Vanochtend zei ik tegen Steven dat ik nog even verder zou slapen. Ik had namelijk ontzettend lang wakker gelegen ’s nachts.
Ergens na 10-en werd ik weer wakker. Ik pak meestal als eerste mijn telefoon om te kijken hoe laat het is. Slechte gewoonte om dan ook even te kijken wat voor e-mails en whatsapp berichten er staan. Ik zag een mail van mijn arts en opende die meteen.

Twee dagen daarvoor had ik hem nog gemaild. We waren een week verder sinds mijn uitslag er had moeten zijn en ik maakte me een beetje zorgen of hij me misschien vergeten was. Artsen hebben het nou eenmaal druk, zeker dit soort artsen.
Hij hield me op de hoogte van de ontwikkelingen – super fijn, hoewel ik me direct af vroeg of de beste man wel goed voor zichzelf zorgt als hij nog mails na 8 uur s’ avonds verstuurd. :-)
Ik weet nog steeds niet wat er mis is gegaan in het lab, maar dat maakt niet uit want vanochtend stuurde hij me dat mijn uitslag binnen was. In mijn vorige blogpost schreef ik dat hij er zeker van wilde zijn dat mijn test ook daadwerkelijk positief was voor lyme. Of voor de borrelia bacterie, die lyme veroorzaakt. Misschien is dat een betere verwoording.

Vanochtend las ik die bevestiging dan eindelijk; ‘de test is positief voor lyme’. Ik had verwacht dat ik zou gaan huilen wanneer ik het nieuws te horen kreeg, maar ja… ik was net wakker. Het enige wat ik deed was een beetje schaapachtig naar mijn telefoon staren. Vervolgens heb ik wat berichtjes rondgestuurd en ben ik deze blogpost gaan schrijven.

Ik moet nog even terug mailen om een telefonische afspraak in te plannen. Verder weet ik dus ook nog niets over een behandelplan of zo. Ik weet zelfs niet eens wat ik wil doen. Eerst maar eens kijken wat hij me aan wil raden.

Ik heb geen idee wat ik voel momenteel. Het voelt vooral heel erg raar. Er zit wel veel emotie, maar het komt er nog niet uit. Dat geeft ook niet.
Iets waar ik steeds aan blijf denken is: heb ik ooit zo’n kring gehad? Je weet wel, zo’n kring die je soms krijgt wanneer je geïnfecteerd bent na een beet. Heel veel mensen met lyme hebben die kring nooit gekregen, dus dat hoeft helemaal niet. Maar ik vertrouw mijn kind-zelf niet helemaal. Ik was zo’n achterlijk kind die pas naar haar ouders ging met iets wanneer ze dacht ‘misschien is dit toch niet helemaal goed’. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik ooit met mijn vingers tussen de auto-deur ben gekomen. Dat doet ontzettend veel zeer, maar van de schrik bleef ik stil. Ik weet nog dat ik toen niks wilde zeggen – waarom is me een raadsel trouwens, het was niet uit angst of iets dergelijks – maar toen mijn vingers helemaal dik werden en paars begonnen te verkleuren, besloot ik dat ik het toch maar moest laten zien.
Het zou me dus niks verbazen als ik ooit wél zo’n kring heb gehad, maar met mijn kinderhoofdje dacht dat het niks was. Een gekke muggenbult. Het zou wel verklaren waarom ik de foto’s van zo’n EM kring vreselijk bekend eruit vind zien.

We zullen het nooit weten. Wanneer dit begonnen is, of er tekenen waren (ha, teken-en…), of ik ziek ben geworden daarna (want ik was zo vaak ziek, dat was niet ongewoon). Mijn gevoel zegt me dat het nooit helemaal oké is geweest met mijn gezondheid en lyme + co-infecties daar alleen maar bovenop zijn gekomen. Heb ik al meer dan 10 jaar lyme? 20 jaar? En wat gebeurd er nu met mijn ME diagnose?

Ik heb geen flauw idee. Maar ik wilde er toch even over schrijven.

Liefs,
Emily

8 Comments

  • Regina schreef:

    Joh hier schrik ik wel even van. Snap dat je nu graag wil weten wat het behandelplan is, of dat ie er überhaupt is. Kan me voorstellen dat het ook erg dubbel voelt. Éindelijk duidelijkheid waar je klachten vandaan komen, maar wat nu???? Wens je heel veel sterkte lieverd! Xxx

  • Els schreef:

    Lieve Emily,

    Schrik van de uitslag!
    Begrijp dat het “dubbel” voelt.
    Hoop op een behandelplan.
    Meid, wens je heel veel sterkte!!!!
    Dikke kus van mij.

  • Anneleen schreef:

    Ik zag ook je verhaal op snapchat… Werd er even stil door. Ik wens je heel veel sterkte en moed ! <3

  • Saar schreef:

    Heel veel sterkte de komende tijd met dit alles op een rijtje te krijgen. Emotioneel is het vast best wat en dan komt er praktisch gezien ook veel bij kijken. Ik denk alvast dat je een fijne arts te pakken hebt die je op dit pad goed kan begeleiden. Knuffel!
    Saar onlangs geplaatst…Recept | duo van kool met penne en geitenkaasMy Profile

  • Marion schreef:

    Jeetje meis… al zagen we het natuurlijk al een beetje aankomen, ik schrik er toch nog behoorlijk van. Goed dat je het schrijven gebruikt om je te uiten. Tenminste, mij helpt dat altijd enorm. Blijven doen hoor, als je er behoefte aan hebt. Verder wens ik je heel veel sterkte en kracht. Het zal niet makkelijk worden. En zijn. Heel veel liefs.
    Marion onlangs geplaatst…Ik ga een boek schrijvenMy Profile

    • Emily schreef:

      Ja, ik ook. En ik had nog wel zo’n grote mond, dat het niet zoveel meer uit maakte wat eruit zou komen omdat het me toch wel duidelijk was… maar toch kwam het aan als een klap.
      Dankjewel. :) x

  • Jantine schreef:

    *knuffel* sterkte, lieverd. Lyme is een rotdiagnose. En al is het fijn om zekerheid te hebben, het blijft een rotdiagnose.
    Jantine onlangs geplaatst…Gezellig alleen zijnMy Profile

  • Anita schreef:

    Poeh meis wat een wending! Heel veel sterkte met het een plekje te geven en de behandeling die komen gaat. Dikke knuffel!!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.