InMoederschap

Samen slapen

samen slapen

Volgens mij was Joshua vier of vijf maanden oud toen ik schoorvoetend naar Steven toe liep om hem te vragen of we een ledikant konden ombouwen tot co-sleeper. De standaard co-sleepers gaan ongeveer tot 6 maanden mee als je geluk hebt – bij actieve kindjes is dat misschien een stuk korter. Joshua werd lang en actief, en ik wilde niet stoppen met samen slapen.

Steven heeft nooit moeilijk gedaan over het samen slapen. Sterker nog, ik was zelf degene die in mijn zwangerschap riep dat ‘de baby na een paar maanden naar zijn eigen kamertje moest’. Ik ging écht niet langer dan een half jaar samen slapen. Geef me mijn slaapkamer terug!

Toen Joshua er eenmaal was, moest ik er niet aan denken dat hij niet naast me zou liggen. Hem dicht bij me hebben voelde natuurlijk. Het voelde fijn. Ja, ik werd regelmatig wakker van hem. Zeker in het begin. Maar zoals ik later leerde: dat is heel normaal. Veilig zelfs. Samen slapen en vaker wakker worden verkleint de kans op wiegendood. Toen ik dat wist, en voelde hoe natuurlijk het voor mij was, wilde ik niet anders.

Ledikant ombouwen

‘Je denkt toch niet dat ik er steeds uit wil in de nacht?’ was Steven zijn reactie op mijn voorstel (godzijdank). Hij vond samen blijven slapen een goed idee. Doordat ik direct bij Joshua kon zijn en hem de geruststelling/geborgenheid kon bieden die hij nodig had, viel hij vaak snel weer in slaap als hij wakker werd ’s nachts. Steven merkte daar vaak amper wat van.

We kochten het goedkoopste Ikea ledikant, en met veel hulp (want wij zijn niet handig) hadden we binnen een dag een stevige, grote co-sleeper aan ons bed vast staan. Daar ligt Joshua, nu bijna 15 maanden, nog steeds in. Oké, een groot deel van de nacht ligt hij bij mij, maar de co-sleeper biedt een stuk meer ruimte.

Ik vind het meestal heerlijk.

Moeilijke slaper

Wij hebben geen makkelijke slaper. Mocht je me op instagram volgen, dan heb je heel vaak voorbij zien komen dat ik tot middernacht bezig was om Joshua in slaap te krijgen (of zat ik nog met hem te spelen, of waren we buiten aan het wandelen).

Op zich kan ik daar een hele blogpost aan wijden, en misschien doe ik dat nog wel, maar ik denk zelf dat het samen slapen ons echt gered heeft van nog moeilijkere nachten. De laatste tijd gebeurt het wel eens dat hij juist wakker lijkt te worden van ons, of doordat ik hem moet verplaatsen omdat hij anders het hele bed door rolt in zijn slaap. Dat is wel een tikkeltje frustrerend, maar over het algemeen slaapt hij juist beter met mij naast hem.
Hij slaapt vaak nog niet de nachten door – heel normaal – maar zoals ik al eerder zei: doordat ik direct bij hem ben, heb ik hem meestal snel weer in slaap. Zo niet, dan hoef ik in ieder geval mijn bed niet uit.

We hebben een gevoelig kindje en zeker na een drukke dag, kan hij nog wel eens huilend wakker worden en willen knuffelen. Hij zoekt me vaak in zijn slaap en legt dan zijn handje in de mijne.

Slaap trainen?

Ik heb een gevoelig kind. En ik geloof niet in slaap trainen als het gepaard moet gaan met tranen. Eigenlijk geloof ik dat je een kind sowieso niet kunt slaap trainen: je kan wel de best mogelijke omgeving creëren voor slaap en voor sommige kindjes zal dat wellicht een eigen bedje zijn, maar over het algemeen wil een jong kind, zeker een baby, dicht bij mama zijn. Dat is instinct. Vroeger betekende alleen zijn voor een baby dat hij gevaar liep en mogelijk dood zou gaan. Een baby alleen laten slapen zijn wij pas sinds kort gaan doen in de westerse wereld.
Een kindje slaapt door wanneer het daar klaar voor is.

Voel zelf wat goed is voor jouw kind

Ik geloof dat iedere moeder haar kind haarfijn aan kan voelen, als ze ervoor open staat. En ik geloof, weet zeker, dat mijn kind deze nabijheid en geborgenheid nodig heeft. Alleen laten slapen was samen gegaan met tranen, en dat voelt niet goed. Hem laten huilen had hem alleen geleerd dat er niet naar hem geluisterd wordt – niet dat hij prima zelf kan slapen en ‘zichzelf kan troosten’.

Maar goed, dat is hoe ik erin sta. Ik beweer niet dat deze situatie voor iedereen geschikt moet zijn. Ik denk wel dat de meeste jonge kinderen dicht bij hun ouders willen zijn, en dat frequent wakker worden geen teken is dat samen slapen niet de juiste manier is. Ik weet wat slaapgebrek met je kan doen en begrijp héél goed dat sommige ouders gaan slaap trainen of hun kindje snel op eigen kamer leggen. Ik zie dat bij sommige kindjes zonder problemen gaan en als dat goed voelt, is dat natuurlijk prima.

Dit is geen artikel om je ervan te overtuigen om samen te gaan slapen met je kind als dat niet goed voelt voor jou. Ik vind het alleen wel jammer, en verdrietig, dat onze maatschappij op zo’n koude manier naar kinderen is gaan kijken. Alsof je ze moet trainen als puppy’s – of eigenlijk robots. Naar mijn mening is CIO (cry it out – een slaaptraining methode waarbij je je kind in zijn eentje laat huilen, soms zelfs tot overgeven aan toe) regelrecht barbaars.

Kritiek

Ik krijg nogal eens kritiek op het samen slapen, en ik erger me aan de mentaliteit die we in de westerse wereld hebben. Het komt zo vaak voor dat je als ouder beschuldigd wordt van het moeilijke slaapgedrag van je kind, wanneer je samen slaapt. De keren dat je wordt gewaarschuwd dat je ‘hem nooit meer uit je slaapkamer krijgt’ of dat er wordt geopperd dat ‘je er toch ooit doorheen moet’ (met tranen en al).
Gelukkig heb ik ook mensen om me heen die zien wat voor gevoelig kind ik heb, en die het knap vinden hoe we ons door alle rusteloze avonden en slapeloze nachten hebben heen geslagen, met zoveel liefde voor de kleine man.

Toen ik een tijdje terug deelde dat wij wel eens zes uur lang bezig zijn met een oververmoeid kind in slaap proberen te brengen, zei mijn beste vriendin: ‘Zés f*cking uur? Dat is een liefdesmarathon.’ En dat vond ik zó lief.

Ooit gaat dit voorbij

Ik verlang soms wel naar mijn bed weer helemaal voor onszelf hebben. Echt hoor! Zeker tijdens die intens zware avonden zijn er echt wel eens gedachten door me heen gegaan die niet bij mij passen.
Het verlangen naar mijn eigen bed is vooral sterk wanneer Joshua erg onrustig is. Dan vraag ik me wel eens af of het tijd wordt voor een eigen bedje, want ik doe dan geen oog dicht. Maar de keren dat hij dan komt knuffelen, moet huilen en direct rustig wordt zodra hij me voelt, of hoe hij ons in de ochtend wakker knuffelt met zijn lieve geluidjes… dat is zó heerlijk intiem en fijn.

Ik had dit niet willen missen.

Deze tijd gaat echt weer over. Hij blijft niet voor altijd bij ons slapen. Ik bedoel, zie je het al voor je? Welke puber wil tussen z’n ouders liggen?
Maar ik hoop dat hij altijd zal weten dat er plek voor hem is. Dat papa en mama altijd dichtbij zijn, zeker in zijn kindertijd. Ze zijn maar zo kort klein. Als ik een oud wijffie van tachtig ben en aan deze tijd terug denk, zal ik heus niet zeggen: ‘Nou, ik zou willen dat ik wat minder had geknuffeld met mijn slapende kind.’

By
0

You may also like

Leave a Reply

CommentLuv badge