InZwangerschap

Ik ben zwanger! – week 0 t/m 8

Als je me niet volgt op instagram dan zal dit misschien als een verrassing komen maar: ik ben zwanger! En ik ben ontzettend blij.

Toen ik zwanger was van Joshua, zei ik dat ik nooit een tweede zwangerschap mee wilde maken. Het ging toen erg slecht met me, zowel lichamelijk als mentaal. Het is echt ongelooflijk hoe Joshua en de liefde voor hem me heeft doen veranderen en groeien.
Toen hij een jaar oud was begon de wens voor een tweede kindje langzaam te groeien, bij zowel mij als Steven. We hebben veel gepraat, de tijd genomen, en in mei 2020 waren we klaar om het avontuur aan te gaan. Het was een heel bijzonder en fijn moment toen we besloten om ervoor te gaan.

Zeven maanden later had ik een positieve test in handen. Ik had in die maanden problemen met mijn cyclus, waar ik erg onzeker van werd. Ook de diagnose endometriose spookte natuurlijk rond in mijn hoofd. Toch hebben we ontzettend veel geluk, want er groeit een baby in mijn buik.

11-11-2020 – positieve zwangerschapstest

Op 11-11-2020 had ik een positieve test. Ik was hartstikke vroeg met testen (voor de kenners: 10DPO) en ik dacht dat ik de test voor niets deed. Maar ik kon gewoon niet wachten.
Ik was in bed gaan liggen en zocht afleiding op mijn telefoon terwijl de test introk. Die ochtend was ik chagrijnig en emotioneel. Ik was ervan overtuigd dat ik mezelf zou teleurstellen, dus toen ik de test met mijn chagrijnige hoofd na vijf minuten weer oppakte en direct een tweede streepje zag, viel mijn mond open van verbazing.

Eerder die week had ik nagedacht over manieren om het Steven op een leuke manier te vertellen. Ik wist niet of ik dat wilde, of ik het niet liever meteen wilde zeggen of samen de test wilde doen. Omdat ik zo vroeg was en het deed om mijn ongeduld te stillen, had ik me teruggetrokken toen ik de test deed.
Zodra ik het tweede streepje zag begon ik te hyperventileren en kwamen de tranen (ongeloof, blijdschap, zoveel spanning!), en ik dacht meteen: nee, dit wil ik niet alleen doen. Ik deed de slaapkamerdeur open, keek Steven aan en wees trillend naar de test.

Steven reageerde super lief. Eerst een beetje verbaasd: ‘echt waar?’.
Daarna bracht hij zijn hoofd naar mijn buik en mompelde hij lieve woordjes.

Er ging zoveel emotie door ons heen. En zoveel adrenaline!
Mijn vader – die natuurlijk van niets wist – kwam Joshua ophalen waardoor wij even tijd voor onszelf hadden. We zijn een stukje gaan wandelen op een mooie plek en dat hielp om alle spanning in onze lichamen een beetje los te kunnen laten. Op een bankje hadden we het over ons tweede kindje. Over namen. Over Joshua als grote broer.

Wauw.

Week 0-8

De eerste twee weken krijg je er ‘gratis’ bij in je zwangerschap: de bevruchting vindt pas in de derde week plaats en vanaf ongeveer de 4e week heb je genoeg HCG aangemaakt om een positieve zwangerschapstest te krijgen.
Ik had een positieve test op 3 weken en 3 dagen. Daarom heb ik besloten om toch mijn symptomen op te schrijven vanaf week 3.

Week 3:
Ik ben zo, zo, ZO blij. Er gaat veel door me heen en mijn hoofd zit propvol, maar toch ligt er een bepaalde rust over me heen. Een bepaald vertrouwen. Intense dankbaarheid.
Met vlagen ben ik een beetje misselijk. Ook begin ik nu al gevoelig te worden voor geuren, smaakt het eten soms ineens anders en voel ik me vermoeider. Mijn lichaam wil vertragen.

Week 4:
Af en toe doe ik een dutje zonder dat ik het door heb, ik val gewoon in slaap. Zo rond 4 uur stort ik in. Dat had ik in mijn zwangerschap van Joshua ook, grappig!
De vlagen van misselijkheid worden wat sterker, en eten smaakt vaker ‘anders’. En mijn borsten doen ZEER.

Week 5:
Precies wanneer ik 5 weken ben sta ik op met ergere misselijkheid. Gedurende de week wordt dat steeds erger, vooral de voedselaversies zijn hevig aanwezig. Niets smaakt lekker, het lukt me niet om goed te eten.
Verder heb ik het KOUD! Ik sta regelmatig te rillen en klappertanden.

Week 6:
Het is net alsof het zo afgesproken is: precies op de dag van week 6 is de misselijkheid zo hevig. Ik leef op waterijsjes.
Voor mij persoonlijk is er geen enkele soort misselijkheid die te vergelijken is met zwangerschapsmisselijkheid. Heel eerlijk: ik vind het pure ellende, zeker gecombineerd met de voedselaversies en het feit dat je wel ieder uur moet eten om erger te voorkomen.
Overgeven lukt me niet en mijn lijf is er niet goed in: ik zit er altijd lang tegenaan te hikken en fysiek doet het flink zeer. Het is net alsof ik blijf hangen op het punt dat anderen het eruit kunnen gooien, waardoor ik lang op dat ‘toppunt’ van misselijkheid kan zitten.
Aan de ene kant fijn dat ik niet hoef over te geven, aan de andere kant betekent dat dus niet dat de misselijkheid mee valt…
Wel heel fijn: ik heb genoeg energie en kracht om vrijwel iedere dag even buiten te wandelen. De kou helpt ook tegen de misselijkheid. Daar ben ik heel blij mee!
Als het goed is klopt het hartje nu. Dat vind ik een heel bijzonder idee.

Deze week bekruipt me een angstig gevoel. Bij Joshua ben ik zo ziek geweest en belande ik binnen een week in een rolstoel. De misselijkheid van nu maakt me daarom ook bang, maar ik probeer het per dag te bekijken. Mijn mantra is: this too shall pass.

Week 7:
Misselijk en moe.
In week 6 kreeg ik medicatie tegen de misselijkheid, inmiddels heb ik andere medicatie gekregen omdat het niet voldoende hielp. Het is niet dat het hiermee weg is, maar het haalt net de meest scherpe randjes eraf. Super fijn dat de huisarts deze keer niet moeilijk deed over medicatie (bij Joshua kreeg ik pas iets met 16 weken).
Met 7 weken en 3 dagen heb ik de eerste echo. Het is ook meteen de intake bij de verloskundige. Ik heb deze keer een verloskundigen praktijk uitgekozen die meer bij mij past. Ze begeleiden veel minder vrouwen per keer, zodat ze voldoende tijd hebben voor iedere vrouw en echt een band met je op kunnen bouwen. Vind ik super fijn!
Het gesprek voelt goed en het belangrijkste: de echo is goed. Er klopt een hartje!
Ik heb zó uitgekeken naar deze echo, naar het bewijs van ‘oh ja, ik ben ECHT zwanger’ en de geruststelling van een kloppend hartje. Oh, ik ben echt heel erg blij. ♥

Week 8:
Ga ik me langzaam iets beter voelen? Ik durf er niet op te hopen, maar het lijkt er wel op! Ik kan zelfs weer af en toe een maaltijd eten zonder te kokhalzen. Zou het deze keer sneller voorbij gaan dan bij mijn eerste zwangerschap?
Ik heb sinds de vroege zwangerschap al last van bandenpijn. Geen idee of dat bij Joshua toen ook zo vroeg begon, maar zeker deze week moet ik echt oppassen met welke bewegingen ik maak.
Doordat de misselijkheid beter te doen is begin ik me weer iets meer zwanger in plaats van ziek te voelen. Dat gevoel is zo welkom.
De weken gaan sneller voorbij dan bij mijn eerste zwangerschap. Ik ervaar het eerste trimester wel weer als zwaar: ik lig veel op de bank of op bed. Steven brengt me iedere ochtend ontbijt op bed zodat ik meteen wat kan eten (helpt tegen de misselijkheid).
Tegelijkertijd ben ik ook zo blij dat ik nog kan wandelen. Mijn lichaam voelt veel sterker dan toen. En ik kan weer iets meer eten. Dit lijkt veel sneller makkelijker te worden dan bij mijn eerste zwangerschap. Dat zou echt, echt, echt een cadeautje zijn – maar het mooiste cadeautje groeit in mijn buik.
Oh kleintje, ik ben al zo benieuwd naar jou.



By
1

You may also like

1 Comment

  • Johan

    Zo te lezen ben je veranderd, Emily. Blij mee te krijgen dat je zo anders in deze zwangerschap staat dan bij de eerste.

    december 27, 2020 at 5:05 pm Reply
  • Leave a Reply

    CommentLuv badge