Sinds ik mijn blog begonnen ben, heb ik erg veel vragen gekregen. Waar ik op onderzocht ben, of ik medicijnen slik, welk behandelplan ik volg.
Daarom dacht ik, misschien moet ik jullie even een kijkje geven in mijn verleden. Voor mij is het zo normaal om chronisch ziek te zijn, dat ik soms even vergeet dat andere mensen niet meteen begrijpen waar ik het over heb.
Ook ben ik het gewend om zonder echte diagnose te leven. Op een aantal blogposts kreeg ik reacties van mensen die ook zo getobd hebben om een diagnose en behandelplan te krijgen waar ze iets aan hadden.
Alle keywords heb ik in vette tekst neergezet en zijn er dus zo uit te pikken, mocht je het vluchtig willen lezen.
Herken je iets in mijn verhaal? Laat het me dan alsjeblieft weten. Heb je zelf een verwijzing gekregen waar je iets aan had? Ook dat hoor ik héél graag. Eigenlijk ben ik gewoon op zoek naar hoop en opties.
308451_281893868493625_2203758_n
Samen met Mauw, my first love

Altijd al ziek geweest

Iets wat bij mij anders lijkt te zijn dan bij de meeste andere chronisch zieken (met mijn symptomen). Eigenlijk is er altijd al iets aan de hand geweest. Ik was echt een ziekenhuis kindje: er was altijd wel wat. Bij de geboorte gingen er al alarmbellen af bij de PKU prik.
Wat een PKU prik nou precies inhoudt, weet ik zelf ook niet zo goed. Er was in ieder geval geen bijnier hormoon aangetroffen.
Later waren de artsen weer kalm. Daarmee zijn we ook bij the story of my life aangekomen: artsen die roepen ‘WE HEBBEN IETS GEVONDEN!’ en daarna zeggen: “Oh, nee. Toch niet. Valt nu binnen de norm.”
Als klein meisje stond ik al te braken na twee rondjes om het schoolplein rennen. Iedere maandag en woensdag stond ik doodsangsten uit, want dan hadden we gymles. Ik kon niet uitleggen dat ik me zo ziek ging voelen van bepaalde oefeningen en activiteiten.
Mijn gym lerares is regelmatig boos op me geworden. “Je probeert het niet eens!” En hup, dan hielp ze me wel even op weg terwijl ze me streng toe sprak dat ik te lui was.
Soms klampte ik me ’s ochtends vroeg huilend aan mijn moeder vast omdat ik zo bang was voor de gym lessen. Regelmatig kwam ik huilend thuis (maar verborg dit vaak). Hoe ouder ik werd, hoe moeilijker het voor me was. Ook toen was ik geen klager: ik heb eigenlijk nooit mijn ouders gezegd hoe bang ik was voor gym, hoe moeilijk ik het vond en hoe eenzaam ik me op school voelde.
Gepest werd ik niet echt. Ik hoorde er gewoon niet bij. Gewoon een beetje raar. En lui, volgens hen.
Ook was ik erg vaak en langdurig ziek. Bij de rapporten uitdelen, kwamen mijn klasgenootjes vlug naar me toe hollen om te zien hoeveel verzuimdagen ik dit jaar had.

De onderzoeken

Omdat hormoon afwijkingen veelvuldig voorkomen binnen mijn familie, zijn mijn ouders er altijd van overtuigd geweest dat het probleem hierin lag.
Op mijn 14e ben ik in het Sophia kinderziekenhuis vrij uitvoerig getest. Af en toe werd er iets gevonden waardoor wij dachten dat er nu eindelijk een diagnose zou komen. Helaas viel het, na een gesprek met de ‘hoofd arts’, toch maar binnen de norm.
Uiteindelijk ben ik weggestuurd met de diagnose Chronisch Vermoeidheid Syndroom.
Dit was een moeilijke tijd voor mij. Ik had het namelijk ontzettend naar mijn zin op de middelbare school en mocht doorstromen naar havo/vwo niveau, maar kon dit niet doen vanwege mijn gezondheid. Ik ben blijven zitten en mijn depressie nam mijn leven over.
Op mijn 23e ben ik weer terug naar het ziekenhuis gegaan, om vrijwel direct weer naar huis gestuurd te worden met een diagnose waar ik weinig aan heb: SOLK (Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten).
Ze vonden het niet nodig om me weer te onderzoeken, ondanks dat mijn symptomen sterk verergerd zijn.
Wel hebben ze me getest op gluten allergie. Tja, je moet wat.
Ook kwam eruit dat ik te weinig immuun stofjes aanmaak, als ik me de bewoording goed herinner. Het kwam er in ieder geval op neer dat het niet vreemd is dat ik zo ontstekingsgevoelig ben. Oorontstekingen (chronisch, 2 x zware operatie op 12 en 13 jarige leeftijd), keelontstekingen (veelvuldig, operatie op 18 jarige leeftijd), blaasontstekingen (bijna iedere maand, uiteindelijk opname in ziekenhuis op 22 jarige leeftijd wegens nierbekkenontsteking). Dit behandelen ze echter alleen wanneer je twee keer met een longontsteking in het ziekenhuis terecht komt. Omdat het zo’n zware behandeling is.
Gelukkig maar dat al die andere ontstekingen helemaal niet zwaar zijn, hé?

Dreiging uit huis plaatsing en opname revalidatiecentrum

Uiteindelijk werd ik via het ziekenhuis doorverwezen naar een revalidatiecentrum, genaamd Rijndam. Ik werd opgenomen voor mijn chronische vermoeidheid.
Vreselijk vond ik het. Echt afschuwelijk. Er werd me gezegd dat het vrijwillig was, maar een andere optie had ik niet. Schoolinspectie dreigde namelijk met een geldboete of uithuisplaatsing, omdat ik zoveel school miste.
Dit was één van de meest angstige momenten uit mijn leven. In deze periode zijn de paniekaanvallen begonnen. Het was een bizar zware tijd waarin ik constant bang was.
Uit logeren gaan vond ik al niet leuk. Het idee dat ik uit huis geplaatst kon worden was vreselijk benauwend. Maar vier maanden opgenomen worden in een revalidatiecentrum, mijn God. Dat klonk ook afgrijselijk!
De eerste nacht daar, smeekte ik mijn moeder om me te komen halen. Mijn ouders hadden alleen ook geen keus. Wat moesten ze doen? Mij daar weg halen en vervolgens accepteren dat ik uit huis geplaatst zou worden?
Voor iedereen was het een moeilijke tijd. Ze kwamen vrijwel iedere dag langs en na een tijdje kalmeerde ik.
Ook moest ik mijn depressie en angst gevoelens verbergen. Want opname in een revalidatiecentrum mocht niet als je depressief was.
Achteraf gezien is de opname me heel erg meegevallen. Ik kwam op de kinderafdeling terecht en hoewel de therapieën die ze me gaven vrij weinig deden, was het ‘daar zijn’ al een therapie op zich. Er waren verschillende geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen op mijn afdeling, een stuk jonger dan ik. De hele dag vermaakte ik me door de verpleging te helpen met de verzorging van deze kinderen. Spelletjes doen, boterhammen smeren, ze mee naar buiten nemen, muziek luisteren en tekeningen maken. Dit vond ik prachtig.
Ook leerde ik daar voor het eerst meisjes van mijn leeftijd kennen, die enigszins hetzelfde voelden als ik. Een verademing.
Heb ik er iets van geleerd? Om eerlijk te zijn, niet echt. Ze wilden me daar leren om, ondanks de vermoeidheid, toch door te gaan. Ik heb daar wel iets van mee genomen, maar dat ‘door gaan’ zit al in me. Ik begrijp dat anderen dat misschien niet zien. Voor mij zegt dat alleen maar hoe heftig en onzichtbaar het ziek zijn is.

Zware depressie

Hierover zal ik ooit nog eens een aparte blogpost aan wijden. Ik kan er namelijk nog wel even over door praten!
Jarenlang ben ik depressief geweest. Vooral rond mijn 14e werd het allemaal erg zwaar. Rond mijn 18e ben ik nog dieper weggezakt (op deze leeftijd is ook de chronische pijn echt begonnen) en rond mijn 21e gaf ik mezelf de keuze. Als het niet snel beter zou gaan, dan zou ik mezelf op laten nemen. Iedere dag wenste ik om er niet meer te zijn.
Klinkt heftig hé? Gelukkig is dat inmiddels niet meer zo, hoor!
Het was echt rock bottom. Gek genoeg heeft dat er juist voor gezorgd dat ik er verandering in kon brengen. Ik was niet meer bang om verder weg te zakken, want verder kon ik gewoon niet gaan. Ik heb toen mijn familie op de hoogte gebracht van mijn depressie.
Hoe ik eruit ben gekomen, zou ik graag nog eens over willen schrijven. Soms vind ik het nog steeds wel eens moeilijk om niet terug te vallen. Je brein raakt er zo aan gewend, dat chronisch verdrietig zijn. Toch kan ik het nu echt als een keuze zien.
Iedere dag heb je de keuze om je denken te veranderen. En iedere dag heb je de keuze om voor geluk te kiezen.

Chronische pijn en medicatie

Sinds vorig jaar heb ik echt ontzettend veel last van de pijn. Dit jaar is het erger dan ooit. En dat is behoorlijk beangstigend. Want wat nu als deze trend zich voort blijft zetten? Het ieder jaar erger wordt?
Sinds het kouder is geworden, kom ik de dag bijna niet meer door zonder pijnstilling. Alles doet zeer, maar vooral mijn handen en rug zijn erg pijnlijk.
Hiervoor gebruik ik paracetamol met codeïne. Vaak helpt het niet veel. Ik doe mijn best om er niet te snel naar te grijpen en over het algemeen lukt dat ook wel.

Wat is nu het plan?

Fysiotherapie. Ik moet alleen nog steeds uitzoeken wat ik vergoed krijg.
Verder heb ik geen behandelplan, dus is het plan voornamelijk het volgende:
Terug naar de huisarts
. In ieder geval voor mijn pijn. Ik wil graag dat ze gaan kijken of fibromyalgie als diagnose bij me past, want hier herken ik alle symptomen van. Als ik maar een diagnose krijg waar ik iets mee kan, een bepaalde richting in kan gaan zoeken. Dat wil ik zo graag. Het is vreselijk frustrerend om geen kant op te kunnen. Bovendien heb ik erg veel hoop en moed verloren sinds mijn laatste gesprek in het ziekenhuis.
Toch probeer ik er positief naar te blijven kijken. Het is alleen soms zo moeilijk, weet je? Weer weggestuurd worden, nog steeds geen diagnose, nog steeds mensen in je directe omgeving die je niet geloven. Blogs van andere chronisch zieken lezen geeft me wel weer hoop. Mocht jij zo’n blogger zijn, dan wil ik je bedanken voor het delen van jouw verhaal. Het helpt mij enorm om te weten dat ik niet de enige ben.

Edit: Sinds december 2014 heb ik de diagnose fibromyalgie gekregen.

Heb je tips, advies of wil je gewoon je eigen verhaal met mij delen? Heel erg graag!
Meer vragen zijn natuurlijk ook welkom.

33 Comments

  • Els schreef:

    Lieve Emily,

    Heftig verhaal en het onbegrepen worden is heel erg.
    Mensen stoppen je graag in een hokje!
    Toch zou ik zeker naar fysiotherapie gaan en naar een psycholoog.
    Misschien dat zij je verder op weg helpen.

    Wens je sterkte met alles!

    Veel liefs van mij.

  • Manon schreef:

    Lieve meid, wat herken ik veel van je verhaal. In de zin van opnamens, chronisch pijn en vermoeidheid en depressie. Dat maakt dat het me ook echt raakt door dit te lezen. Knap dat je dit zo bloot geeft nu, bewijst ook dat je kracht hebt en een verhaal wat tegenwoordig te vaak voorkomt. Bah! Respect. Ik neem tegenwoordig Naproxen tegen de pijn, dit haalt voor een uur of 3 de scherpe randjes van mn pijn. Handig voor op school of tijdens het werk. Ik hoop dat bij jou therapie wel iets uithaalt.

  • Yvette schreef:

    Emily, wat goed dat je je verhaal hebt gedaan! Heel indrukwekkend om te lezen. Stay strong! <3
    Yvette onlangs geplaatst…Homemade Hazelnut Hot ChocolateMy Profile

  • Sandra Valkenburg schreef:

    Sinds kort via Lisanne, jou blog ontdekt.

    Wat herken ik veel in jou verhalen…..
    maar wat een moed om het zo goed te verwoorden.

    Zelf heb ik oa. het etiketje FM opgeplakt gekregen, enerzijds was dit een opluchting anderzijds wordt nu heel snel alles daarop afgeschoven.

    Sterkte met alles waar je momenteel mee bezig bent.

    • Emily schreef:

      Dankjewel voor je reactie! Naar dat je zoveel herkent, maar wel fijn om te horen dat ik niet de enige ben.
      Kan me voorstellen dat ze nu inderdaad alles op FM gooien. Artsen… altijd frustrerend.

  • Céline schreef:

    Beste Emily,

    Wat heb jij een heftig levensverhaal. Mijn verhaal is lang niet zo lang en heftig. Ben onder de indruk van het feit dat je op je 23ste na al die jaren vol medische issues toch opnieuw naar een arts bent gegaan. Zelf heb ik nu ongeveer 4 jaar de diagnose R.A. (reumatoide artritis), daarvoor ook wel wat niet te verklaren medische dingen gehad, maar lang niet zo heftig als bij jouw. Een doorverwijzing naar een reumatoloog voor de FM lijkt mij verstandig, ookal is een stickertje niet leuk, geeft wel wat rust. En zeker wat betere pijnmedicatie lijkt me wel op zijn plaats, met alleen paracetamol met codeine lijkt mij het moeilijk vol te houden. Zelf gebruik ik (qua pijnstilling) als hoofd pijnstiller Celebrex aangevuld met (zonodig) panadol artrose.

    Sterkte met alles, je komt over als een sterke dame!

    Liefs,
    Céline

    • Emily schreef:

      Bedankt voor je reactie! Ik hoop inderdaad dat het wat meer rust zal geven, en wat meer opties qua pijnbestrijding.
      Misschien vind je zelf jouw verhaal minder heftig, maar ik denk dat ieder verhaal heftig op zich is hoor. Het is nooit makkelijk, dit soort dingen.

  • Karin schreef:

    Jeetje wat een verhaal… Zelf heb ik ook geen officiële diagnose hoewel in specialist in het verleden zei dat ik het syndroom van Sjögren had. Omdat dat plaatje het beste past denk ik dat zelf ook. Maar het feit dat ik geen officiële diagnose heb is wel vervelend als je naar een nieuwe huisarts of specialist moet, zie het maar weer eens uit te leggen. Overigens mijd ik de hele medische wereld zoveel mogelijk, meestal word er toch niets en ik voel me heel vaak ook niet serieus genomen, maar dat klinkt jou vast niet vreemd in de oren. Hou je taai meisje. Liefs Karin
    Karin onlangs geplaatst…Date met EnriqueMy Profile

    • Emily schreef:

      Bedankt voor je reactie, Karin.
      Ben een beetje verbaasd om te lezen dat je geen officiele diagnose hebt.
      Ik begrijp héél waarom je zo weinig mogelijk met het medische wereldje te maken wil hebben. Om die reden stel ik het ook altijd uit.

  • Landa schreef:

    Liefje, ik zit met kleine traantjes in m’n ogen door de frustratie die ik voel als ik lees waar je doorheen gaat en hoe je behandeld wordt. Wat ben je uiteindelijk toch een heerlijk wijf met een positieve kijk. Heel leuk vind ik het die foto terug te zien. Damn wat heb ik zin om je te knuffelen in april!

  • Saar schreef:

    Ten eerste wil ik je feliciteren met het delen van je verhaal, dat is heel moedig.
    Dat dokters het niet geloven moet ongelofelijk lastig zijn! Je bent zeker niet de enige. Een paar jaar geleden was er een tentoonstelling in het dokter Gyselain museum in Gent waar ze het hadden over chronische pijnen. De verklaring daarvoor was te zoeken in de psyche. Let wel, dat wil niet zeggen: je verzint het. Het is net als depressie. Dat is ook een ziekte van de psyche, maar ze uit zich sterk lichamelijk. Die tentoonstelling vond ik toen heel confronterend, want blijkbaar komen er behoorlijk wat patiënten in het psychiatrisch ziekenhuis terecht met deze onverklaarbare pijnen. Niemand kan zeggen wat het precies is…

    Ik hoop voor jou dat er een diagnose komt! Ook al kan er dan niets aan je probleem worden gedaan, want fybro is nog steeds niet behandelbaar bijvoorbeeld, je zal alvast erkenning krijgen. Dat is ook wat waard!
    Saar onlangs geplaatst…Bewust-zijn is vermoeiendMy Profile

    • Emily schreef:

      Bedankt voor je reactie!
      Ja, ik kwam er laatst een boek over tegen. Wel interessant om te lezen.
      Een diagnose geeft wat rust, denk ik. Ik weet niet of het ook echt zo zal voelen, maar toch voelt het voor mij nu noodzakelijk.

  • Anneleen schreef:

    Wauw ik vind het zo knap en moedig dat je dit met ons wilt delen! Wat je schrijft over je depressie is erg herkenbaar. Depressief zijn is vreselijk, daar zijn geen ‘mooie’ woorden voor… Dat is de hel. Het lijkt mij heel frustrerend om geen diagnose te kunnen krijgen. Ik hoop dat je via je blog toch mensen vindt die jouw symptomen herkennen en die je eventueel kunnen verder helpen. Als ik je verhaal zo lees, denk ik vrijwel direct aan een pijnkliniek omdat je zoveel pijnen hebt… Ik weet niet of dit iets voor jou zou kunnen zijn? Ik weet ook niet of jij ook van België bent? Bij ons noemen ze dat zo maar ik weet niet of dit in Nederland hetzelfde is. Ik wens je heel veel moed en sterkte!
    Anneleen onlangs geplaatst…Tag: gewoon BelgischMy Profile

  • Lisanneleeft schreef:

    Jeetje, wat bizar hoe er met je omgegaan is… niet ok! Als ik daarnaar kijk heb ik echt mega veel geluk gehad.
    Wat een kracht moet jij hebben zeg, dat je al zo veel ‘alleen’ hebt moeten doen!

    De afwijking met te weinig antistofjes waar ze er wel zouden moeten zijn is herkenbaar. Ik heb een waarde te laag, iemand in de familie (die ik ook zwaar verdenk van lyme overigens) heeft er meer afwijkingen in en hij wordt er dus ook voor behandeld! Hij is niet in het ziekenhuis gekomen met longontsteking oid, maar heeft wel moeite met ademen en astma en is als kind daardoor heel veel ziek geweest.
    Bij mij werd gezegd ‘nee, is normaal, een zo’n afwijkende waarde’.

    Ik zou zeker terug gaan naar de HA voor fibromyalgie als je denkt dat je dat hebt. In principe heb je weinig aan die diagnose, maar je kan er wel beter op inspelen als je weet dat je het hebt. En pijnmedicatie :)
    Succes & een dikke knuffel!
    Lisanneleeft onlangs geplaatst…DIARY: Flow letterslinger, spelfouten & glutenvrije frikandellenMy Profile

    • Emily schreef:

      Dankjewel voor je lieve reactie, Lisanne!
      Ik denk dat de weg (ziek zijn>artsen>diagnose) voor iedereen altijd wel lastig is. Ik lijk alleen wel pech gehad te hebben. Zowel met artsen, als met school en uitkering krijgen.
      Ik weet dat de diagnose niet zoveel zal doen, maar hoop toch een bepaalde richting op te kunnen ermee. :)

  • Laleh schreef:

    Ik denk eigenlijk dat er niet echt verschil is tussen de diagnose SOLK en Fibromyalgie.
    En zijn beide onvoldoende verklaarbare klachten, dus je kunt het gewoon als hetzelfde zien denk ik.

    Heel erg naar wat je als kind al hebt mee moeten maken.
    Die stress erbij was wel het laatste wat je kon gebruiken.
    En dan nu nog steeds zo naar behandeld worden.
    Laleh onlangs geplaatst…Today i will live in the momentMy Profile

  • Marion schreef:

    Meis, wat een verhaal. Ik ben er stil van. De behoefte aan een diagnose ken ik wel. Ik kreeg ‘m pas na 20 jaar. Dan nog was er zo weinig over bekend dat mensen me nog raar aankijken. Vaak als ik weer ziek werd kreeg ik de opmerking: ‘Maar hoe kan het nou dat je weer ziek bent? Wat heb je anders gedaan dan?’ Ik werd daar zo wanhopig van. Alsof ik mezelf ziek maak. Nou goed, dit speelt allemaal, je kent het verhaal. Oh het is zo pijnlijk om niet geloofd te worden. Vreselijk dat jij dat ook doormaakt. Dicht bij jezelf blijven en proberen zoveel mogelijk los te laten. De mensen die er voor je zijn, die zijn belangrijk. Laat de rest maar lullen. Maar ja, dat is nu juist zo moeilijk. Wat goed dat je erover schrijft. Ik hoop dat dat jou net zo kan helpen als dat het mij helpt. Ik volg je sinds vandaag, dus ik blijf lekker met je meelezen. Liefs!
    Marion onlangs geplaatst…Depressie De Deur Uit: Week 48My Profile

  • Ann schreef:

    Hoi,

    Vraagje: ben jij als kind gevallen of heb je een klap gehad op je hoofd/nek?
    Zo ja, mail me dan vertel ik je mijn fm verhaal
    Groetjes

  • hilde schreef:

    Hoi Emily,

    wat een verhaal …en nog zo jong…herkenbaar..ikzelf heb ook een blog gemaakt ( minder mooi dan de uwe hoor, je doet het prima !) en misschien kan het ook een lichtpuntje voor je zijn ; hier de link : http://cvsenmijnwereld.simplesite.com/ groeten hilde

    • Emily schreef:

      Hoi Hilde,

      Wat goed dat je een blog begonnen bent! Ik hoop dat het je wat herkenning en opluchting zal bieden. Ik zal zeker een kijkje nemen. :)

      • hilde schreef:

        hoi Emily, je bent een doorzetter ! je doet wat je kan !!
        Ikzelf tweede baxter met ketalar gehad tegen chronische pijn, zie ook uitleg in mijn blog, het is een zeer zware beproeving van 6 uur op de OK afdeling, baxter met ketamine en meer, je gaat er 6 uur zwaar van hallucineren, een rollercoaster , en ondertussen ook nog de gewone verdoving van tijdens operatie. Weinigen kennen het en weinig dokters zullen het geven, ik ben in behandeling bij een pijnkliniek in Gent. Na de behandeling duurt het toch een dag of twee eer je terug wat ‘normaal’ bent, maar ik ervaar het wel als pijnvrij, wel stramme spieren die zolang pijn deden, de dokter gaf aan dat een tweede baxter de eerste baxter kan cumuleren, dus dat je eventueel langer pijnvrij bent..ik moet het nog ervaren ..wie weet kan zo een zware beproeving je toch ook verder helpen en zo je levenskwaliteit verbeteren .. en dikke proficiat voor je nieuwe look in je blog, en zo een prachtige poes dat je hebt !! .

        • Emily schreef:

          Bedankt voor je lieve bericht!
          Dat klinkt als een hele zware beproeving. Zoals ik het goed begrijp ben je dus ‘voor een tijdje’ pijnvrij na zo’n behandeling? Zal er eens wat meer over opzoeken.

          • hilde schreef:

            hoi, na de eerste baxter was ik zo een drietal maanden pijnvrij, nu hopelijk langer, ik ga later deze week in mijn blog een apart hoofdstuk schrijven over die baxter, hoe ik het ervaren heb, verder ga ik opnieuw opstarten met LDN , maar was steeds te misselijk en had te veel pijn om door te doen, ben van plan volgende week opnieuw te proberen, groeten hilde

  • Lianne schreef:

    Hoi Emily,

    Ik las nu je verhaal, wauw, ik schrok ervan! Wat ongelofelijk heftig wat je hebt meegemaakt. Wat moet het moeilijk zijn om elke dag tijdens je jeugd die onbegrip te krijgen en elke keer naar huis gestuurd te worden, terwijl je je niet goed voelt. Ik snap niet waarom doktoren en specialisten, die daar een universitaire graad voor hebben en jarenlang hebben gestudeerd, dat nóg niet zien! Ik kan me heel goed voorstellen dat de zin van het leven daardoor compleet wegging en dat je depressief werd. Gelukkig ben je daar weer uitgekomen! Positieve kracht, dat is het allerbelangrijkste. Ik vind het ongelofelijk knap hoe jij al zo lang met deze ziekte en de chronische pijn om weet te gaan. Je bent een voorbeeld voor velen!

    • Emily schreef:

      Bedankt voor je onwijs lieve woorden – ik waardeer het enorm. :)
      Op sommige dagen lukt het me niet om me positief te houden, hoor. Maar ik klim er gelukkig altijd wel weer uit en ik vecht er hard voor om mezelf staande te houden.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.