Soms weet je gewoon even niet meer waar je last van hebt.
Ik probeer mijn gezondheid vrij nauwlettend in de gaten te houden. Als ik meer pijn heb of flink vermoeid ben, dan probeer ik te achterhalen wat ik ‘anders’ heb gedaan. Dat gaat zo ver dat ik nu aan het bijhouden ben wat ik eet, zodat ik daar nog iets uit kan halen, en nu aan ’t overdenken ben om weer bij te gaan houden hoe lang ik slaap, hoe goed ik slaap, hoe ik me direct bij het opstaan voel en iedere handeling van de dag wil opschrijven.
Maar mijn god, dat is veel werk!
Daarbij is ’t ook nog eens heel confronterend. Ik heb ’t een hele tijd gedaan en zodra het een stuk beter of slechter ging, liet ik het direct vallen omdat ik er op die momenten liever niet mee bezig ben. Ja, dan heeft ’t ook niet zoveel zin…

De laatste paar weken voel ik me erg vervelend. De pijn viel wel mee, maar de vermoeidheid wil maar niet weg gaan, en nu begint de pijn ook weer erg te worden. Ik weet niet wat ik verkeerd doe en het frustreert me enorm.
Voor mijn gevoel ben ik constant ziek geweest; keelontsteking, verkouden, hoesten, migraine, weer een keelontsteking, oorontsteking, ook aan het andere oor een ontsteking, een holteontsteking, tweede antibioticakuur, ziek van de antibioticakuur, nare bijwerkingen van de antibioticakuur ook al is ‘ie nu voorbij, en inmiddels weer hoesten, niezen, keelpijn, hoofdpijn.
Om eerlijk te zijn ben ik een beetje boos op mezelf. Boos omdat ik me er zo door laat beïnvloeden, maar ook boos dat ik niet gewoon mag balen van mezelf. Boos omdat ik ’t gevoel heb dat ik iets ‘verkeerd’ heb gedaan, alsof ik teveel van mezelf gevraagd heb. Ik kan alleen niet achterhalen wat dat dan geweest is.
Toen ’t mooi weer werd, ben ik zo veel buiten geweest. Ik kan nog steeds genieten van ’t weer trouwens, hoor. Alles voelt veel fijner aan wanneer ’t zonnetje schijnt (en zelfs wanneer de regen tegen het raam klettert). Maar ik ben toen ook hard van de fiets gevallen en dit is typisch zo’n moment waarop ik denk was toch doorgegaan met het opschrijven, muts! want nu vraag ik me enorm af of dat een trigger moment geweest is.

Ik weet gewoon niet waar het aan ligt. Voel ik me naar vanwege de nasleep van de ontstekingen? Zit er nog ergens een ontsteking, of voel ik me naar van de antibiotica? Is het gewoon de chronische vermoeidheid die een feestje aan ’t vieren is met de fibromyalgie? Heb ik teveel gedaan, of juist te weinig gedaan?
Heb ik iets verkeerd gedaan?

Toevallig las ik vanochtend ergens een quote over fibromyalgie. Wat er precies stond ben ik alweer vergeten, maar het kwam hierop neer: het meest vervelende aan fibromyalgie(/chronisch ziek zijn) is dat je nooit weet hoe je je de volgende dag zal voelen. Je weet nooit wat je aan kan op een dag.
Tegelijkertijd moest ik denken aan deze blogpost van Lisanne. Geluk is… hoop hebben dat het morgen beter wordt. Haar blogpost raakte me enorm.
Toen ik die quote las over fibromyalgie, bedacht ik me ook direct dat het misschien ook wel het fijne is eraan; morgen kan ook ineens spontaan veel beter zijn. Je weet ’t nooit. Er is geen garantie. En soms pakt dat mooi uit.

Momenteel voel ik me gewoon helemaal opgebrand. Al een poos. Waarschijnlijk is daarom ook mijn weerstand zo slecht. En hoewel ’t voelt alsof het niet beter wordt, weet ik dat ’t uiteindelijk wel weer beter zal voelen. Gewoon nog even geduldig volhouden.
En on the bright side: ik heb echt een fantastisch mooi nieuw kleurtje in m’n haar.

Twijfel jij soms of je een verkeerde route ingeslagen bent?
Liefs,
Emily

16 Comments

  • Rianne schreef:

    Ik vermoed dat er een verband is maar het hangt vaak van zo veel kleine dingetjes af die, wanneer ze net in de goede of verkeerde combinatie voorkomen, bijna niet te benoemen zijn…

    Er is altijd een constante factor: stress. En laat dat nu net de kop opsteken wanneer het even wat minder gaat en je je gaat afvragen of ….

    Sterkte en succes met het vinden van de opwaartse spiraal.
    Rianne onlangs geplaatst…Wat ruik ik toch?My Profile

  • Kim schreef:

    Ik ben het heel erg met Rianne eens!
    Er zijn altijd wel kleine dingetjes te vinden en aangezien álles invloed heeft… Pfff… Lastig hè?

    Veel sterkte meis <3 Liefs!
    Kim onlangs geplaatst…8 dingen die je niet moet zeggen tegen iemand met een eetstoornisMy Profile

  • Ik kan me je frustratie heel erg goed voorstellen. Zelf vraag ik me heel soms ook nog wel af hoe het komt dat ik bijvoorbeeld ineens moeier ben dan normaal. Over het algemeen doe ik dat echter niet meer omdat je er waarschijnlijk toch niet achter komt en die frustraties alleen maar negatief voor je zijn. Ik neem alles gewoon zoals het komt en bekijk het per dag. Is wel lastig om het zo te bekijken, maar wel rustgevender. :)
    En hoop is inderdaad heel erg belangrijk. Ik hoop dat jij snel een wat betere periode hebt!
    Zo simpel is dan geluk onlangs geplaatst…Listen to the musicMy Profile

  • Els schreef:

    Sluit mij aan bij Rianne.
    Je bent toch flink ziek geweest en 2 antibiotica kuren is veel.
    Ook van antibiotica kan je flink moe worden.

    Wens je sterkte en succes!

  • Jacqueline schreef:

    Ik doe dat ook hoor, altijd maar vragen wat de trigger is, maar meestal is het een samenloop van vele omstandigheden en laat jij nou net die fijne vele omstandigheden hebben gehad. Het is soms moeilijk opwaarts te kijken als je in een negatief pijnlijk spiraaltje zit, vind ik zelf. De pijn en vermoeidheid vragen alle aandacht. Je kan niet anders dan het tijd geven, en ’s avonds voor het slapen hopen dat morgen een betere dag word.

    • Emily schreef:

      Ja, als je in zo’n neerwaartse spiraal zit is ’t moeilijk om voor te stellen dat het weer beter zal gaan. Gelukkig voel ik me verder wel redelijk oké – dat helpt. :)

  • Marion schreef:

    Het blijft vreselijk moeilijk om chronisch ziek te zijn. Je blijft zoeken naar oorzaken. Dingen die je wellicht anders kan doen. Het is zo begrijpelijk! Dat stukje van Lisanne was heel erg mooi. Hoop is waar het soms alleen nog maar om draait en dat moeten we ten alle tijden houden.
    Marion onlangs geplaatst…Follow Your Heart #8My Profile

  • angelique schreef:

    Ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik doe dat soort dingen ook. Eindeloos uitzoeken hoe iets zou komen. Het vervelende van chronisch ziek zijn is dat je hier vaak ook heel veel tijd voor hebt. Voor mij geldt dat dit een manier is van mijn geest om controlle te krijgen. Alleen is dit slechts een illusie. Dat weet ik en toch blijf ik het doen. Je wordt er alleen zo ongelukkig van :-(
    angelique onlangs geplaatst…Lichtpuntjes en dankbaarheid # week 2My Profile

  • Steven schreef:

    Je lichaam en weerstand hebben de afgelopen tijd enorme klappen gehad in der vorm van ontstekingen en antibiotica. Ik denk dat het daar nog van aan het herstellen is.
    Omdat er zoveel factoren spelen, is het lastig om te bepalen wat nou de grootste oorzaken zijn wanneer het slechter gaat. Er zijn in ieder geval twee zinvolle benaderingen; het systematisch -blijven- bijhouden of juist proberen het niet te verklaren (min of meer zoals Zo simpel is dan Geluk aanraadt).

    Hoop dat je binnenkort weer opknapt en dat jij en wij samen weer kunnen genieten van het mooie weer ^^ <3

  • angelique schreef:

    Btw ik heb 3 weken geleden 14 dagen antibiotica gehad (augmentin, echt een paardenmiddel) en ik heb nu ook overal ontstekingen en pijntjes. Heel raar. Mijn ogen zijn ontstoken, eczeem of schimmelinfectie op mijn gezicht. Snotterig, hoesten, pijn voet , duizelig etc, etc. Terwijl het tijdens en vlak na de kuur wel mee viel. Maar ja t blijft toch een killer voor de balans in je lichaam.
    Sterkte en t komt uiteindelijk goed.
    angelique onlangs geplaatst…Lichtpuntjes en dankbaarheid # week 2My Profile

  • Marijke schreef:

    Je hebt weer heel wat te verduren gekregen. Gun je lichaam de tijd om te herstellen. Stel jezelf niet verantwoordelijk want dan maak je het jezelf zo moeilijk. Accepteer het zoals het komt en kijk naar de kleine dingetjes die wel goed gaan.zelfs kroelen met Aylinn is dan al heel speciaal. Blijf kijken naar wat wel goed is of goed gaat. Jij bent er en je bent er niet zo maar. Je bent belangrijk en dat zal je in de rest van je leven duidelijk worden. Hou van jezelf en als je niet weet hoe dat eruit ziet, kijk dan maar naar Aylinn. …

  • emily schreef:

    Ik ben niet chronisch ziek, maar vind wel herkenning in je verhaal! Had een artikel van mij kunnen zijn.
    emily onlangs geplaatst…Currently #2My Profile

  • Saar schreef:

    Soms heeft je slecht voelen bij chronische ziekte niets te maken met hoe goed of slecht je je gedragen hebt. Soms doet je ziekte gewoon lastig. Wees lief voor jezelf meid! Ook als het minder goed gaat!
    Saar onlangs geplaatst…LiebsterawardMy Profile

  • Laleh schreef:

    Ik denk niet dat jij iets “verkeerd” hoeft te hebben gedaan of dat er altijd een reden is.
    Het is gewoon een slopende ziekte.
    Sterkte meis.

    XX
    Laleh onlangs geplaatst…Missing out / Van alles missen (ENG/NL)My Profile

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.