Het was donderdagavond, 7 december. Ik zat – serieus – te browsen naar ondergoed en even later stond ik in mijn kast te graaien naar een zwangerschapstest die ik had liggen.
Ik heb nog steeds geen idee waarom ik die keuze maakte. Ja, ik was een paar dagen overtijd, maar dat ben ik wel vaker. Ik maakte me geen zorgen, anders had ik wel gewacht totdat Steven thuis was. Hij was net een week ziek geweest en donderdag was zijn eerste werkdag. Meteen een slaapdienst. Ik was dus alleen.
Als ik een positief resultaat had verwacht, was dit niet het moment om de test te doen.

Terwijl ik over de stick heen plaste – ja, we houden deze blogpost lekker real – vroeg ik me af: waarom doe ik dit eigenlijk? Hoe ben ik hier gekomen? Waar was ik eigenlijk mee bezig voordat ik besloot een zwangerschapstest te pakken en hoe kwam ik op dat besluit?
Ik deed de dop terug op de test en wilde om mezelf lachen, maar zag direct een plusje verschijnen. Een plusje.

Wacht.

Een plus?

Betekent een plus niet positief?

Nee joh. Er moet ook een plus komen in dat tweede venster dan, toch?

TOCH?

Waar is die verdomde handleiding heen?

Mijn hart ging als een gek tekeer. Terwijl ik mijn laptop erbij pakte om de handleiding van een clearblue zwangerschaptstest op te zoeken, bleef ik mezelf vertellen dat dit geen positief resultaat was. Dat ik het verkeerd onthouden had.
Maar de handleiding vertelde me iets anders. Een plus in het testvenster betekent positief. Gefeliciteerd, stond erbij.
Gefeliciteerd.
Mijn brein maakte een salto in mijn hoofd, mijn hart probeerde zich uit mijn borstkas te slaan en ik realiseerde me pas dat ik rondjes aan het lopen was toen ik bijna over een kat struikelde.
Hysterische paniek. Ik heb vol ongeloof naar de zwangerschapstest zitten staren en geprobeerd of ik ermee kon onderhandelen. Of de plus niet even in een min kon veranderen. Er moest iets mis zijn met deze test. De handleiding klopt niet. Ik heb het verkeerd gelezen.
Ik gooide mijn vest over de test heen – alsof dat de situatie weg kon halen – en belde mijn moeder op. Of ze langs kon komen. Uitleg gaf ik niet.
Ik stuurde Steven een bericht of hij kans zag om toch naar huis te komen, maar had even later spijt. Hij kon niet zomaar weg van zijn werk en ik kon dit nieuws niet via de telefoon vertellen.

Mijn moeder trof me huilend aan. Ze heeft me vastgehouden totdat ik kon vertellen wat er aan de hand was. Ik legde de situatie aan haar uit en had het gevoel alsof ik kapot ging van binnen.
Het was een te bizarre situatie. Na een tijdje voelde ik mezelf niet meer, was het alsof ik een personage was in een film. Mijn moeder is bij me blijven zitten totdat ik weer rustig was, en toen begon de langste nacht van mijn leven. Alleen, terwijl ik Steven onmogelijk kon vertellen wat er was en moest doen alsof alles weer oké ging.
Ik ben vroeg in de ochtend in slaap gevallen, en vroeg in de ochtend ook weer wakker geworden. Om acht uur trok ik mijn schoenen aan en kocht ik nog twee zwangerschapstesten. Een daarvan was zo’n hele dure, waar dan de woorden ‘zwanger’ of ‘niet zwanger’ op verschijnen en in het eerste geval, hoeveel weken je dan zwanger bent.
Ik gebruikte eenmaal thuis meteen de dure test, maar kon er maar een paar druppels uitpersen. Ik was ervan overtuigd dat ik de test dus verpest had, maar niet veel later verscheen op het scherm: ‘zwanger’.  Kort daarna kwam daaronder te staan: ‘1-2′.

Weer ongeloof, weer tranen. Steven kwam thuis uit zijn slaapdienst en ik was opgelucht dat ik eindelijk het hele verhaal aan hem kon vertellen. Hij reageerde rustig, lief, maar even later zaten we allebei te huilen en dat hebben we twee weken volgehouden.
We hebben gepraat, heel erg veel gepraat. We hebben onderzocht hoe een abortus in z’n werk gaat. We hebben gezocht naar specialisten die ons konden helpen bij dit proces. Ik heb mijn artsen gemaild en erbij gezet dat het om een urgente vraag ging. Ik heb een hoop steun gekregen van de mensen waar ik het aan vertelde, en begrip voor waarom ik over abortus na dacht.

Want hoe moet ik dit doen, met mijn gezondheid? Ik kan amper voor mezelf zorgen. Ik ben ziek. Veel zieker dan dat de meeste mensen door hebben. Ik verberg veel. Ik denk dat niemand door heeft hoe slecht het soms met me gaat. De enige die daar een goed beeld van heeft is Steven, en hij was daarom net zo bang als ik.
Hoe gaan we dit samen doen? Wat nou als mijn lichaam de zwangerschap niet aan kan? En misschien gaat alles goed, maar wat nou als we de zorg van een kind niet aan kunnen? Wat nou als we spijt krijgen? Wat nou als ik ernstig verslechter na de bevalling en Steven tegen een burn out aan loopt? Wat moeten we dan?
We hebben allebei niet het gevoel alsof iemand onze angsten volledig begrijpt, behalve wij zelf. En dat is ook niet raar. Niemand zit in onze situatie, behalve wij. Daar kwam ook nog eens bij dat we allebei nog zoveel dingen willen doen. Het ging eindelijk net iets beter met mij, vooral mentaal: we waren bezig met toekomstplannen, zagen opties om toch meer te gaan reizen en ik was volledig toegewijd aan mijn schrijven.

En dan is het ineens alsof je dat alles moet opgeven. We moeten al zoveel opgeven en aanpassen. Niet alleen mijn leven wordt beheerst door mijn ziekte: ook dat van Steven. Als ik gezond zou zijn, zou ook zijn leven er heel anders uit zien.
Achter al die tranen zitten zoveel angsten. Gegronde angsten. Angsten die we niet kunnen weerleggen.

De keuze en het besluit

Na een paar dagen begon bij mij het besef te komen van wat er nou werkelijk aan de hand is met mijn lichaam. In mijn lichaam. Dat er een klein mensje aan het groeien is in mijn buik. Oké, op dat moment nog meer een kikkervisje. Maar de potentie…
Het duurde niet lang voordat ik besloot dat abortus geen optie was voor mij. Of liever gezegd: voordat ik voelde dat abortus geen optie was voor mij.
Ik weet niet hoe ik dat aan anderen uit kan leggen. Het voelt als iets wat me overkomen is en waar ik geen uitweg meer in heb – terwijl die optie er natuurlijk in principe wel is.
Ik ben ook bang dat mensen nu verwachten dat ik al heel blij ben met de zwangerschap, terwijl ik van het ene op het andere moment compleet overmeesterd kan worden door de angst.
Het is gewoon, voor mij, zo anders nu er echt iets in mijn buik aan het groeien is. Natuurlijk zou ik liever zien dat dit pas over een paar jaar was gebeurd, maar het voelt niet als iets wat je even vooruit kan schuiven als het er al eenmaal is.
Ik heb altijd een hele sterke kinderwens gehad. 2017 was het jaar waarin ik eindelijk was gaan accepteren dat dit er mogelijk nooit in zou zitten voor mij. En dan wordt het ineens in je schoot geworpen…

We hebben een gesprek gehad bij een maatschappelijk werker. Vooral mij heeft dat enorm geholpen. Om alles even op een rijtje te zetten, om te kunnen bespreken waar ik bang voor ben. We blijven voorlopig nog even onder begeleiding.
Ook ben ik weer bij mijn ME arts geweest, omdat ik dit niet zonder goede medische begeleiding wil doen. Waarschijnlijk kom ik onder toezicht te staan van een gynaecoloog in plaats van een verloskundige, maar dat moet ik nog even afwachten.

Er is inmiddels wel wat rust terug gekomen. Steven en ik kunnen inmiddels ook naar de mooie dingen kijken. Het voelt nog steeds onwerkelijk en ik voel me regelmatig schuldig dat ik niet op een roze wolk zit. Alles rondom zwangerschap is zo hysterisch blij en dat voel ik gewoon nog niet zo. Maar ik kan me wel dankbaar voelen voor wat er in me groeit. Dankbaar voor mijn relatie met Steven, want we zijn nog steeds ontzettend blij en gelukkig met elkaar. Het helpt als je iemand naast je hebt die je zo goed begrijpt en zo dichtbij je staat.
Onze families en goede vrienden hebben allemaal ook erg lief en begripvol gereageerd, en het helpt dat de meesten ook gewoon erg blij zijn en juist het mooie ervan in kunnen zien. Dat zorgt ervoor dat wij de angsten naar de achtergrond kunnen dringen.

Mijn leven staat even volledig op z’n kop. Ik heb me nauwelijks bezig kunnen houden met lopen voor lyme – iets wat nu juist heel belangrijk is, want de kans bestaat dat ik juist na de bevalling een behandeling nog harder nodig zal hebben.
De zwangerschap is nog erg pril – 7 weken – en we hebben over een paar dagen onze eerste echo. Ik weet dus nog niet eens of alles wel goed gaat daar binnen. Ik vind het alleen niet nodig om te wachten met het delen, omdat ik het toch ook wil delen als het mis gaat.

Ik heb wel getwijfeld of ik er goed aan doe om zo open erover te zijn. Abortus en zwanger zijn terwijl je chronisch ziek bent zijn beide heel gevoelige onderwerpen. Ik denk alleen dat het juist daarom zo belangrijk is dat meer vrouwen erover durven te praten.
Onverwacht zwanger raken is vreselijk eng, en een chronische ziekte maakt dat nog moeilijker. Ik ben zelf een groot voorstander van zelf de keuze kunnen maken, en ik ben blij dat abortus een optie is in ons land. Ik merk aan mezelf dat ik van tevoren onmogelijk had kunnen inschatten hoe ik hierin zou staan en welke keuze ik wilde maken. Misschien help ik nog iemand op weg met mijn verhaal.

Dit is mogelijk de langste blogpost die ik ooit heb geschreven. Er is nog zoveel meer wat ik wil zeggen, maar ik dwing mezelf maar om te stoppen. Het voelt momenteel heel chaotisch allemaal – in mijn leven, in mijn hoofd, in mijn lichaam. Maar ik ben ook dankbaar. Dankbaar voor het leven dat in me groeit, en zo ontzettend blij met de mensen om me heen.

Liefs,
Emily

23 Comments

  • Marion schreef:

    Wauw, fuck wat mooi dat je zo eerlijk bent. Verder ga ik niet teveel zeggen, want ik weet niet hoe het voelt, hoe het is, wat ik in jouw situatie zou doen. Wat ik wel wil zeggen is dat je keuze om het kindje te houden me om één of andere reden enorm raakt. ❤

  • Vivian schreef:

    Jeetje Emily, wat ontzettend heftig maar ook ontzettend mooi! Ik kan me je gevoelens heel erg goed voorstellen, maar vind het ook zo mooi dat je er zo open over bent. Heel erg knap hoe rationeel je erover hebt kunnen nadenken en welke stappen je hebt kunnen zetten, en ik wens je echt alle moois en goeds toe. Ik had het ook volledig begrepen en gesteund als je een andere keuze had gemaakt, want zoals ik zei: ik kan me heel erg goed voorstellen wat er door je heen gaat. Heel veel sterkte en natuurlijk geluk gewenst!

    • Emily schreef:

      Dankjewel <3 ik vind het, ondanks dat ik iets anders besloten heb, toch fijn om te horen dat mensen het ook hadden begrepen als ik wél voor abortus had gekozen. Dat zegt mij dat ik gehoord word. :)

  • Natanja Coolen schreef:

    Wat stoer dat je dit durft te delen ik snap een gedeelte wel . Alsnog zal ik niet alles begrijpen hoe jij en steven zich voelen alsnog wens ik je een fijne zwangerschap en heel veel geluk met elkaar

  • Sofie schreef:

    Oh Emily en Steven, wat een nieuws… zoals je weet ben ik ook zwanger en het was bij ons een heel proces om de beslissing te maken ondanks chronische ziekte. Maar wij hebben er bewust voor kunnen kiezen, op een moment dat ik stabieler was. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor jullie moet zijn, als ik al bedenk welke angsten en twijfels wij al hadden en soms nog hebben. Maak je maar geen zorgen over het feit dat er een roze wolk zou moeten zijn. Je leven staat op zijn kop en ook al ben je dankbaar dat er een leventje in je groeit, het hoeft niet allemaal rozengeur en maneschijn te zijn. Als je ooit een keer van gedachten wil wisselen, je weet me wel te vinden. Dikke knuffel, en bedankt voor je openheid. Je hebt het heel mooi verwoord allemaal.

  • Romy schreef:

    Och, wat zijn jullie in een achtbaan terecht gekomen! Ik snap de paniek en verwarring volkomen en kan een heel epistel schrijven over hoe ik me ooit voelde bij de positieve test, maar dat is mijn verhaal en niet het jouwe. Ik vind je ontzettend dapper en sterk in je kwetsbaarheid. Veel geluk, succes en sterkte.

  • Marieke schreef:

    Ik heb destijds in een soortgelijke situatie gezeten en ik begrijp je gevoel en verwarring helemaal :-) ok, ik ben dan niet chronisch ziek, maar op dat moment was onze situatie alles behalve perfect om een kind op te voeden. Wij hebben serieus over abortus nagedacht, en ik vind het goed dat de mogelijkheid bestaat, maar ik kon het niet. Nu zijn we inmiddels wat jaren verder en is ons zoon inmiddels 7. Alles kwam goed en is hij het beste wat ons is overkomen. Ja, het zal spannend zijn, ja, het is een uitdaging, zeker met een chronische ziekte. Maar wat jullie ook beslissen of hoe het ook zal verlopen: jullie kunnen dit! Echt waar :-) Heel veel succes en sterkte gewenst en als je hulp nodig hebt, geef maar een gil <3

  • Jacqueline schreef:

    Wat een enorm dilemma en wat knap dat je hier zo open over durft te zijn.
    Morgen is trouwens het eerste wat ik doe even bellen naar de huisarts wanneer ook alweer mijn mirena aan vervanging toe is. ;-)

  • Karin schreef:

    Jeetje Emily wat een nieuws. Ik lees je blogs vaak maar niet altijd maar nu was ik toch wel overdonderd, hoe moet jij je dan wel niet voelen. Fijn dat je in ieder geval niet meer twijfelt over wel of niet een abortus maar dat je een keus hebt gemaakt waar jij je goed bij voelt. Ik hoop voor je dat er langzaam aan toch een heel klein roze wolkje ontstaat. Liefs.

  • Jantine schreef:

    Ik vind het ook superknap dat je hier zo open over schrijft. Wat een ontzettend moeilijke situatie voor jullie zeg … en wat knap dat jullie ook die keuze hebben durven maken. Ik wens jullie toe dat het de juiste keuze is, en dat er een heel mooi mensje en een hele mooie situatie uit gaan komen.

  • Jenn schreef:

    Wat een mooie en eerlijke post… Ik heb natuurlijk geen idee hoe jullie je voelen dus ik weet verder niet zo goed wat ik moet zeggen. Veel sterkte, maar ook veel geluk gewenst!

  • Anneleen schreef:

    Kippenvel… Emily, wat heb je dit prachtig neer geschreven! Vind dit zo knap en moedig van je! Ik wens jullie heel veel geluk en voor nu vooral heel veel liefs! <3 Ik stuur je een dikke, virtuele knuffel!

  • Elisa schreef:

    Lieve Emily,
    Wat goed dat je hier juist wel een blog over schrijft en voor jezelf ook opschrijft. Ik wil je graag feliciteren ondanks dat dit allemaal erg eng is en je wereld op zijn kop zet. ❤
    Liefs

  • Marijke schreef:

    Lieverd, fijn dat je dit deelt, het kan zomaar het verschil maken/zijn voor iemand in een soortgelijke situatie. Jullie beslissing is zo moedig en laat zien hoeveel liefde er is. Elke beslissing had ik geaccepteerd ondanks het gevoel dat ik bij me droeg. Liefde kan alles dragen. Het is een spannende tijd die jullie tegemoet gaan. Weet dat je gesteund wordt, je bent sterk, liefde is sterk. Geen roze wolk misschien, maar men vergeet vaak dat elke zwangerschap risico’s met zich brengt. Jullie hebben veel lieve mensen om je heen. Schroom niet om hulp te vragen, want het is voor menigeen heerlijk om iets te kunnen doen in plaats van toeschouwer te zijn. Ik ben supertrots op en blij met jullie❤❤

  • Michelle schreef:

    Wat een schrik zullen jullie hebben gehad! Wij hebben bewust voor een zwangerschap gekozen, maar als iemand met Hypermobiliteit en hierdoor dagelijks last van mijn gewrichten,spieren en rug vond ik dit nog wel spannend. En dat was het ook. Nu nog steeds. Maar ik kan je alvast verklappen, het komt goed! Blijf er over praten, neem je rust en accepteer hulp. Voor nu wens ik jullie een hele fijne en positieve zwangerschap en vergeet niet dat die roze wolk er niet bij iedereen is ;) En dat hoeft ook niet. Niets is zoals ze in de films/series afbeelden en zeker ook niet alles wat je op het internet leest is de waarheid ;) Doe rustig aan en zorg goed voor jezelf.

  • Sanne schreef:

    Normaal reageer ik nooit, maar nu wilde ik toch graag mn verhaal delen. Ook ik heb een chronische ziekte – ME- en acht weken geleden ben ik bevallen van een gezonde zoon. In mijn geval lijken de hormonen me veel goeds gebracht te hebben. Zwanger zijn vond ik niet makkelijk, maar mijn energie was verrassend hoog en ik ging op bepaalde vlakken zelfs lichamelijk vooruit. Ook nu lijkt er nog steeds echt iets wezenlijks verandert te zijn en ben ik trots op wat mijn lijf allemaal aan kan. Nee, het is niet makkelijk en nee, het is niet optimaal, maar ik heb wel meer hoop voor de toekomst. Elk lijf werkt natuurlijk anders, maar ik wilde graag vertellen wat er ook mogelijk is. Respect voor je dappere keuze, ik hoop dat de hormonen ook een positieve invloed voor jou zullen hebben! Heel veel sterkte en kracht toegewenst.

  • Peggy schreef:

    Hi Emily, ik heb nu eindelijk even de tijd om te reageren op dit mooie artikel van je. Ik had het al eerder gelezen namelijk ;-). Maar als eerste wil ik jou feliciteren met het kleine wonder in jouw lichaam. En ja, ik kan mij jouw angsten zò ontzettend goed voorstellen. Het zijn dezelfde die ik heb als ik over een eventuele zwangerschap nadenk. En nee, die angsten zijn helemaal niet vreemd! Eerder ontzettend begrijpelijk.

    En toch steekt het mij ergens een klein beetje dat jij niet (ondanks dat ik jouw angsten begrijp) blij was met de zwangerschap. Ik weet zelf namelijk niet of een zwangerschap mogelijk is en het is dan lastig om bij anderen te lezen dat ze ‘onverwacht’ zwanger worden. Het lijkt wel alsof iedereen maar ‘makkelijk’ zwanger wordt. Overigens bedoel ik daar jou niet mee. Maar dit heeft meer te maken met mijn persoonlijke struggle. Dat maakt het gewoon lastig om te lezen dat iemand niet meteen dankbaar is voor het feit dat ze zwanger is mogen worden. Ik hoop niet dat je dit opvat als negatieve feedback. Ik probeer alleen te verwoorden hoe het vanuit mijn oogpunt overkomt.

    Dat gezegd hebbende vind ik het knap en verfrissend dat je hier zo open over bent. En nogmaals, de angsten kan ik als geen ander begrijpen.

    Ik wens jou/jullie veel sterkte toe in de komende tijd. En ik ben erg benieuwd naar eventuele vervolgartikelen.
    Liefs, Peggy 🤓.

  • geen naam schreef:

    ik wens je heel veel geluk, sterkte en gezondheid. ik kan me je angsten goed voorstellen. lief dat je dit deelt en er zo open over bent.

  • Johan Zijlstra schreef:

    Zoals beloofd zou ik nog uitgebreider reageren.
    Ten eerste wil ik je feliciteren met dit dagelijkse wonder. Het geschenk van leven.
    Ten tweede kan ik begrijpen dat je bang werd. Het is nogal wat. Ik kan me niet eens fatsoenlijk inbeelden hoe het moet zijn (geweest) voor Steven, laat staan voor jou indertijd.
    Ten derde weet ik dat je een goede moeder zal worden. De context zal bepalen of je een geweldige moeder zult zijn. Dat is van zo veel factoren afhankelijk dat daar niets zinnigs over te zeggen is, vind ik. Waarom weet ik dan wel dat je een goede moeder zal zijn? Simpel: jij kent liefde en weet heel goed hoe je die moet uiten en delen. Dit zul je dus ook met jouw kind doen. Je zult om hem of haar geven en haar in jouw leven verwelkomen. Oh, ik probeerde dit gender neutraal te formuleren, maar mijn vingers vinden blijkbaar dat ze vrouwelijk wordt. Tegelijkertijd realiseer ik me dat het jou ook niet uit zal maken welk geslacht het zal worden.

    Ten vierde, en dat vind ik heel flauw van mezelf, weet ik nu dus dat je ‘onveilige’ seks hebt gehad. Ergens vind ik het grappig om aan te denken dat mensen ‘onverwacht’ zwanger kunnen worden terwijl ze wel gewoon seks hebben. ;) Natuurlijk, ik weet dat onder normale omstandigheden het zelfs maar slechts 20% kans is, maar toch. :P Natuurlijk ging jij er van uit dat je onvruchtbaar was en dan is het nogal onverwacht als dit niet zo blijkt te zijn.
    Ten vijfde raakt het me ergens persoonlijk, omdat jij op mijn blog maanden terug juist aangaf dat je mijn situatie begrijpt. Ik ben het pad van de sterilisatie verder bewandelt en heb maandag een afspraak bij de urologie op het ziekenhuis. In eerste instantie ging ik daardoor twijfelen aan mijn standpunt, maar daarna gebeurde juist het tegenovergestelde. Jouw verhaal deed me inzien dat het inderdaad iets is dat ik zelf moest bepalen. Dus nogmaals bedankt voor je commentaar indertijd. Ik raakte gewoon een beetje in de war door jouw zwangerschap. ;)

    Ten zesde, ik vraag me nu heel erg af hoe hormonen werken in het lichaam van een vrouw die een paar weken zwanger is. Zouden die hormonen invloed hebben gehad op jouw beslissing ‘om het te houden’ (waarom klinkt dat zo lelijk?)? Je schrijft in bovenstaand artikel namelijk heel goed de overgang van angst naar liefde. Alhoewel ik van mening ben dat dit een hele goede overgang is, vind ik het wel een hele opmerkelijke.
    Ten zevende wil ik benadrukken hoe tof het is dat ik dit allemaal mee mag maken. Je schrijft nog altijd op zo’n toegankelijke manier en ik ben heel blij dat ik een (stille) getuige mag zijn van dit wereldwonder.

    • Emily schreef:

      Hey Johan,

      Bedankt voor je super lieve reactie! Ik wil er later nog uitgebreider op reageren maar ik wil wel even iets ophelderen: ik heb geen onveilige seks gehad met het idee dat ik onvruchtbaar ben. We zijn voorzichtig geweest maar geen enkel voorbehoedsmiddel is 100% waterdicht. Een condoom kan stuk gaan zonder dat je het door hebt…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.