In mijn vorige blogpost schreef ik over wat je liever niet tegen een chronisch ziek persoon moet zeggen. Meteen bedacht ik me dat mensen zich misschien wel afvragen wat je dan wél kan doen. Want al die goedbedoelde adviezen komen voort uit de wil om iemand te steunen en te helpen, dat begrijp ik heel goed.
Deze tips zijn van toepassing op mensen die lichamelijk iets mankeren, maar ook voor mensen die bijvoorbeeld depressief zijn. Ik heb het al eerder gezegd, maar depressie valt net zo goed onder ziek zijn. Een ziek zijn waar veel mensen ook nog steeds niet zoveel van begrijpen.

Toon interesse
Je hoeft echt niet altijd over het ziek zijn te beginnen. Vragen hoe het gaat (en oprecht het antwoord willen weten) is wel fijn: zo geef je diegene de keuze of hij/zij erover wil beginnen.
Mocht je er wel graag over willen praten, doe dat dan gewoon. Zelf vind ik dit geen probleem, en mocht ik er niet over willen praten dan geef ik dat wel aan. Heus.
Voor mij zijn alle reacties die ik heb gekregen op mijn blog echt overweldigend. Ik heb me nog nooit zo gesteund gevoeld door zoveel mensen.
Je kan ook praten over onderwerpen zoals werk of artsen. Dingen die met het ziek zijn te maken hebben en waar je als chronisch zieke veel problemen mee ondervindt.
Zelf vind ik het fijn als iemand erkent hoe lastig het moet zijn. Met me mee tieren over die tuthola’s in zo’n ziekenhuis.
Verder vind ik het echt niet nodig dat mensen naar mijn ziek zijn vragen. Soms denken anderen dat dit het enige is waar de zieke over kan praten, waardoor ze niks meer durven te vragen. Alsof ze bang zijn dat er verder niets meer in het leven van zo iemand bestaat. Onzin!

Probeer niet te oordelen
Het is heel vreemd voor een gezond persoon om te zien dat iemand die ziek is de ene dag meer kan doen dan de andere. Waarom kan je wel naar de Efteling, als je vorige week niet mee wilde stappen? Hoezo, het huishouden is te zwaar. Wat heb je de hele dag te doen dan?
Probeer je gedachten hierover te veranderen. Het werkt voor een ziek persoon niet hetzelfde als voor jou. Chronisch zieke mensen moeten keuzes maken en weten donders goed dat ze moeten boeten voor een dagje weg.
Soms moet ik bijvoorbeeld een week lang afbetalen. Als ik dus weet dat ik volgende week iets leuks te doen heb, dan moet ik daar deze week soms al iets voor laten gaan. Lastig, niet?
Wat ik aan kan wil nogal eens per dag, week of maand veranderen. Sommige weken kan ik heel veel, andere weken breng ik alleen maar thuis door.
Voor mij is dat heel lastig en frustrerend en voor mijn vrienden soms ook. Dat brengt me naar mijn volgende tip:

Wees begripvol wanneer je gefrustreerd bent
Persoonlijk vind ik het niet erg om van mijn vrienden te horen dat ze het jammer vinden dat ik er niet bij kan zijn. Mij mogen ze zeggen hoe frustrerend zij het vinden om mij niet te kunnen zien. Dit is waarschijnlijk voor iedereen anders.
Doe dit alleen wel op de juiste manier! Spreek je frustratie uit, maar wees niet beschuldigend. Zeg erbij dat je begrijpt dat het ook niet leuk is voor de zieke zelf.
Het is verschrikkelijk naar om te horen dat ‘ik er vorige keer ook al niet bij was’. Zeg liever iets als: “wat jammer, ik had je er zo graag bij willen hebben!”

Als je het niet zeker weet, vraag dan
Heb je twijfels over hoe iemand behandeld wil worden? Vraag! Dit geldt ook voor wanneer je iets over een bepaalde behandeling gehoord hebt, maar niet zeker weet of jouw vriend(in) erover wil weten. Vraag gewoon of ze interesse hebben.
Sommige mensen die ziek zijn, hebben liever dat je er niet over praat. Anderen vinden het vreselijk wanneer je doet alsof het niet bestaat. Weet je niet zeker waar jouw zieke vriend(in) onder valt? Vraag het dan!
Zelf zit ik hier een beetje tussen. Mensen hoeven mij er niet naar te vragen, maar het is ook absoluut geen verboden onderwerp. Ik laat liever de keuze bij hen liggen.
Het enige wat ik wel naar vind, is wanneer mensen die heel dichtbij me staan doen alsof het niet bestaat. Erkenning is fijn. Dat betekent niet dat ik in de watten gelegd moet worden.

Blijf uitnodigen
Een fout die veel mensen maken wanneer hun vriend(in) ziek is: iemand nergens meer bij betrekken, wat hij/zij zegt waarschijnlijk toch wel af.
Alsjeblieft, doe dit niet! Het is zo pijnlijk om niet meer meegevraagd te worden. De meeste (chronisch) zieke mensen willen juist zo hun best doen om er wél bij te zijn. Het is zo belangrijk om je sociale leven staande te houden.

Luister
Dit is zó waardevol. Iemand die gewoon even naar je wil luisteren. Je hoeft niet met oplossingen te komen. Je hoeft het zelfs niet helemaal te begrijpen.
Gewoon iemand die even wil luisteren en zijn best doet om je te verstaan is heel kostbaar.

Laat het verdriet er zijn
Iemand aanmoedigen om positief te blijven is oké, maar weet wanneer je iemand gewoon even verdrietig moet laten zijn. Er komen een heleboel emoties kijken bij chronisch ziek zijn. Het is heel gezond om verdriet en frustratie toe te laten. Om zorgen uit te spreken. Moedig iemand hier ook in aan; het gaat om veel meer dan alleen maar positief blijven. Daarentegen kan je iemand wel helpen met naar de positieve dingen te kijken. Wijs iemand bijvoorbeeld op iets leuks wat jullie samen gedaan hebben. Of op iets wat diegene voor elkaar gekregen heeft, hoe klein het ook is.

Als laatste zou ik nog een tip voor jezelf willen geven. Mocht je iemand kennen die chronisch ziek is: voel je niet verantwoordelijk voor het welzijn van diegene. Iemand die ziek is, zou prima zelf aan moeten kunnen geven wat wel en niet fijn is. Als jij er naar vraagt, oprecht geïnteresseerd bent en nog steeds contact zoekt, dan doe je het wat mij betreft zo goed als mogelijk is. Soms hebben mensen het zo moeilijk met zichzelf en hun ziek zijn, dat ze andere mensen buitensluiten. Niet jouw schuld en niet jouw verantwoordelijkheid.

Hebben jullie hier wat aan? Als je zelf chronisch ziek bent, heb jij dan nog een tip?

7 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.