22 augustus had ik mijn eerste afspraak bij de lyme arts. Steven ging met me mee en ’t was een behoorlijke reis. Om bij de praktijk te komen moesten we nog zo’n 2 km door het bos lopen, en dat resulteerde in nogal wat grapjes. Ik bedoel, een ‘teken’ dokter die midden in het bos woont; ’t is een beetje alsof je naar de top van een berg moet om bij een mensen-met-hoogtevrees bijeenkomst te komen.

 

Nerveus was ik wel, want ik ben er nog steeds niet aan gewend dat artsen ook vriendelijk kunnen zijn en je serieus kunnen nemen. Maar het gesprek was erg prettig en ik voelde me fijn toen ik daar weer vertrok.
We hebben mijn symptomenlijst doorgenomen, mijn medische geschiedenis en wat ik allemaal al geprobeerd had. Hij heeft me een extra B12 injectie gegeven (wat veel prettiger was dan wat ik normaal moet doen, waarom kan ik niet gewoon met zo’n kleine naald prikken?) en bloed afgenomen.
Ik weet niet precies waar er nou exact naar gekeken word. Sorry, ’t is een beetje veel allemaal.
De western blot test wordt volgens mij in Amerika gedaan, en ik begrijp dat er daarmee naar Bartonella gekeken wordt, maar volgens mij word ik ook getest op Babesia en wordt er ook bloed opgestuurd naar Duitsland.
Bartonella en Babesia zijn beide co-infecties. Borrelia hoort ook in dat rijtje thuis, maar daar heb ik hem niet over gehoord.
Daarnaast wordt er gekeken naar voedsel intoleranties en allergieën en heb ik een cortisol test gedaan.
Die cortisol test was trouwens leuk joh; ik moest vijf keer per dag via een rietje in een bakje kwijlen en mocht s’ochtends 1,5 uur niet eten, wat resulteerde in een erg vrolijke Emily.
CD57 is een populaire test die vaak samen met de lyme test wordt gedaan omdat dit een beter beeld geeft, maar deze test had hij op dat moment niet liggen. Met een cd57 test kijk je vooral naar hoe je immuunsysteem het doet, geloof ik.

Lekker onsamenhangend verhaal.
Het komt er dus op neer dat ik getest word op lyme + co-infecties en er daarnaast gekeken wordt naar of ik bepaalde voedingsmiddelen minder goed kan verdragen. Ik ben benieuwd.
De uitslag krijg ik 21 september – dat is slopend lang wachten.

Hoe het verder met me gaat? Lichamelijk gezien best wel ruk.
Sorry, ik kan er niks anders van maken. Ik voel me constant ziek, heb bijzonder weinig energie en ik voel me regelmatig compleet overweldigd door hoe shitty het gaat. Ik weet dat het veel erger kan, maar ik voel me ontzettend opgesloten in mijn huis en lichaam en heb het gevoel alsof ik amper iets meegemaakt heb van deze zomer.
Van mij mag het overigens wel weer herfst worden; ik heb zin in regenachtige dagen en minder verlangen naar buiten zijn.
Mentaal gaat het verder wel goed hoor. Ik heb lieve mensen om me heen en ik vermaak me wel. Ik wil alleen zo graag zoveel meer doen en af en toe is dat gewoon heel erg zwaar.
Verder vind ik ’t wel slopend om te wachten op de uitslagen van de testen. Ik wil namelijk zo graag verder komen, een behandeling opstarten, iets verbeteren. Ik wil er graag voor vechten, maar momenteel weet ik niet waar ik moet beginnen.

Korte blogpost, maar als je meer wil weten mag je absoluut vragen stellen. In de comments, maar je mag me ook altijd mailen.

Liefs,
Emily

5 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.