InMoederschap

Moederschap Q&A

Hey, hallo! Dat is een tijdje geleden.

Op instagram zei ik dat ik mijn blog mis. En dat doe ik. Hard.
Toen ik 200+ artikelen offline haalde en aankondigde dat ik mijn blog anders zou gaan invullen, verloor ik tientallen volgers. Dat begrijp ik. Maar het maakte me ook onzeker.
Ik wist ineens niet meer of ik nog wilde bloggen, want als niemand het wil lezen, waar blog ik dan voor?

Natuurlijk schrijf ik op de eerste plaats omdat ik het zélf leuk vind. Dat is al reden genoeg om te bloggen.

Toch vind ik het lastig. Ik heb het gevoel alsof ik mensen misschien teleur stel, en daarbij vind ik het moeilijk om te bepalen wat ik nou van Joshua en het moederschap wil laten zien op mijn blog.

Maar eh, dat gemis… dat is sterker. Dus ik ga weer schrijven en ik zie wel waar het me brengt. Het plan nu is om iedere maandag een blogpost online te zetten. Om mijn terugkomst te vieren gooi ik eindelijk de lang verwachte Q&A online, waar ik maanden geleden al de vragen voor verzamelde.

Q&A over het moederschap

Hoe combineer je het moederschap met een chronische ziekte?
Om meteen even met de meest gestelde vraag, en ook meteen de moeilijkste, te beginnen.
Ik was begonnen met deze vraag te beantwoorden, maar het werd zó lang. Dit is zo’n complex onderwerp. Ik denk er zelfs over na om een boek te schrijven over het moederschap gecombineerd met een chronische ziekte.

Mijn veel te lange antwoord heb ik opgeslagen en ga ik gebruiken voor een aparte blogpost over dit onderwerp.

Toen ik zwanger raakte was ik in complete paniek, omdat ik me onmogelijk voor kon stellen hoe ik, met mijn zieke lijf, voor een kind zou kunnen zorgen. Mijn zwangerschapsaankondiging werd door sommigen ontvangen met een: ‘weet je zeker dat je dit je kind aan wil doen?’.

Inmiddels heb ik veel meer vertrouwen in mijn lichaam en in mezelf, maar ik heb geen magische formule voor je die omschrijft hoe je het moederschap kunt combineren met een ziekte. Daar heb ik veel woorden en mooie voorbeelden voor nodig.
Wat ik je wel op het hart wil drukken is dit: een ziekte betekent niet per definitie dat je je kinderwens moet laten gaan.

Als ik toch iets moet noemen in deze Q&A, dan zou ik zeggen dat ik het moederschap succesvol combineer met een ziekte door heel erg goed naar mezelf te luisteren. Naar mijn lichaam. Naar mijn moederinstinct. Dat de liefde voor mijn kind me in staat stelt om liefde voor mezelf te voelen, en dat ik daarmee realiseer hoe belangrijk ik ben (want ik ben zijn mama). Ik heb een goed vangnet om me heen en een geweldige partner, dat helpt ook. Maar ik weet dat dit niet genoeg is als antwoord, en ik beloof dat ik erop terug zal komen.

Je bent nu meer dan een jaar mama – wat heb je in die tijd geleerd als moeder?
Dat er niet maar twee soorten moeders zijn – een goede of een slechte. Ook de meest liefdevolle moeders lopen tegen problemen aan en herkennen zichzelf op sommige momenten niet. Ik vind dat een hele fijne realisatie, want dat betekent dat je zachter voor jezelf mag zijn (en ook voor andere moeders, trouwens).
Het is echt een kwestie van steeds weer kiezen voor liefde en geduld. Je komt jezelf zo hard tegen in het moederschap, maar dat kan juist ook voor zoveel mooie groei zorgen.
En ook: je hebt andere vrouwen om je heen nodig. Dat is zo waardevol.

Wat dacht je dat het hebben van een baby in zou houden, en wat is heel anders dan je had gedacht? En wat klopte wel?
Hm, moeilijke vraag. Ik denk dat ik wel radicaal anders dacht over slaap trainen en schema’s. Het is niet zo dat ik er voorheen veel over nadacht, maar ik had wel een bepaald beeld en ik dacht dat een strak schema erbij hoorde. Dat een goede moeder zoiets deed, weet je wel. Niet dat er iets mis is met een strak schema, maar ik kwam erachter dat het niet bij mij past en dat het ook helemaal niet hoeft – wat een opluchting.
Wat ik voorheen dacht en wel klopte – dat je smoorverliefd wordt op je eigen kind en dat je vooraf niet kan voorstellen hoeveel liefde je ervaart.

Hoe dacht je vroeger dat je zou zijn als moeder, en klopt dat of ben je anders dan je had verwacht?
In grote lijnen klopt het wel: ik heb altijd gedacht dat ik een lieve, betrokken en vooral grappige moeder zou zijn die altijd wel te porren is voor een avontuur (dat moet nog wel blijken denk ik, maar daar ben ik van overtuigd).
Ik dacht alleen ook dat ik strenger zou zijn dan Steven. Duidelijker grenzen aan zou kunnen geven dan hij. Dat is juist andersom. Ik ben een watje.

Wat heeft Joshua van jou qua karakter, en wat van Steven?
Steven en ik lijken op elkaar in grote lijnen, dus best moeilijk om te beantwoorden.
Hij heeft mijn ongeduld – maar welk kind is wel geduldig, dus eigenlijk weten we dat niet zeker.
Hij heeft denk ik mijn slaap gedrag. Dezelfde moeite met afscheid nemen van de dag. Druk worden als hij moe is.
Hij is super knuffelig – dat zou hij van ons beiden wel kunnen hebben.
Hij is heel voorzichtig en schrikt snel – ook dat zou hij van ons beiden wel kunnen hebben. En ik weet niet hoe Steven was als kind, maar Joshua is hardhandig met zijn speelgoed en ik was dat nooit.

Wat vindt je het leukste aan moeder zijn?
Het leukste vind ik Joshua. Wie hij is, hoe hij is, en hoe hij bij mij hoort. Alle avonturen samen. De belofte van de toekomst.
Als ik het kleiner moet maken, dan vind ik de alledaagse dingetjes zo leuk. Het wakker worden samen. Samen dansen. Wanneer hij weer iets nieuws kan. Oh, de stapjes die hij nu kan zetten buiten! Heerlijk.

Wat vindt je het moeilijkste aan moeder zijn?
De verantwoordelijkheid die er altijd is. Dat de zorgen nooit weg gaan. Je kan nooit je moeder knop om zetten – ik in ieder geval niet, terwijl dat me zo lekker lijkt af en toe.
Ook het gebrek aan vrijheid – ik bedoel, ik moet nu mijn ouders altijd vragen voor oppas om ergens naar toe te kunnen gaan.
Dat verweeft zich ook met het ziek zijn: ik kan niet een dag in bed blijven en Netflix kijken, terwijl ik dat regelmatig wel hard nodig heb. Dat is rete pittig.

Heb je een bepaald beeld van hoe Joshua zal zijn als hij ouder is?
Hm… ik heb wel een bepaald gevoel. Dat had ik ook toen hij in mijn buik zat. Maar ik probeer er niet veel concreets van te maken, want ik wil zo min mogelijk verwachtingen hebben zodat ik hem zoveel mogelijk vrij kan laten in wie hij is en wil zijn.
Als ik iets moet noemen, dan denk ik dat hij zacht, vriendelijk en voorzichtig zal zijn. Ik denk dat hij een heel ondeugend kindje zal worden en als volwassene hopelijk die speelsheid en humor vast zal houden.
En ik denk dat hij lang wordt.

Welke tip heb je voor iemand die chronisch ziek is en moeder wil worden?
Laat je niet leiden door angst. En dan bedoel ik je eigen angst, maar ook de angst van mede chronisch zieken, want ook die kan erg overweldigend zijn. Wees reëel en wees eerlijk naar jezelf. Maar weet ook dat je ziekte op zich geen reden hoeft te zijn om je kinderwens te laten gaan.

Welke tip heb je voor een chronisch zieke moeder?
Wees niet bang om hulp te accepteren, of erom te vragen. Als je geen vangnet hebt in je directe omgeving, dan zijn er nog opties in de vorm van gastouders, betaalde oppas en contact met andere moeders (praten alleen al kan zo waardevol zijn).
Zoek een manier van ouderschap die bij je past. Voor mij was natuurlijk ouderschap zo’n opluchting en zo’n gevoel van thuiskomen. Ik vraag van nature veel van mezelf – zoals veel chronisch zieken – en natuurlijk ouderschap gaf me ruimte om te realiseren welke dingen écht belangrijk zijn voor mij en mijn kind.
En herinner jezelf er ten allen tijden aan dat je een ongelooflijk sterke, stoere badass bent, want er is weinig zo uitdagend als ziek mama zijn.

By
0

You may also like

Leave a Reply

CommentLuv badge