Ik zit vol hernieuwde energie wat betreft schrijven. Dat is een heerlijk gevoel.
Mijn blog heeft weer prioriteit gekregen. Het is niet zo dat ik mijn blog een tijdje minder belangrijk heb gevonden, maar ik wist gewoon even niet meer wat ik ermee wilde doen.

Bloggen over ziek zijn is soms best lastig. Er zitten veel positieve aspecten aan, namelijk het contact met de lezers, je hart kunnen luchten, erover schrijven is therapeutisch en ik merk dat ik anderen herkenning of duidelijkheid kan bieden.
Het is echter ook confronterend en kwetsbaar. Er iedere week over schrijven is niet altijd waar ik zin in heb. Soms overvalt onzekerheid me: is het wel goed dat ik dit doe? Wie zit hier eigenlijk op te wachten?
Wat heb ik nou eigenlijk te vertellen?

Natuurlijk kan ik ook over iets anders schrijven, maar die gevoelens van onzekerheid bleven. Er zijn al zoveel blogs over de onderwerpen die ik leuk en interessant vind. Ik wil al een hele tijd schrijven over self care & self love, maar ik zit daar zelf nog zo ontzettend mee in de knoop. Wie ben ik dan om anderen aan te moedigen om van zichzelf te leren houden? De grootste discussies die mijn vriend en ik hebben gaan over het feit dat ik zo verdomd lelijk ben naar mezelf.
Alleen al erover nadenken om erover te schrijven voelt als bedriegen.

Met een camera kan ik ook al niet overweg. Ik zou best een cursus willen volgen, zelf mooie foto’s maken, investeren in een betere camera. Maar ik leer tegenwoordig niet meer gemakkelijk – en voor iemand die altijd alles snel oppikte is dat behoorlijk zuur – en ik kom soms weken mijn bank niet af.

Nu ben ik op een punt gekomen dat ik mijn zelfmedelijden en onzekere geneuzel zat ben. De afgelopen tijd ben ik weer begonnen om mijn schrijven te verbeteren en aan een boek te werken. Ik probeer te bedenken hoe ik mijn gezondheid het beste kan ondersteunen, en hoe ik ermee om moet gaan dat ik iedere keer weer afglijd qua lichamelijk kunnen.
Ik zit nu bijvoorbeeld ook weer in een slechte periode en kan weinig.

Die slechte periodes blijven komen. Ze gaan ook weer voorbij, maar ik weet van tevoren nooit wanneer. Ik zet altijd mijn leven op pauze, ben altijd aan het wachten op beter, en daar wil ik mee stoppen. Het ziet er momenteel namelijk uit alsof het ieder jaar gewoon een stapje slechter gaat. Dat is beangstigend en het is moeilijk om me door die angst niet stil te laten leggen.
Natuurlijk kan ik niet op dezelfde snelheid doorgaan wanneer het minder gaat. Natuurlijk zijn er altijd momenten dat ik stapjes terug moet doen. Misschien zelfs een heleboel stapjes.
Maar ik moet er iets van zien te maken, ook wanneer het slechter gaat. De slechte periodes duren namelijk te lang. Het is geen griep die ik moet uitzieken: dit is mijn leven.

En ik wil verdomme van mijn leven kunnen genieten. Ik wil leven, ook op de momenten dat het klote gaat.

Het bloggen weer oppakken is een klein onderdeel van de veranderingen die ik wil maken, maar wel een belangrijk onderdeel. Er zit zoveel meer achter, en bloggen maakt me blij.
Mijn doel is om vaker over andere onderwerpen te gaan bloggen. Over self care, veganisme, groener leven. Waarschijnlijk voelt dat steeds gemakkelijker naarmate ik ook verandering aan breng in mijn leven.
Mogelijk verlies ik er wat volgers mee, maar het schrijven maakt me blij. Uitsluitend schrijven over mijn ziekte doet dat niet. Die artikelen blijven echter wel komen, maar alleen als het goed voelt voor mij.

Het staat jullie natuurlijk altijd vrij om aan te geven als jullie ergens graag over willen lezen. Dat vind ik alleen maar leuk.

Liefs,
Emily

4 Comments

  • Alain Bos schreef:

    Hoi Emily,
    HEE-EERLIJK om zonder regelmaat maar wel met zekerheid af en toe een blog van jou te lezen. Juist je bijzondere manier van schrijven inspireert mij om te lezen.
    Maar ehm, zouden we niet wat liever voor ons-zelf zijn schreef je de vorige keer ? Ga je nu , tijdens een ietwat slechter moment weer hard zijn voor jezelf ?
    Van mij mag je echt over van alles schrijven en het liefst met die heerlijke onregelmatigheid waarop je nu je blogs publiceert !-)
    Ik ga je zo een mailtje sturen met een vraagje :-D
    liefs
    Alain

    • Emily schreef:

      Hoi Alain,
      Ja, je hebt wel gelijk dat ik ook hierin ietwat hard voor mezelf klink. Ik denk dat het vooral belangrijk is hoe ik reageer als het me niet lukt om een routine in schrijven aan te houden. Want regelmatiger schrijven en bloggen, dat maakt me juist heel blij en geeft ook veel rust in mijn hoofd. :)
      Bedankt voor je mooie compliment.
      Ik probeer vanavond of morgen naar je mail te kijken. x

  • Marijke schreef:

    Lieverd, het is jouw leven. Je mag het invullen naar jouw wens, jouw droom, op jouw wijze.
    Ennuh…… over dat lief zijn voor jezelf…….wil je mijn ogen, mijn kijk even beleven? Ken je het nummer van Bon Jovi, Ugly? Aan het eind zingt hij, I wish I was as beautiful as you. En het gaat niet alleen over het uiterlijke. Geloof en vertrouw in jezelf en heb jezelf lief zoals je anderen lief hebt.

  • Alain Bos schreef:

    Heb ik hier alvast je eerste foto-tip : als je mensen fotografeert, stap dan op een klein krukje of een aantal boeken.
    Je zal ook wel gemerkt hebben dat vrouwen zichzelf voornamelijk van boven naar beneden fotograferen.
    Het effect van net 20, 30 cm hoger fotograferen is dat de onderkinnetjes verdwijnen en de gezichten veel beter uit de foto komen.
    Deze tip komt van vele top-fotografen die waren geΓ―nterviewd over hun beste “pasfoto-truc”.
    :-)
    (….Als je wilt weten wat mensen doen die altijd snel in slaap vallen heb ik het antwoord voor je…. ;-)

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright Β© IPkabuto 2017 β€’ All rights reserved.