Lieve jij,

Je zit nu nog veilig in mijn buik. Ik voel je schoppen en draaien en soms zelfs de hik hebben. Alles wat ik van je voel vind ik mooi en magisch, zelfs wanneer het een beetje zeer doet of ongemakkelijk is.
Op de echo’s lig je altijd een beetje verstopt. Altijd tegen de placenta aan, met je handjes voor je gezichtje of weggedraaid. Iedere keer raak ik vertederd. Ik vraag me af of je net zoals je papa graag volledig weggestopt zal willen liggen onder je deken. Papa noemt het ‘zijn cocon’ en ik vind het wonderlijk dat hij nog lucht krijgt.
Ik vraag me af of je verlegen zal zijn, en of wij je moeten helpen om uit je schulp te kruipen. Of we je moeten leren om op te komen voor jezelf. Gezien je ouders is dat geen gek idee. Ik denk dat wij aan onszelf moeten werken om jou daarbij te helpen. Of misschien help jij ons wel.
Ga je ongeduldig en impulsief zijn zoals ik? Gaan wij samen in mei al blij roepen dat we ‘bijna’ jarig zijn? Ga jij ook niet kunnen slapen wanneer we de volgende dag naar de Efteling gaan, dé beste plek van Nederland? Ga jij ook weken van tevoren al een super tof cadeautje bedenken voor een lief persoon, en het dan maar ook weken te vroeg geven omdat je niet kan wachten?
Of ga jij samen met papa zuchten wanneer je moeder weer eens te enthousiast over iets is en geen geduld heeft? Blijf jij net zo rustig als hij terwijl ik stuiter? Ga jij net zoals hij 10 bolletjes vanille ijs bestellen terwijl je uit alle smaken kunt kiezen? Zullen jullie samen zoveel mogelijk giftige planten proberen te bedenken omdat dat kennelijk het meest coole ooit is?
Ik ben zo benieuwd waarin je op ons zal lijken, en wat helemaal van jezelf gaat zijn. Of er dingen gaan zijn waarvan ik denk ‘waar haal je dat nou weer vandaan?’. Vast wel.
Ga je net zoveel van dieren houden zoals wij? Gaan we spelletjesdagen houden in pyjama met z’n drieën? Zal jij ook zo graag meer van de wereld willen zien zoals ik en gaan we samen een wereldkaart bekijken voor de volgende vakantie, of ga je samen spannen met papa om ieder jaar naar Duitsland te kunnen gaan?
Zal ik je moeten uitleggen dat je niet op de fiets mee naar Afrika kan met je avontuurlijke tante, of wil je liever een kijkje nemen op het werk van je stoere oom?
Wat ga je mooi vinden, wat ga je stom vinden? Ik ben zo benieuwd naar jou. Er zijn zoveel dingen die ik voor je hoop, maar ik weet nu al met zoveel zekerheid dat ik onvoorwaardelijk van je zal houden, welke weg jij ook af zal gaan leggen.

Je was een verrassing voor mij en papa. En ik ben blij dat je een verrassing was, ook al moesten we wennen. Je papa en ik houden onbeschrijflijk veel van elkaar, en jij zal in een overvloed van liefde geboren worden.
Papa probeert je Skywalker of Jedi te noemen, en kust mijn buik nadat hij je allerlei geheimen toe fluistert. De baby sokjes vertederen hem. Een voorleesboekje genaamd ‘papa is de allerbeste’ ook. En hij is ook de allerbeste. Hij werkt heel hard, op zijn werk én thuis, en heeft nu al alles voor jou en mij over. Het is overduidelijk dat hij je altijd zal beschermen.
Soms vind ik het nog heel erg spannend. Ik wil jou alles geven wat je nodig hebt, en meer. Soms ben ik bang dat dit me niet zal lukken. En ik ga fouten maken, dat weet ik. Je gaat me soms stom vinden en het zal best moeilijk voor je zijn dat je mama ziek is.
Maar ik weet nu al dat je het beste bent wat me overkomen is. Dat je mijn meest favoriete persoon ooit bent. Dat ik verliefd naar je papa ga kijken terwijl hij met jou in zijn armen staat – verliefd op jullie beiden.
Jij maakt van hem en mij een echt gezin. En er is niemand waar ik dat liever mee zou willen doen dan met hem. Je bent een cadeautje. Dat weet ik zeker.

Ik sta regelmatig in je kamertje. Ik was je kleertjes en vouw ze op terwijl ik me bedenk dat jij het over een tijdje aan zal hebben. Het zorgt ervoor dat ik intens verliefd ben op bepaalde pakjes. Het zal het eerste zijn wat jij aan zal hebben. Mijn zoon.
Ik bekijk de knuffels en vraag me af welke je favoriet zal zijn. Ik zet de luiers en ontelbare hoeveelheid billendoekjes weg, terwijl ik moet lachen om het vooruitzicht van alle poepluier fiasco’s die we gaan hebben.
Er staan twee bedjes – eentje voor bij ons in de slaapkamer, waar je de eerste tijd in zal liggen. Daar kijk ik het meest naar. En terwijl Spekkie de kamer in probeert te komen vraag ik me af hoe geweldig jij hem gaat vinden. Zo’n grote, pluizige, lieve kat.

Nog iets meer dan twee maanden tot ik je ontmoet. Dat voelt gek om te zeggen, want je bent er al. Ik heb het gevoel alsof ik je al een beetje ken. We hebben al contact met elkaar. Ik zing al voor je, en jij reageert.
We zijn al een avontuur met elkaar aangegaan. Maar nog even, en dan ben je geboren, en dan begint het beste avontuur pas echt.

Ik hou van je.

Liefs,
Mama

5 Comments

  • Jenn schreef:

    Wat mooi en lief geschreven ♥

  • Marijke schreef:

    Dikke tranen van ontroering biggelen over mijn wangen.
    Jullie gaan elkaars leven verrijken ondanks het feit dat je bij zoveel zal twijfelen en je afvragen of je het “goed” doet. Het maakt niet uit. Mijn Syrische buurman zei laatst heel wijs, “kinderen heb je tot aan je dood, het is goed, liefde genoeg”

  • Micky schreef:

    Potverdikkie.
    De tranen van gevoel wandelen over mijn smoel. Wat ontiegelijk mooi geschreven en wat gaan jullie kick-ASS ouders worden.
    Succces met de laatste maandjes en blijf volop genieten van alle momenten. De momenten nu en de momenten die gaan komen.

  • Johan Zijlstra schreef:

    Wat mooi!

    Oh, blijkbaar vind de site dat bovenstaande te kort is om te plaatsen, maar ik heb niets meer te zeggen. Het is zó mooi dat ik er stil van werd.

  • Annemarie schreef:

    Mooi! En goed geschreven. Ook leuk om later als ie wat groter is terug te lezen. Zijn tante Mie en oom Roel gaan ook wel meehelpen dat ie niet elk jaar alleen maar naar Duitsland op vakantie wil hoor :P

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.