InMoederschap

Rouwen om je zwangerschap

Ik zat behoorlijk diep in een donkere put, toen ik zwanger was. Mijn eerste gedachte wanneer iemand haar zwangerschap bekend maakte, was: ach, wat zielig. Ik voelde me zó onbeschrijflijk ziek en ellendig dat een baby niet het eerste was waar ik aan dacht wanneer ik ‘zwanger’ hoorde.

Het woordje ‘zwanger’ was voor mij: ziek, ellende, depressie, overleven.

Daarna bedacht ik pas: er is een baby op komst. Dat deel vond ik mooi. Gelukkig maar, want dat is wat mij heeft gered tijdens de zwangerschap.

Ik was jaloers op iedereen die verder was dan ik in haar zwangerschap, en had medelijden met iedereen die minder ver was. Ik verloor bijna mijn verstand toen ik ook nog eens bijna twee weken ‘over tijd’ was.

Geluk & gevangenschap

Niet alles aan mijn zwangerschap was naar. Ik heb keihard gevochten om mezelf staande te houden, en ik vind het knap van mezelf dat het me lukte om te kijken naar alles wat wel mooi was. De bewegingen in mijn buik. De echo’s. De liefde die ik voelde wanneer ik spulletjes voor de baby om me heen verzamelde.
Ik las heel graag over de ontwikkelingen in mijn buik en ik was blij dat ik het mee mocht maken. Sommige dagen zat ik op mijn balkon, in het zonnetje, met een bewegende baby in mijn buik en voelde ik me volmaakt gelukkig.

Andere dagen zat ik daar hyperventilerend, zwetend en huilend, mezelf dwingend om naar de bomen te kijken en naar de vogels te luisteren. De wereld is er nog, je draait niet door.
Ik voelde me claustrofobisch. In mijn huis (bed), in mijn lichaam, en in mijn leven. Alsof ik geen kant op kon.

Het was echt een tijd van geluk en gevangenschap. Van dankbaar zijn en depressieve dalen.

Ik voelde zo veel angst

De zwangerschap overkwam me en ik was zo bang om mijn baby te beschadigen. Ik was zo bang dat mijn lichaam hem ziek zou maken. Zelf ging ik zo hard achteruit dat het voelde alsof er niks van me over was.

Hoe moest ik op deze manier een baby op de wereld zetten? Als ik niet eens een glas drinken voor mezelf kon pakken? Hoe moest ik voor mijn baby zorgen na de bevalling?

Wat nou als ik niet voor hem zou kunnen zorgen?

Dat vond ik het allerergste. Het idee brak me. Ik wist echt niet hoe ik het moest gaan doen. Kon me er geen voorstelling van maken. En dan kon iedereen wel roepen dat ze er zouden zijn om me te helpen: ik wilde voor mijn kind kunnen zorgen.

Ik was bang dat ik hem niet tot 37 weken kon dragen. Ik was bang voor een stilgeboorte. Ik was bang voor een zieke baby. Allemaal door mijn lichaam. Ik was bang om zelf dood te gaan, omdat ik me niet kon voorstellen hoe ik zo zwak een bevalling in kon gaan. Het lukte me niet om dat duidelijk te maken aan mijn zorgverleners en heel eerlijk, het is maar goed dat de bevalling goed ging want mij in de gaten houden tijdens de bevalling gebeurde niet. Zelfs mijn beval-plan, waarin ik heel zorgvuldig had uitgelegd hoe het met me gesteld was, werd niet gelezen.

Ik heb geen normale zwangerschap gehad

Dat doet zeer. Een tijdlang heb ik geprobeerd om het te negeren, want ik ben zó blij met Joshua. Het zou me niet meer uit moeten maken hoe mijn zwangerschap is gegaan, want alles daarna ging beter dan ik ooit had durven dromen.

Ik bedoel: hij is er. Hij is gezond. Dat overschaduwd het meeste. Dat was het enige waar ik op een gegeven moment nog mee bezig was. Het enige waar ik aan kon denken toen ik aan het bevallen was. Als alles maar goed ging met mijn baby.

Toch maakt het me kennelijk wel uit. Ik voel nog steeds verdriet wanneer ik andere zwangere vrouwen door zie gaan met hun leven, en hoe ze vol vertrouwen uitkijken naar hun bevalling en hun baby. Ik voel gemis, denk ik.
Dat wordt wel steeds minder. Ik ben nu vooral blij voor hen, omdat ik weet hoe hels het is om aan de andere kant te staan.

Ik had het me gewoon zo anders voorgesteld, weet je? Ik had niet verwacht dat ik ooit een zwangerschap als traumatiserend zou ervaren. Ik had niet verwacht dat ik zo depressief zou raken dat ik niet meer wilde leven terwijl er leven in mijn buik groeide. Verwacht je dat ooit?

Taboe

Het voelt nog steeds als een taboe om daarover te praten. Het voelt voor mij ook gek om te bedenken hoe ik me voelde, omdat ik me nu zo drastisch anders voel. Natuurlijk weet ik dat ik mezelf gelukkig mag prijzen dat ik een zwangerschap mocht ervaren en dat mijn kindje helemaal gezond op de wereld is gekomen.
Dat doe ik ook, absoluut. Maar het neemt nog niet weg dat dit is hoe ik het heb ervaren. Misschien stoot ik daar mensen mee voor het hoofd. Dat begrijp ik ook wel.

We zijn nu acht maanden verder sinds de bevalling en ik huil nog steeds soms om hoe het vorig jaar met me ging. Ik weet dat ik het mezelf niet kwalijk zou moeten nemen, maar ik voel me nog steeds schuldig.

Ik merk dat ik er te luchtig over dacht. Het leek me overdreven om mijn zwangerschap als traumatiserend te omschrijven, maar zo is het wel.
Gelukkig komt er langzaam plaats voor andere gevoelens. Zoals opluchting dat ik het doorstaan heb. Blijdschap dat ik het mee mocht maken. Dankbaarheid dat het allemaal zo goed is gegaan met Joshua, en na de bevalling ook met mij. En mijn standpunt van ‘dit wil ik nooit meer mee maken, voor geen miljoen ga ik een tweede zwangerschap aan’ is veranderd naar veel meer vertrouwen in mijn lichaam en mezelf, liefde voor het moederschap en een ‘waarschijnlijk niet, maar wie weet?’.
Ik vind dat heel tekenend voor hoe mooi ik mama zijn vind, en hoe intens ik geniet van mijn baby.

Mag mijn verhaal er wel zijn?

Ik vind het heel spannend om dit online te zetten. Er gaat van alles door mijn hoofd: moeders die een kindje verloren zijn, een kinderwens onvervuld moeten laten, een traumatische bevalling hebben gehad, een ziek kindje hebben, en ga zo maar door.

Ik twijfelde dan ook: mag mijn verhaal er wel zijn? Het verbleekt als je het vergelijkt met wat ik zojuist opgenoemd heb. Maar ik denk dat het belangrijk is dat we erover durven te praten. Dat we laten weten hoe een zwangerschap kan gaan, hoe het is om onverwacht zwanger te worden met een chronische ziekte, hoe het is om depressief te raken tijdens je zwangerschap.
Niemand kiest daar bewust voor. Niemand kiest ervoor om zich zo ellendig te voelen. Ik had nooit gedacht dat het mij zou overkomen, en toch zijn we hier.

Het voelt voor mij bevrijdend om het op te schrijven. Ik heb veel gedeeld op instagram, maar dat is toch minder eng dan hier op mijn blog. Het delen voelt als het beginnen van loslaten.
Het is zo gegaan, en ik heb zo mijn best gedaan om het anders te laten gaan maar dat lukte me niet. Ik heb gevochten tegen alles wat ik voelde en ik heb het mezelf enorm kwalijk genomen.

Het is jammer dat het zo gegaan is, maar het is oké. Ik heb gedaan wat ik kon, en ik zou mijn zwangere zelf inmiddels willen knuffelen en troosten in plaats van haar nog verder te pijnigen met lelijke woorden.

Mijn bevallingsverhaal komt waarschijnlijk een paar dagen na deze blogpost online. Het voelde steeds niet goed om mijn verhaal te delen zonder dit stukje te vertellen.

Ik hoop dat het bij iemand terecht komt die er iets aan heeft. Ik hoop dat je weet dat alles wat je voelt oké en ‘normaal’ is: ook de gevoelens waar professionele hulp bij nodig is. Jij bent oké. Oké?

By
0

You may also like

Leave a Reply

CommentLuv badge