ik niet meer krampachtig vasthoud aan: alsjeblieft, geloof me nou.

Dat neemt niet weg dat ik nog steeds niet weet hoe ik dan vooruitgang moet maken. Ik heb al heel veel geprobeerd. Maar ik ben er wel van overtuigd dat het (‘geloof me nou’) me zeker niet helpt om te herstellen.
Al is het maar dat ik fijner in het leven sta nu ik in mezelf geloof, mezelf kan zien, en de bevestiging van anderen steeds minder nodig heb.

Het betekent niet dat ik er niet meer over zal schrijven. En als ik er niet over schrijf, betekent het niet dat mijn ziekte geen rol meer speelt. Ik doe wat goed is voor mij, en ik hoop dat wat ik deel misschien een ander ook weer een stapje verder helpt.

By
10

You may also like

10 Comments

  • Marijke

    Ik ken die boosheid en het verdriet. Ik kan er nog steeds om huilen. Je pakt haar niet hard genoeg aan. Je bent te soft. Als je van je kind houdt dan geef je haar een schop onder de kont. Je maakt het te gemakkelijk voor haar en ik zou je genezing in de weg staan. Als ik eraan denk dan wil ik nog steeds iemand slaan, maar we hoeven niemand te overtuigen. Jij hoeft niemand te overtuigen. Jij weet nu zelf hoe het is om zielsveel van je kind te houden. Ik zie jouw gevecht, je moed, je kracht, je doorzettingsvermogen, je geduld, je wijsheid en je onvoorwaardelijke liefde en mijn hart groeit als ik zie hoe je de dingen aanpakt. Je luistert naar je eigen wijsheid die van binnen komt en ik ben zo dankbaar en trots dat ik je moeder mag zijn en jou mag meemaken als moeder ❤

    april 14, 2019 at 4:56 pm Reply
    • Emily

      Ja, ik denk dat we er allebei een klein trauma aan overgehouden hebben, he? Dankjewel mama. <3

      april 15, 2019 at 3:54 pm Reply
  • Johan Zijlstra

    Als dit een voorbode is voor de volgende stukken, dan gaat er veel krachtigs komen. Sterk geschreven, ik kan nu pas goed zien wat voor hel je hebt doorgemaakt. Ik denk dat je ook heel dapper bent. Leven voor jezelf zonder andere als mindere te zien is niet iedereen gegeven. Jij doet dat met een passie en een flair waar men jaloers op mag zijn.

    april 14, 2019 at 10:34 pm Reply
    • Emily

      Dankjewel voor het mooie compliment, Johan. :)

      april 15, 2019 at 3:53 pm Reply
  • Lianne - geendierenindekeuken

    Wie denken die mensen wel niet wie ze zijn. Ik geloof je. Je bent inderdaad fucking sterk.

    april 15, 2019 at 2:33 pm Reply
    • Emily

      Dankjewel voor je lieve woorden. <3

      april 15, 2019 at 3:53 pm Reply
  • Alain

    Ik sta zoals altijd weer perplex als ik zie hoeveel van dezelfde problemen jij en ik hebben. Dit keer is het bij mij echter het tegenovergestelde ; ik moet bizar veel moeite doen om mensen te vertellen dat ik niet ziek ben. En net als jij kom ik de laatste weken tot de conclusie dat ik maar moet stoppen om iedereen te overtuigen van mijn gelijk.
    Wat zou ik graag de woorden horen :”Ik geloof je Alain …” maar die zijn tot nu toe (nog) niet gekomen.

    Ik heb jou vanaf het begin gelooft maar moet toegeven dat ik soms tijdens het lezen van je blog-posts vergeet hoe zwaar jij het hebt (al herinner jij mij dan met een terloopse zin aan de gigantische strijd die jij iedere dag moet leveren) .
    Dat jij vroeg je bed uitkomt is volgens mij wel degelijk voor je zoontje maar ik begrijp goed dat dit niets afdoet aan de (extra) moeite die jouw dit kost , iedere dag weer opnieuw.

    Ik had (wellicht net als anderen) de hoop dat je hormoonhuishouding vanwege de zwangerschap en bevalling je minder last van je ziekte zou geven en daarom ben ik wel blij met deze blog-post want hiermee haal je twijfels weg en laat ‘ons’ tegelijk weten dat jij een supermam bent omdat jij alles extra doet ondanks de moeilijkheden die je ziekte met zich meebrengt.

    april 15, 2019 at 9:31 pm Reply
  • Karin

    ‘Maar ik zie wel dat ik moet stoppen met anderen proberen te overtuigen. Om mijn waarde af te laten hangen van wat anderen van me vinden.’ Zooo belangrijk! Het heeft bij mij ook een paar jaar geduurd maar inmiddels heb ik het losgelaten. Kost teveel negatieve energie.

    april 18, 2019 at 9:54 am Reply
  • themupsmuppet

    lekker ondemocratische kwaal is dit he, want meestal heeft de meerderheid gelijk, maar wat ME betreft zitten ze er vaak vet naast ;( wel heel mooi beschreven *pinkt net geen traantje weg want als je huilt ben je óók nog es een mietje*

    april 24, 2019 at 10:23 am Reply
    • Emily

      Huilen maakt je zeker geen mietje, hoor!

      april 24, 2019 at 11:21 am Reply

    Leave a Reply

    CommentLuv badge