InSchrijven

Recensie: Obsidian (Lux 1)

Obsidian is het eerste deel van de Lux serie geschreven door Jennifer L. Armentrout.

Auteur: Jennifer L. Armentrout
Serie: Lux
Nederlandse editie (e-book)

Obsidian

In Obsidian volgen we de tiener Katy. Na de dood van haar vader verhuizen zij en haar moeder naar West Virginia. Katy verwacht dat haar nieuwe omgeving dodelijk saai zal zijn, totdat ze het wasbordje van haar nieuwe buurjongen ziet: Daemon Black. Hij lijkt haar vanaf de eerste seconde te haten. Zijn tweelingzus Dee is echter razend enthousiast over de komst van Katy en raakt bevriend met haar, ondanks dat Daemon daar een stokje voor probeert te steken.

Heb ik dit niet al eerder gelezen?

De formule van het verhaal is weinig nieuws. Het doet natuurlijk ontzettend aan Twilight denken: het verhuizen naar een saai dorp, een woest aantrekkelijke jongen die in eerste instantie niets van haar moet weten, bevriend worden met de overenthousiaste zus. Even later wordt Katy gered door Daemon (net zoals in Twilight) en beginnen haar dingen op te vallen die niet kloppen (net zoals in Twilight) en probeert Daemon haar te beschermen van zijn gevaarlijke wereld, maar raakt Katy daar hoe dan ook in verstrikt (net zoals, nou ja, je snapt ‘m).

Ik had het boek bijna weggelegd. Daemon Black, met zijn cliché naam en cliché uiterlijk en cliché eikel-gedrag. Het trok me niet. Ik had het idee dat ik het verhaal al kende voordat ik het eerste hoofdstuk door was. Maar ik mocht Katy wel: een boekenblogger die haar mondje wel bij zich heeft. Wat dat betreft lijkt Katy helemaal niet op Bella, en dát vond ik wel leuk.
Daarbij was ik toch benieuwd hoe de liefde tussen haar en Daemon zou ontstaan, want ik leef voor paranormale liefde in boeken…

Dat stelde niet teleur

Want toen was ik hooked. Begon ik toch ook wel te zwijmelen bij Daemon. Het boek zit wel vol omschrijvingen van hoe ongelooflijk aantrekkelijk Daemon is ondanks dat hij de allergrootste ‘hork’ is die er bestaat (ik vond hork een stom gekozen woord, maar dat ligt misschien aan mij). Ik ergerde me aan hoe makkelijk Katy haar boosheid vergat bij aanblik van Daemon’s blote buik, maar ik kan niet ontkennen dat ik de vijandigheid en seksuele spanning tussen die twee om te smullen vond.

Uiteindelijk komen er dan godzijdank toch verschillen tussen Obsidian en Twilight. Vooral wanneer je erachter komt wat voor wezens Daemon en Dee daadwerkelijk zijn. Dat was het punt waarop ik dacht: oké, er zit meer in dit verhaal dan alleen maar gezwijmel.
Ook vond ik het fijn dat je uitleg krijgt voor Daemon’s absurd vijandige gedrag in het begin. Het klopt. Dat maakte voor mij veel goed en gaf diepgang aan zijn personage.

Conclusie

Obsidian is weinig vernieuwend. Toch werkt deze formule heel goed en is dit typisch zo’n boek waardoor velen verliefd worden op het genre YoungAdult. Daemon is een typische bad boy die eigenlijk heel lief is van binnen, en hoewel ik het niet bepaald eens ben met de boodschap van zo’n cliché bad boy, is het wel heerlijk wegzwijmelen.
Daarbij maakt het karakter van Katy een hoop goed, vind ik. Ze is wellicht wat naïef, maar ze laat niet over zich heen lopen en heeft ook andere dingen aan haar hoofd dan de buikspieren van Daemon.
Meestal, dan.
Daarbij weet Jennifer Armentrout een flinke dosis spanning en conflict in het verhaal rond te strooien op precies de juiste momenten. Obsidian voelt echt als het eerste deel van een serie, en het einde smaakt zeker naar meer.

Sterren: 3,5

By
0

You may also like

Leave a Reply

CommentLuv badge