InZwangerschap

Hoe kijk ik terug op de zwangerschap?

Foto door Landa Penders

Tijdens mijn zwangerschap ging het niet goed met me. Je kan hier alles terug lezen. Toen de verloskundige me een paar dagen na de bevalling vroeg hoe ik terug keek op de zwangerschap, antwoordde ik: verschrikkelijk.

Ik heb veel online gedeeld, maar ik heb ook veel niet gedeeld. De meeste mensen waren erg lief en meelevend, maar er waren ook enkelen die er moeite mee hadden, of hebben, dat ik zo worstelde. Ik wil zeggen dat ik dat begrijp, want dat doe ik ook, maar tegelijkertijd voelt dat als een soort verontschuldiging en dat klopt niet. Je kan voor iemand anders niet bepalen hoe zij iets ervaren. Je kan iemand met een depressie niet tot blijdschap shamen. En depressief was ik.
Ik zeg het nog maar een keer: ik heb veel gedeeld, maar ik heb ook veel niet gedeeld. Wat je online kan lezen is maar een deel van het verhaal. Ik wil dat toch nog maar een keer gezegd hebben.

Korte samenvatting

Een korte samenvatting van het begin van mijn zwangerschap (want dat heb ik offline gehaald): in 2017 had ik geaccepteerd dat ik mijn kinderwens los moest laten. Ik wilde geen zieke moeder zijn en ik geloofde niet dat ik de kracht zou hebben om een goede zieke moeder te kunnen zijn. Eind dat jaar raakte ik onverwacht zwanger.
Ik werd meteen ziek, raakte verzwakt en was de eerste weken vreselijk misselijk – het soort misselijk dat je voelt enkele seconden voordat je daadwerkelijk overgeeft, de hele dag lang. Het begin van mijn zwangerschap was ook emotioneel heftig en achteraf besef ik dat ik toen al depressief raakte.

Pas in week 30 van mijn zwangerschap erkende ik de depressie en vroeg ik om hulp. In mei 2019 schreef ik over rouwen om je zwangerschap en bekende ik heel voorzichtig het volgende: Ik had niet verwacht dat ik zo depressief zou raken dat ik niet meer wilde leven terwijl er leven in mijn buik groeide.
Verder durfde ik daar niets over te zeggen. De combinatie van zwanger zijn en zo depressief raken dat ik dood wilde was ondraaglijk. Het uitspreken, ook een jaar later toen ik dat gevoel al lang niet meer voelde, was te eng.
Ik haatte mezelf zo dat ik dit voelde destijds. Waar kwam dit gevoel vandaan?

Angst

Ik was doodsbang dat ik mijn kindje zou beschadigen. Dat mijn zieke lijf hem ziek zou maken. Dat hij zou lijden onder het feit dat hij een zieke moeder heeft. Ik was bang dat alles op Steven terecht zou komen. Ik was bang dat ik zelf zou overlijden tijdens de bevalling. Ik was bang om meerdere levens te verwoesten.
Hoe zieker en zwakker ik werd tijdens de zwangerschap, hoe banger en depressiever ik werd. Oud trauma kwam omhoog, en terugkijkend ontwikkelde ik in deze tijd ook dat waar ik nu hulp voor probeer te zoeken: wellicht een eetstoornis, misschien een eetprobleem of een probleem met zelfbeeld, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat hier de blokjes omgingen.

Dit was mijn ervaring

Ik kan niet veranderen hoe het destijds met me ging. Mijn gevoel van nu heeft geen invloed op mijn gevoel van toen: dat is geweest, en op dat moment was het zo. Dat ik nu weet hoe sterk ik ben, hoe liefdevol en gezellig het hier thuis is, hoe goed het gaat met mijn relatie en met ons kind, dat zijn allemaal fantastische dingen. Ik ben dolgelukkig met alles wat ik heb. Ik vind het moederschap heerlijk, het mooiste in mijn leven. Ik ben trots op hoe ik het doe en ik weet nu dat ziek zijn me geen slechte moeder maakt.
Maar toen wist ik dat allemaal niet. Toen wist ik niet hoe het zou lopen. Toen werd ik verslonden door angst – en ik begrijp het. Ik begrijp dat ik het niet anders kon zien. Ik had geen gelijk, maar ik veroordeel mezelf er niet om.
Ik ben gegroeid. En alle angst en pijn hebben daaraan bijgedragen. Dus wanneer iemand aan me vraagt of ik nu de zwangerschap anders ervaar dan toen, dan is dit mijn antwoord. Ik kan niet veranderen hoe ik het toen ervaarde. Dit was mijn ervaring. En hoewel ik er soms nog een beetje last van heb – ik voel soms nog steeds gemis – ben ik de ervaring ook dankbaar, want ik had het nodig om zo te kunnen groeien.

Er was nooit een gebrek aan liefde

Wat ik wel kan zeggen is dat al mijn angsten en de meeste verwachtingen niet klopten. Zodra Joshua geboren was voelde ik me duizend keer beter – zowel mentaal als lichamelijk. Mijn kraamweek was een eitje vergeleken bij de zwangerschap. Alles werd lichter, mooier, en ik was zo verliefd op mijn kind. Dat ben ik nog steeds.
Ik werd verliefd op het moederschap en hoe het bij me past. Ik werd weer verliefd op het leven.
Ik ben blij dat ik ondanks alles nog zoveel fijne momenten heb ervaren in mijn zwangerschap. Ik vind het mooi aan mezelf dat ik toch zo kon genieten van de baby in mijn buik. Er was nooit een gebrek aan liefde.
Ik dacht dat ik nooit meer een zwangerschap mee zou willen maken, maar inmiddels hoop ik dat het me ooit nog een keer gegeven is. Op die manier kijk ik er wel heel anders op terug. Ik zie nu hoeveel vertrouwen ik mag hebben in mijn lichaam en in mezelf. Dat ook mijn lichaam waardig is.

Het feit dat ik nog een kindje wil verwelkomen is een enorme verandering ten opzichte van toen, en laat denk ik het best zien hoe anders mijn gevoel en mentaliteit nu is. Zoveel vertrouwen heb ik nu. Misschien is dat hoopgevend voor iemand die dit leest.

Mijn ervaring van toen kan ik niet veranderen, maar mijn kijk op de zwangerschap is wel veranderd. De schaamte en het schuldgevoel is grotendeels verdwenen. Ik voel vooral een hoop dankbaarheid. Bewondering voor mijn lichaam en het bange meisje van toen. De herinneringen aan Joshua in mijn buik zijn helder en prachtig. Ik zou het zo duizend keer over doen als het me Joshua en mijn gezin van nu zou geven.
Het was en is het allemaal waard.

By
1

You may also like

1 Comment

  • Johan Zijlstra

    Wow.
    Ze noemen het niet voor niets een dagelijks wonder.

    Alleen dat het zo heeft gelopen zoals het heeft gelopen, Emily, bewijst maar eens dat je de natuur niet moet onderschatten en vooral jezelf ook niet.
    Ik ben blij dat je nu de blije moeder bent die je bent. Er is alleen wel een immense lijdensweg aan vooraf gegaan. Dat je het duizend maal nog een keer zou doen, nu je weet wat het je heeft opgeleverd, is romantisch.
    Heel fijn dat je het met ons hebt willen delen, Emily.

    mei 31, 2020 at 1:47 pm Reply
  • Leave a Reply

    CommentLuv badge