Het is vandaag wereld ME dag. Of wereld Lyme dag. Of wereld Lupus dag. Kortom: het is wereld chronisch ziek zijn dag. Een dag waarop velen hun best doen om wat meer erkenning voor hun ziekte te krijgen. Om anderen te laten zien hoe het is, om betere hulp te mogen ontvangen en om serieus genomen te worden.

Ik wil het hebben over verdriet.

Volgens mij zijn mensen veel te bang geworden voor verdriet. Verdriet hebben heeft ook een functie. En ’t mag er zijn.
Een tijdje terug tweette ik deze uitspraak. Ik krijg meestal hele fijne reacties op mijn blog, maar soms krijg ik reacties waar ik moeite mee heb. Dat is oké, het hoort er een beetje bij.
Het zet me vaak aan het nadenken. Mensen hebben er soms moeite mee wanneer ik heel eerlijk ben, zoals bijvoorbeeld in de blogpost ‘ik wil ook mee doen‘.
Het lijkt eng te zijn wanneer iemand zijn of haar verdriet openlijk uit. Er zijn vaak twee soorten reacties: mensen die het erkennen en laten zijn, en mensen die het proberen weg te nemen.

Dat laatste is komt waarschijnlijk voort uit goede intenties. Ook de uitspraken waar ik zo’n moeite mee heb, zoals het kan altijd erger of focus je op de goede dingen.
Op zich is er niets mis met zo’n uitspraak. Want het kan inderdaad altijd erger, en er zijn altijd dingen om dankbaar voor te zijn. Als je arm eraf moet, is het fijn dat je in ieder geval je andere arm nog hebt. Maar dat betekent natuurlijk niet dat je geen verdriet mag hebben om dat verloren arm. Dat het niet ontzettend klote is dat je nu met één arm door het leven moet en moet leren hoe je daarmee om moet gaan.

Als het voor jou goed werkt om je te bedenken dat het altijd nog erger kan, dan moet je dat doen. Ik sta er zelf ook wel eens bij stil. In de vorm van dankbaar zijn voor wat ik wel kan.
Persoonlijk vind ik het een moeilijke uitspraak, en heb ik er zelf meer aan om mijn verdriet te erkennen en er laten zijn. Ik vind verdriet hebben niet eng. Verdriet hebben en het niet meteen wegstoppen betekent niet dat je zal verdrinken, of zwelgt in zelfmedelijden. Verdriet is een emotie die er mag zijn. Het werkt mij alleen maar tegen om eromheen te blijven draaien, het bestaan ervan te ontkennen of het stil te houden.

En soms, zelden, zijn er ook opmerkingen waarin je leest wat iemand werkelijk bedoelt: doe toch eens wat vrolijker. Is het allemaal echt zo erg?
Toen ik schreef over het verdriet wat ik voel omdat ik vanwege mijn ziekte waarschijnlijk nooit mama zal kunnen zijn, schreef iemand: kop op.

Kop. Op.

Oké.

En soms zijn we zelf degene die onszelf de ruimte ontzeggen voor verdriet.

Ik wil je vandaag graag mee geven dat verdriet hebben niet erg is. Het is niet iets waar je zo snel mogelijk vanaf moet zien te komen. Het is oké om verdriet te hebben. Het is oké om te rouwen en om te huilen. En hoewel ik het in deze blogpost wel een beetje doe, heb je van niemand toestemming nodig.
Je mag verdriet hebben.

Liefs,
Emily

5 Comments

  • Sofie schreef:

    Zo is het echt. Ik kan ook juist een beetje verdrietig worden van goedbedoelde ‘komt wel goed’ en ‘positief denken’ commentaren. Liefs!
    Sofie onlangs geplaatst…Groene tip: makkelijk eerlijke kleding kopen met Project CeceMy Profile

  • Lieza schreef:

    Inderdaad, verdriet mag er zeker zijn! Mooie blog.
    Je moet zoveel dromen opgeven, daar mag je zeker verdrietig om zijn! Niks negatief s aan.
    Zou pas vreemd zijn als je daar niet verdrietig om bent.
    Veel liefs❤

  • Saar schreef:

    Verdrietige heeft evenzeer het recht om te bestaan als elke andere emotie. En ik vind het belangrijk om verdriet te erkennen ook.
    Jammer dat anderen dat niet altijd vinden…
    (Het is trouwens ook niet eenvoudig om het te erkennen. Mensen willen namelijk in eerste instantie je helpen door een negatieve emotie weg te nemen, maar beseffen niet altijd dat dat net pijnlijk kan zijn)
    Saar onlangs geplaatst…De weg zoekenMy Profile

  • Alain Bos schreef:

    Soms bevriest mn verdriet, wordt het hard en is het verandert in boosheid.

    • Alain Bos schreef:

      Maar nog iedere dag huil ik vele tranen, meestal weet ik niet precies waarom.
      Vandaag waren mijn eerste tranen voor jou omdat ik net als jij me machteloos voel om je situatie te verbeteren….
      Ergens heb ik werkelijk geen idee waarom ik al 15 jaar lang zo gemakkelijk aan het huilen ben….. Ik kan wel zeggen :”hé, in 2002 overleed mijn vader !” maar als ik aan (of samen met) mijn vader denk wordt ik altijd spontaan blij en kan ik mijn geluk niet op.
      Vreemde werkelijkheid die ik ergens diep van binnen in mij meedraag.

      Toch bedankt want van jouw ‘goedkeuring’ moet ik stiekum toch een beetje lachen ;-)

      Alain

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.