Zondag was ik jarig. Ik ben 25 geworden.
Het plan was om die dag naar een boerderij te gaan waar geredde dieren uit de bio industrie opgevangen worden.  Dat leek me zo ontzettend leuk. Helaas voelde ik me al een paar dagen niet lekker, was ik al twee keer half flauw gevallen en bleef ik op de dag zelf ook twijfelen, ondanks dat mijn vader me had aangeboden om taxi chauffeur te spelen.
Ik had veel pijn en voelde me zwakjes, en de kans dat ik daar regelmatig kon zitten schatte ik erg klein in. Dus zei ik af – en hoewel ik me er verdrietig over voelde, was ik toch blij dat ik daarvoor gekozen had. Ik voelde me direct rustiger en later op de dag bleek dat het de juiste keuze is geweest.
We gaan wel gewoon een andere keer. Het loopt niet weg. En mijn verjaardag was alsnog hartstikke fijn. Mijn familie kon last minute mee uit eten en het was ontzettend gezellig (ondanks dat mijn broer had geregeld dat ik vuurwerk bij m’n toetje kreeg terwijl er een veel te blij happy birthday liedje speelde).

Ik ben altijd een beetje verdrietig rond mijn verjaardag. Niet omdat ik mijn verjaardag vieren niet leuk vind, maar omdat ik altijd zo’n tijdsdruk begin te voelen. Dat is een traditie geworden vanaf mijn twintigste: sindsdien maak ik me ieder jaar druk om alles wat ik niet bereikt heb, om alles wat ik nog wil doen en om het feit dat ik ‘mijn beste jaren’ (onzin, natuurlijk, maar zo voelt het) aan het verspillen ben. Nu word ik oud en ik ben al aan het aftakelen alsof ik tachtig ben. De angst dat het alleen maar slechter wordt vanaf hier is heel groot bij mij.
Normaal gesproken kan ik dat wel onderdrukken en rationaliseren, heb ik zelfs het gevoel alsof het alleen maar beter kan worden – maar rond mijn verjaardag? Oh, nee. Nee.

Het helpt ook niet dat ik altijd teveel plannen heb en teveel in korte tijd wil doen. Mijn hoofd wil zoveel, en mijn lichaam kan zo weinig. Het lukt me steeds beter om wat liever voor mezelf te zijn, maar dat gaat me niet gemakkelijk af.
Vorig jaar schreef ik een hele hoop dingen op die ik wilde bereiken voordat ik 25 werd. Natuurlijk is het meeste daarvan niet gelukt – een jaar is helemaal niet zo lang.
Toch zijn er wel een paar dingen die ik wél bereikt heb.

Een eigen woning. Samen met Steven. We zijn echt smerig gelukkig met elkaar en ons huis. We hebben zo genoten het klussen hier (met veel hulp van onze ouders). Het verhuizen, het inrichten, het er wonen. Het is zo fijn en we wilden dit zo ontzettend graag.
Af en toe kijk ik nog steeds een beetje verwonderd om me heen, zo blij dat ik echt mijn eigen plek heb. Er moet nog steeds het een en ander gebeuren (en het een en ander gekocht worden: we slapen op een matras op de grond) maar dat geeft niet.
Het is ons plekje, en we zijn er blij mee.

Daarmee heb ik ook andere doelen behaald: kerst vieren in mijn eigen huis, en binnenkort ook mijn verjaardag.

Vegetarisch eten. Vorig jaar schreef ik dat ik ‘een maand lang’ vegetarisch eten wilde proberen. Wist ik veel dat de stap naar volledig zonder vlees of vis me zo gemakkelijk af zou gaan. Als je me dat toen verteld had, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Voor een maand oké, maar volledig? Ik, als moeilijke eter?
Inmiddels zet ik flinke stappen richting veganisme. Iets wat ik voorheen nooit begreep, waar ik niets van af wist en wat me al helemaal onmogelijk leek. Het is niet zo dat ik het zo knap van mezelf vind, maar ik ben er wel heel trots op. Dat ik deze keuze heb gemaakt, waar ik me zoveel beter bij voel, en dat ik onderzocht heb terwijl het veel gemakkelijker is om je ogen ervoor te sluiten. You go girl.

Beter voor mezelf zorgen. Het feit dat ik nu toch naar een lyme arts ga, ondanks al mijn zorgen en argumenten om het niet te doen. Dat ik toch af en toe blijf aandringen bij mijn huisarts, en ik dan ook weer wat stapjes verder kom (zoals nu met mijn ontdekte B12 tekort). Als je chronisch ziek bent, hoef ik je niet te vertellen hoe slopend het is om iedere keer weer verder te zoeken. Soms is het ook juist beter om het even te laten, om je te richten op wat je zelf kunt doen.
Als je blijft twijfelen, moet je je niet tegen laten houden door je angst voor nare reacties of omdat je weet hoe vermoeiend het traject is waar je in moet stappen.

Voor mij zijn dit hele grote stappen geweest, en ik ben heel blij dat ik ze gezet heb.
Oké, ik heb geen verre reis gemaakt. Dat had ik er heel graag bij willen hebben staan, maar dat komt nog wel. En die 10 kg afvallen gaat me ook wel lukken. Sommige dingen gaan gewoon niet zo gemakkelijk of snel wanneer je ziek bent. Daar moet ik rekening mee houden. Het belangrijkste is dat ik niet op geef.

Ik ben benieuwd waar ik volgend jaar sta. Dit jaar maak ik geen lijstje van wat ik wil behalen in een jaar tijd; ik heb mijn dromen en ik doe mijn best om ze waar te maken. Daar wil ik geen tijdslimiet meer aan vast knopen.
Hoe is dat voor jou? Voel jij hetzelfde bij je verjaardag, of maak jij je niet zo druk? Ik hoop het laatste!

Liefs,
Emily

8 Comments

  • Tiffany schreef:

    Ik heb helaas precies het zelfde. Sommige momenten zijn extra moeilijk als je chronisch ziek bent en niet kan wat iedereen om je heen wel kan. Veel mensen om mij heen gaan bijvoorbeeld nu afstuderen en werken, daar heb ik het ook erg moeilijk mee.
    Tiffany onlangs geplaatst…Wat is het moeilijkste aan het hebben van coeliakie?My Profile

  • Ilse schreef:

    Fijn dat je dan toch samen met je familie uit eten bent geweest.
    Ik had het tot een tijd geleden ook, het gevoel dat ik nog zoveel moest doen op korte tijd, dat ik achterliep, dat ik zo snel mogelijk moest een huis kopen en trouwen en aan kindjes beginnen en moest een carrière uitbouwen en…
    Nu is dat eigenlijk compleet weg. Ieder heeft zijn eigen leven en zijn eigen weg. Er is een reden waarom mijn leven eruit ziet zoals het eruit ziet. Ik ben onlangs 30 geworden, daar zag ik al jaren tegenop, maar nu het zover was, had ik er net geen problemen mee.
    Ik denk dat het krijgen van mijn (Lyme) diagnose en het open(er) zijn over mijn ziekte daar ook wel aan bijgedragen heeft. Alsof ik me nu rustiger voel nu mensen weten hoe het komt dat ik ben hoe ik ben en dat mijn leven eruit ziet zoals het eruit ziet!
    Ik vind trouwens dat je echt veel bereikt hebt op een jaar tijd terwijl je zo ziek bent! Mag je blij om zijn. :-)
    Ilse onlangs geplaatst…Bekijk deze docu over Lyme nog gratis tot 19 augustus!My Profile

  • Jacqueline schreef:

    Dat zijn geen kleine dingen die je bereikt hebt, top hoor!

    Ik ben volgende week jarig, word dan 37 jaar. En ik heb nog steeds dromen waar ik naartoe wil werken, maar heb er eigenlijk nooit druk bij gevoeld. Ik heb al genoeg bereikt om trots op te zijn, alles wat er nog bij komt, is mooi meegenomen.
    Jacqueline onlangs geplaatst…RolstoeltasMy Profile

  • Desi schreef:

    Wat een goede en fijne dingen heb je bereikt :)’ ondanks dat je misschien niet alles van je lijstje hebt kunnen strepen, mag je hier toch wel heel trots op zijn. Fijne verjaardag

  • Steven schreef:

    Ik vind dat je veel hebt bereikt, je hebt grote stappen gezet. Ook wijs dat je je richt op wat je wel is gelukt en dat je de ‘tijdsdruk’ probeert los te laten <3

  • Saar schreef:

    Ik maak me eigenlijk nooit zo druk om mijn verjaardag. Toch niet over wat ik bereikt heb. Maar ik denk dat mijn vrij goede gezondheid daar ook wel een rol in zal spelen…

    B12 tekort lijkt me trouwens geen pretje. Met het overschakelen naar Veganisme is dat misschien wel een puntje om rekening mee te houden. Maar dat weet je zelf ook vast :-)
    Ik neem alvast mijn hoedje af voor jouw beslissing! Daar mag je terecht trots op zijn!
    Saar onlangs geplaatst…Goodbye july, hello august!My Profile

  • Vivian schreef:

    Ik kan me zeker voorstellen dat je verjaardag moeilijk is omdat het het verstrijken van de tijd zo duidelijk aangeeft. Maar dit is toch absoluut een lijst waar je trots op kunt zijn!
    Vivian onlangs geplaatst…10 vragen aan mijzelf over leven en gelukMy Profile

  • Claudine schreef:

    Ik heb ook wel doelen in mijn leven ondanks de beperkingen van onze ziekte. Wij hebben net een huis gekocht en krijgen wsl volgende week de sleutel. Voor we verhuizen zal mijn vriend er hard in gaan werken en ik zal wel wat delegeren. Beetje meehelpen ook natuurlijk maar het moeilijkste vind ik aan zo een periode is mijn rust op te volgen. Maar doelen zijn zo fijn te hebben maar moet er realistisch in blijven want het blijft toch een ontzettende vermoeiende periode een huis te gaan inrichten. Verder zou ik graag een kerstboom tegen kerst in de living willen maar weet niet of ons dat gaat lukken in ons nieuwe stekje…. alleszins dreams come true als je er maar in geloofd😃

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.