Als kind heb ik ooit een ratje gehad. Ik ging bij iemand op bezoek en ik weet niet precies hoe het gelopen is, maar ik kreeg een van haar ratten aangeboden en mijn moeder vond het prima, dus hadden we ineens een rat.
Helaas wist ik toen nog niet dat je een rat absoluut niet alleen kan houden, hooi helemaal geen goede bodembedekking is en het balkon ook zeker geen handige plek is voor de kooi…
Hij was ontzettend lief en is, voor een ratje, oud geworden.

Ik moet een jaar of 18 zijn geweest toen ik besloot dat ik weer ratten wilde. Deze keer probeerde ik het beter te doen. Ik kocht een degelijke kooi (dacht ik – toen ik erachter kwam dat ‘ie te klein was, heb ik meteen een andere gescored), haalde twee ratjes uit een rattery (iemand die, als het goed is, op verantwoordelijke wijze fokt – dierenwinkels zouden wat mij betreft geen dieren mogen verkopen) en was dolblij. Uiteindelijk had ik vier ratten, maar toen mijn lievelingsratje, Luca, te vroeg overleed (na twee operaties) en mijn depressie me in z’n greep had, vond ik het heel moeilijk om nog plezier te halen uit de ratjes. Ik zag alleen nog maar alle narigheid. Iedere keer als ze weer iets hadden, voelde ik me vreselijk beklemd en verdrietig.
Mijn moeder heeft uiteindelijk bij de laatste twee ratten de zorg op haar genomen – wat een super mama, he? – en ik besloot om nooit meer aan ratten te beginnen.

Het is altijd wel blijven kriebelen. Als je eenmaal ratten als huisdieren gehad hebt, weet je hoe bijzonder ze zijn. Wat mij betreft zijn het de leukste, slimste en meest aanhankelijke knaagdieren die je in huis kunt halen. Ze hechten zich onwijs aan jou.
Toen ik op mezelf ging wonen, is het een paar keer door me heen gegaan. Zal ik…? Maar dan dacht ik weer aan het verdriet. Ik weet dat het voor veel mensen niet te bevatten is (het is maar een rat, dat zijn geen echte huisdieren) maar ik mis Luca nog steeds. Het is 7 jaar geleden sinds hij overleed, en ik kan er nog om huilen. Tuurlijk mag jij dat achterlijk vinden, hoor.

Afgelopen jaar kwam ik steeds weer foto’s tegen van ratjes, verhalen op facebook, advertenties van opvangen. Ik heb er zo lang stilletjes over nagedacht, mezelf iedere keer weer herinnerd aan de zorgen die ratjes met zich mee brengen, maar uiteindelijk was ik erover uit: ik wilde weer heel graag ratjes in mijn leven.
Ik vroeg Steven om erover na te denken, maar lang had hij niet nodig. Toen hij zag hoe blij ik ervan werd, zei hij: jouw blije gezichtje is het al helemaal waard.
Yes, I am going to marry that man.

Het was even geduld hebben, maar we hebben nu twee hele lieve ratten in huis. In een paleis van een kooi. Eentje die makkelijker schoonmaken is, want dat is nog wel een dingetje met mijn gezondheid.
Ze maken me ontzettend blij. Ik geef met liefde (te)veel geld uit aan hangmatten en andere kooi accessoires voor ze, en ik geniet ervan om hun kooi weer opnieuw in te richten en lekkere hapjes voor ze te maken.
Sinds Nesh er is, heb ik minder energie en tijd voor ze dan ik zou willen. Achteraf gezien was het niet heel erg slim om ze zo kort op elkaar in huis te nemen. De ratjes zijn daardoor nog wat ‘verlegen’, maar aan mij zijn ze helemaal gewend en ze vertrouwen me genoeg om lekker te komen kroelen.

Het zijn broertjes. Jon Snow is het donkere ratje, en is de dapperste van de twee. Vooral toen we ze net hadden kon je dat verschil heel goed merken. Hij was echt een vangnet voor z’n broertje en dat is hij nu nog steeds. Jaime was laatst nogal geschrokken van Aylinn en durfde zich niet meer te verroeren. Jon Snow scharrelde gewoon rustig rond en klom af en toe even op Jaime om z’n vachtje te wassen.

Jaime is een grappig ratje. Hij zoekt de gekste plekjes op in de kooi en kan als een idioot rondspringen. Hij heeft ook wat meer bescherming nodig dan Jon Snow, maar is ook veel knuffeliger dan zijn stoere broer. In het begin vond ik Jon Snow een stuk leuker, maar inmiddels ben ik eigenlijk iets meer verliefd op Jaime.

Ze zijn allebei intens lief en ik hoop dat ik binnenkort wat meer rust in huis (en in m’n lijf) heb, zodat ik ze vaker lang bij me kan nemen en met ze kan gaan oefenen voor trucjes (geen circus trucjes, maar dingen als luisteren naar hun naam: ratten zijn erg slim en houden van stimulans).

Ja, het is weer een beestenboel hier in huis. Ik vind ’t onwijs gezellig. :)

Liefs,
Emily

6 Comments

  • Geri schreef:

    Wat zijn ze lief. Ik vind het helemaal niet gek dat je nog steeds verdrietig bent om Luca. Ik ben ook nog steeds verdrietig om onze Saar, een zwarte kat die ook zo lief was.

  • Landa Penders schreef:

    Ze zijn zo mooi en lief en schattig! <3 Ik vond het zo leuk om Jon even vast te pakken, was helemaal vergeten hoe een ratje aanvoelt. Zo'n lekker gewicht met die leuke pootjes. Mooie beestjes zijn het. <3

  • Florentine schreef:

    WAT een cuties! Echt zo leuk ❁ ❁ ❁
    Wat een mooie blog heb je trouwens, super leuke artikelen :-)

  • Michelle schreef:

    Super leuk! Ratjes hebben altijd mijn interesse gehad maar ik heb ze zelf nog nooit als huisdier gehad. Wel verschillende konijnen, cavia’s en hamsters, maar nooit ratjes. Misschien ooit! Ik kijk al uit naar je volgende artikelen over ze ^^

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright Š IPkabuto 2017 â€ĸ All rights reserved.