Ik merkte dat mensen zich afvroegen of ’t wel goed gaat, omdat het zo stil is op mijn blog. Het bloggen oppakken staat absoluut op de planning, want ik mis het, maar om eerlijk te zijn heb ik het gewoon even te druk gehad. Met mezelf.

Ik heb het al vaker gezegd: ik vind het niet fijn om te schrijven wanneer ik me voor langere tijd niet goed voel. Eindeloos veel bewondering voor de bloggers die daar wél over schrijven, en doorgaan met bloggen wanneer ze in een dip zitten.
Het is me gewoon allemaal wat teveel geworden: de diagnose, uwv op de hoogte moeten brengen (en volgende week langs moeten komen – ik sta strak van de spanning), de medicijnen die me slechter lieten voelen, het weer wat ervoor zorgt dat ik ontzettend veel pijn heb en dan nog de zoektocht naar een woning wat niet lekker ging.

Vooral dat laatste deprimeerde me erg. De meeste mensen weten het niet, maar ik ben op mijn 20e uit huis gegaan. Nadat mijn relatie van destijds stuk ging en ik de woning niet in mijn eentje kon betalen, moest ik weer terug naar huis. Nou mag ik mezelf gelukkig prijzen dat die optie er was, maar ik vond het heel erg. Echt heel erg. Ik wilde mijn dozen niet eens uitpakken omdat ik zo snel mogelijk weer weg wilde.
Nu, drie jaar later, heb ik ein-de-lijk de mogelijkheid om uit huis te gaan en het feit dat een woning zoeken zo moeizaam ging, maakte me zo verdrietig.

We werden uitgenodigd voor een bezichtiging met het bericht dat we – wonder boven wonder – op plek 1 stonden. De dagen daarvoor ben ik wel drie keer langs het huis gegaan om te kijken of het me beviel, en op de dag van de bezichtiging was ik zo vreselijk nerveus dat Steven gek van me werd.
Ik wilde niks kijken of spelen want ik was veel te gespannen en ik liep alleen maar door het huis te stuiteren van de zenuwen. De bezichtiging was pas aan het eind van de dag, arme Steven…
Tijdens de bezichtiging probeerde hij een paar keer contact met me te maken, wilde me laten weten hoe leuk hij het huis vond, maar ik was nog steeds véél te gespannen. Ik was zo bang dat onze papieren niet zouden kloppen, dat we om één of andere reden het huis niet zouden krijgen (de dagen ervoor vroeg ik iedereen om me heen om mijn papieren te controleren en deed ik dat zelf ook obsessief veel te vaak).
Ik durfde niet blij te zijn.
Achteraf waren mijn zenuwen uiteraard nergens voor nodig. Onze papieren waren prima. Toen ik ze inleverde werd er verbaasd gezegd dat ‘ze het normaal nooit zo netjes krijgen’.
Een paar dagen later belde de mevrouw van de woningbouw op en kregen we de bevestiging dat alles goed was, dat we de woning zouden krijgen.

Alles is in orde. We krijgen de woning.
Alles is in orde. We krijgen de woning. Serieus? Ja. Ze zei het echt.
HOLY SHIT, WE HEBBEN EEN WONING GEVONDEN.

We krijgen de sleutel 9 december. Ik tel de dagen ongeduldig af.

Wat dat betreft ben ik dus echt waanzinnig blij. Ik huil niet zo snel van geluk, maar er zijn nu al meerdere momenten geweest waarop ik echt keihard heb staan janken omdat ik zo, zo, zo hysterisch blij ben.

Lichamelijk gezien gaat het niet heel erg lekker. Ik lig veel op bed omdat ik zoveel pijn heb. Waarschijnlijk is dat door de kou & door alle stress en spanning van de afgelopen tijd. Over de LDN zal ik nog een aparte blogpost schrijven, maar mijn ervaring is tot nu toe neutraal.

Binnenkort meer blogposts. Beloofd. Ik ben er nog! :)

Liefs,
Emily

12 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.