De Efteling is voor mij misschien wel de allerleukste plek van Nederland. Toen ik kind was gingen we vrijwel ieder jaar met mijn verjaardag naar de Efteling en dat heb ik als volwassene ook nog een paar keer gedaan. De sfeer maakt me zo blij, en hoe vaak ik de attracties al gezien heb: het blijft leuk.
Vorig jaar ben ik nog één keer zonder rolstoel naar het park gegaan, ondanks dat ik wist dat het geen goed idee was, en kon ik er nauwelijks van genieten. Ik moest continu bankjes opzoeken en tegen de tranen vechten omdat het zo confronterend was. Ik zei toen tegen Steven dat dit de laatste keer was zonder rolstoel. Het ging gewoon niet meer.
Maar met de rolstoel naar de Efteling gaan was niet iets waar ik nou bepaald naar uit keek.

We hadden onze kaartjes gekocht met de Albert Heijn actie en hadden ze al maanden liggen. Het plan om met vrienden te gaan was in het water gevallen door mijn blaasontsteking. We namen ons voor om samen te gaan, maar iedere keer lukte het niet vanwege mijn gezondheid. Maandag 6 november was onze laatste kans – en godzijdank kon het door gaan!
We namen de rolstoel mee in de trein, opgeklapt en wel want ik weigerde om er eerder in te gaan zitten. Pas vanaf de bushalte bij de Efteling ben ik erin gaan zitten.

Ik vind het nog steeds moeilijk om gebruik te maken van de rolstoel. Het blijft toch wel een dingetje, die eerste keer gaan zitten.
Bij de Efteling was het extra confronterend, omdat ik het zo’n leuke plek vind waar ik zoveel mooie herinneringen aan heb. Omdat mensen regelmatig zeuren over rolstoelgebruikers in attractieparken. Omdat ik eerder nare ervaringen heb gehad met pubers in zo’n park. Omdat ik toch bang ben voor opmerkingen, geen aandacht wil trekken, gewoon niet in dat ding wil hoeven zitten. Ik vind het moeilijk om me zo afhankelijk te voelen, en dat ik op zo’n moment mijn ziek zijn niet kan verbergen.
Ik wil gewoon kunnen lopen, in de rij staan zoals ieder ander, en ik vind het moeilijk dat Steven extra energie moet gebruiken door mij de hele dag rond te duwen.

We gingen de faciliteitenkaart ophalen. Vooraf was ik daar een beetje nerveus over – wat nou als ze moeilijk doen? – maar dat bleek allemaal voor niets. Voor de zekerheid had ik wel bewijs bij me dat ik mijn rolstoel niet zomaar heb, en dat het echt mijn rolstoel is, maar daar is niet om gevraagd. Het personeel was overal juist buitengewoon vriendelijk.
Ik begrijp alleen niet helemaal waarom er zoveel gedoe is geweest over de rolstoelingang en misbruik daarvan. Wij hebben bijna overal juist langer moeten wachten dan bij de gewone rij. Deels omdat we soms vergeten werden of laat opgemerkt werden, en deels omdat er bij bepaalde attracties maar 1 mindervalide per keer met de rit mee mag. Dat betekent dat ik mag pas gaan als de ander weer terug is.
Voor de mensen in de gewone rij ziet dat er misschien anders uit, maar dat komt omdat je niet ziet waar de mindervaliden stonden te wachten.

Bij carnaval festival werd de baan stilgezet toen ik in moest stappen. Als kind vond ik het altijd vervelend wanneer dat gedaan werd voor een ander, omdat ik gewoon door wilde gaan. Ik moest erom lachen dat ik nu degene was waar dat voor moest gebeuren – toch wel een overwinning om er humor in te kunnen vinden.

Het Efteling personeel was super vriendelijk. We werden door een voorbijganger erop gewezen dat de banden van de rolstoel leeg waren (‘oh, daarom rijdt het zo kut’). Bij Joris en de Draak hebben we aan de fotobalie gevraagd of we ergens de banden op konden pompen. De mevrouw achter de balie belde even voor ons rond en niet veel later kwam er iemand op de fiets aangereden om ons te helpen. Als bleek dat de banden leeg waren of we een ander probleem hadden moesten we het maar aangeven, dan kwam hij weer op de fiets naar ons toe.
Echt, dit soort service maakt je dag zoveel beter. Heel fijn dat ze hier regelingen voor hebben.
Ook bij het in- en uitstappen van de attracties werd ik goed geholpen. Ik had behoorlijk veel pijn en was ook nog eens stijf door de kou (ik begrijp nu waarom zoveel mensen in rolstoel een dekentje bij zich hebben), dus het was uiteindelijk best lastig om steeds op te staan. Het personeel gaat er onwijs goed mee om.

Ik weet eigenlijk niet meer of mensen me nou raar hebben aangekeken of niet. Natuurlijk kijken ze wel – maar dat neem ik ze niet kwalijk. Het valt me ook op, maar dat komt omdat ik er zelf zo mee bezig ben. Terugkijkend naar de dag herinner ik me vooral hele vriendelijke mensen, weinig problemen en veel gelach en plezier.

De ervaring heeft me in ieder geval geΓ―nspireerd om binnenkort een blogpost te schrijven voor hen die ook moeite hebben met de rolstoel. Ik merk dat het iedere keer wel makkelijker wordt – hoewel dit de moeilijkste keer was, maar dat komt door de locatie. De volgende stap is om de rolstoel te gebruiken terwijl ik met vrienden weg ga. Samen met Steven gaat nu wel, maar ik vind het toch een vervelend idee dat anderen me erin zien.

Ik ben in ieder geval heel erg blij dat ik me over mijn angst heen gezet heb. Het heeft de dag veel makkelijker gemaakt en het plezier langer laten duren. Het is wel zo dat ik alsnog veel pijn kreeg en aan het eind van de dag gesloopt was, maar zonder rolstoel had ik waarschijnlijk maar een kwart kunnen doen van wat ik nu voor elkaar kreeg.

Gebruik jij ooit een rolstoel? Ik ben benieuwd hoe jij het ervaart.

Liefs,
Emily

7 Comments

  • Jacqueline schreef:

    Ik vond de eerste keer met rolstoel naar de Efteling ook een enorme stap. Misschien wel juist omdat het personeel zo ontzettend behulpzaam is.
    Maar inmiddels ben ik helemaal gewend aan mijn rolstoel en gebruik ik ‘m waar en wanneer ik maar wil.

  • Marcelle schreef:

    Goed gedaan Emily, jij verdient ook gewoon een leuke dag. Het klinkt niet leuk maar: het went wel. Geniet! Groetjes! X

  • Peggy schreef:

    Wat fijn dat je zo een goede ervaring had met het personeel van de Efteling! Dat maakt het een en ander toch iets dragelijker he?

    Maar ik snap het gevoel van het niet willen zitten in een rolstoel helemaal. Je wordt toch altijd ietwat raar bekeken, omdat we ‘nog zo jong’ zijn. Of in andere gevallen zien mensen je gewoon compleet over het hoofd, omdat je je niet op hun ooghoogte begeeft. Ach ja, daar kunnen de mensen natuurlijk ook niks aan doen.

    En gelukkig hebben we een rolstoel, want daardoor kunnen we toch nog mooi enigszins actieve activiteiten ondernemen!

    Liefs, Peggy πŸ€“.

    • Emily schreef:

      Ja, er komen veel gemengde gevoelens bij kijken. Ik wil nu bijvoorbeeld ook een wandelstok kopen zodat mensen toch zien dat er iets is, wanneer ik met het OV reis. Maar tegelijkertijd probeer ik juist altijd mijn ziekte NIET te laten zien, dus het is wel een moeilijke stap om te zetten (vandaar dat ik ‘m nog steeds niet besteld heb).

  • Romy schreef:

    Ik vind het zo mooi en stoer dat je je over je onzekerheid en angst heen hebt gezet en voor je lichaam hebt gekozen door toch in een rolstoel naar De Efteling te gaan. Wat mensen er ook van vinden, het is voor jou een manier om zo’n dagje Efteling niet alleen leuk, maar ook lichamelijk iets beter vol te houden te maken. Fijn dat je zo hebt genoten en wat goed dat je er op sommige punten soms ook zelf de humor van kon inzien :) You go girl!

    • Emily schreef:

      Dankjewel voor je lieve bericht! Het is inderdaad een manier voor mij om veel langer en veel beter van de dag te kunnen genieten. Dat moet ik niet tegen laten houden door angst of andere mensen. :)

  • Angelique schreef:

    Wat goed van je!

    Ik ben afgelopen jaar voor het eerst met de rolstoel naar de Efteling geweest (of althans daar gehuurd) en ik heb het precies zo ervaren als jij het hebt ervaren, inclusief de pijn en kou, hahaha. Maar beter met, want zonder had ik t nooit gered. Zelfs met rolstoel had ik nog 10000 stappen gezet die dag. Een ‘gehandicapte’ met een activity tracker om πŸ˜‚. We zijn trouwens daarna nog een keer gegaan op een warme dag, toen geen last van kou. Moest wel t hele stuk lopen vanaf de extra parkeerplek en dat is ver!

    Het was lastig om me over mijn β€˜trots’ heen te zetten, maar ik ben blij dat ik t gedaan heb. De andere optie was niet gaan.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright Β© IPkabuto 2017 β€’ All rights reserved.