Ergens in januari dit jaar ben ik vegetarisch gaan eten. Ik heb wel het één en ander verteld op mijn blog en raadde een paar documentaires aan over veganisme, maar heb het er eigenlijk verder niet meer zo over gehad.
Hoe gaat het nu eigenlijk, dat vegetarische dieet? Lukt het nog wel om lekker te eten?

Toen ik net begon met vegetarisch eten, was het wel even een heftige omslag. Ik stopte van de één op andere dag met vlees eten, ook al lag er nog vlees in mijn koelkast. Ik kon het niet meer zodra die knop om ging.
Ik heb het geen moment gemist. En dat zeg ik als iemand die voornamelijk vlees at.
In het begin heb ik ontzettend veel buikpijn gehad. Echt hele heftige krampen en gedoe. Toen ik eenmaal daardoorheen was, merkte ik dat mijn buik veel rustiger is dan voorheen.

Waar ik wel moeite mee had was vis. Ik ben niet eens zo gek van vis, maar tonijn en gerookte zalm heb ik altijd heel erg lekker gevonden.
Het is zo stom, maar ik heb ook meer moeite om empathie te voelen voor een vis dan voor een koe. Dat zegt meer over mij dan over die vis natuurlijk, maar ik had er moeite mee om mijn smaakpapillen de mond te snoeren (nee oke, smaakpapillen hebben geen mond maar je snapt wat ik bedoel).
Toch lukte het me om geen vis meer te eten. Totdat ik op vakantie was; ik heb één keer een salade met zalm besteld omdat er geen fuck te vinden was in ons kleine dorpje.
Het was niet eens doordat ik zin had in vis. Je hebt honger, je bent moe, en dan moet je een keuze maken op een beperkte menu kaart.
Direct na mijn bestelling had ik spijt. Waarom nam ik niet gewoon een kale salade? Ja, omdat je lekker wil eten op vakantie. Maar is dat het leven van een dier waard voor mij?
Ik heb twee happen genomen en kwam tot de conclusie dat ik dit gewoon niet meer kan. Niet meer wil. Het smaakte me oprecht niet meer. Ik voelde me stom, verdrietig, heb de zalm aan de kant geschoven en de salade voor de rest zo opgegeten.

Ondanks dat ik zo’n spijt had van mijn keuze, zie ik het ook wel als een positief iets. Gerookte zalm heb ik altijd echt zó onwijs lekker gevonden, en nu had ik het voor me en kreeg ik het gewoon niet weg.
Dat bewijst voor mij dat ik het gewoon niet meer nodig heb om lekker te kunnen eten. Ik besef me des te beter waarom ik hiervoor gekozen heb en hoe makkelijk ik het eigenlijk vind om vol te houden.
Ik besef me ook dat het op de moeilijke momenten, zoals op vakantie, het niet waard is om hiervoor te kiezen. Dat is fijn om te weten.
Steven had een vergelijkbare reactie trouwens, aangezien hij voor het eerst weer een schnitzel at. Hij, die zelfs de bijnaam schnitzel heeft omdat hij zo gek was erop, vond het ook niet waard.

Steven eet inderdaad ook vegetarisch tegenwoordig. Ik vind het echt onwijs moedig van hem dat hij dit avontuur aan durfde te gaan met me, want als er één een moeilijke eter is (en heel veel vlees at) dan is hij het wel.
Dat brengt me bij mijn nummer één frustratie: iedereen lijkt ervan overtuigd te zijn dat ik hem gedwongen heb om vegetarisch te gaan eten.

Houd je vast. Ik ga even ontzettend hard klagen.

Niemand doet lullig tegen mij over mijn nieuwe eetpatroon. Sterker nog, de meeste mensen hebben heel positief en enthousiast gereageerd. Super tof!
Maar als het op Steven aan komt, holy shit. Mensen kijken me echt aan alsof ik een speciale martel kamer voor hem thuis ingericht heb. Niemand lijkt het van hem ook serieus te nemen: de keren dat er wordt geopperd dat hij ‘voor een keertje toch best wel vlees kan eten’ is too damn high.
Wanneer hij vertelt dat hij de schnitzel het niet waard vond, moet hij vaak tot vijf keer toe zeggen dat de schnitzel niet verkeerd klaargemaakt was. Nee, hij vond het vlees gewoon niet waard.
Natuurlijk, vlees smaakt lekker. We hebben allebei Earthlings gekeken en het helpt niet als je zegt ‘ja, maar dat gaat niet altijd zo’. Er is geen enkel dier wat vrijwillig wil sterven. Er is geen enkel slachthuis waar de dieren niet tegenstribbelen.
Het helpt natuurlijk niet dat ik nogal eh, het brein ben achter deze operatie en Steven vergeet dat er vlees in bitterballen zit en garnaal in kroepoek, waardoor ik hem er regelmatig op moet wijzen. Maar jeetje, kunnen we kappen met dat hele ‘Steven eet vegetarisch voor jou’? En dat hele ‘Steven is een man en dus heeft hij vlees nodig‘, hou op schei uit.
We eten nu bijna 8 maanden vegetarisch. In het begin had ik er geen moeite mee gehad om nog vlees voor hem te bakken, maar aangezien we het nu al zo lang zonder doen en echt hele lekkere dingen inmiddels weten te bereiden, zou ik het nu inderdaad niet meer doen. Dat betekent niet dat ik hem verbied om vlees te eten, dat is zijn keuze.

Oké, dat was het wel zo’n beetje. (ja, ik heb me onwijs ingehouden)

Wat wel lastig is: Steven is niet echt iemand die zich verder veel bezig houdt met zijn gezondheid en voeding. Dat laat hij liever aan mij over.
Mijn calorie-inname ligt zo rond de 1600 (in verband met afvallen). Ik heb uitgerekend wat Steven nodig heeft, en dat ligt zo rond de 3000.
Hij moet in principe het dubbele eten van wat ik eet. En aangezien hij zelf geen smoothies of pasta’s of wat dan ook klaar maakt, en ik soms niet eens de energie heb om mijn sokken aan te trekken, wil het nog wel eens voorkomen dat ik zeker weet dat hij te weinig binnen krijgt.
Voor mezelf vind ik het makkelijk om de goede dingen binnen te krijgen. 1600 calorieën is immers ook niet zoveel, je zit er zo aan. Maar zie maar eens 3000 calorieën binnen te krijgen op een gezonde manier. Je kan natuurlijk wel een zak chips open trekken, maar dat is niet hetzelfde als je calorieën en voedingsstoffen binnen krijgen via pasta, aardappelen, bonen, fruit, groente, noten, zaden…

In een notendop: ik vind het hartstikke makkelijk om vegetarisch te eten. Buitenshuis vind ik het iets lastiger, maar het is goed te doen. Ik voel me er ontzettend fijn bij. Een tijdje terug was ik op de kinderboerderij om te knuffelen met koeien en geitjes en dat voelt heel anders dan wanneer je net nog een broodje rosbief gegeten hebt.
Ook lichamelijk voelt dit eten gewoon een stuk fijner voor mij.
Ik maak ook steeds vaker veganistische gerechten omdat ik me daar zowel mentaal als lichamelijk beter bij voel. Ik vind het echter nog lastig om helemaal over te schakelen. Kaas is een veelgenoemde reden, en voor mij is kaas ook absolute crack.
Ik doe het gewoon rustig aan en op mijn eigen manier.

Overigens vind ik het helemaal oké als jij er anders over denkt. Vrijwel iedereen die ik ken eet vlees. Het is niet alsof ik die mensen nu ineens minder aardig vind. Ik heb zelf ook 24 jaar lang vlees en vis gegeten.
Het is vreemd, maar zodra je stopt met vlees eten heeft iedereen ineens een mening over jouw manier van eten. Waarom is dat, denk je?

Liefs,
Emily

9 Comments

  • Karen Mee schreef:

    Geen idee. Ik heb er geen mening over. Iedereen moet lekker doen wat hij zelf wil toch? En ik vind het prima om ook rekening te houden met de wensen van anderen. Al moet ik wel zeggen dat ik het lastig vind met verjaardagen als er een vegetariër die wel vis eet, een veganist, iemand die geen gluten eet, iemand die geen paprika eet en iemand die geen vis eet bij elkaar zijn, dan krijg ik wel eens de neiging om een blaadje sla op tafel te leggen en iedereen veel succes te wensen :P
    Karen Mee onlangs geplaatst…Help een hulpmiddel?!?My Profile

    • Emily schreef:

      Haha, daar kan ik me iets bij voorstellen ja. Vooral een veganist is natuurlijk lastig wanneer je daar zelf helemaal niet bekend mee bent.
      Persoonlijk zou ik ook niet verwachten dat degene waar ik heen ga daar rekening mee houd (tenzij ik persoonlijk ben uitgenodigd om te komen eten). Ik zie gewoon wat voor vegetarische hapjes er staan.

  • Marion schreef:

    Hahahaha, oh ik heb precies hetzelfde wat die vis betreft. Ik eet al geen vlees meer sinds mijn 12e of zo, maar ik ben later wel begonnen met vis eten. Precies om die reden. Maar goed, een maand of drie geleden heb ik ook definitief de knoop doorgehakt. Geen vis meer en sindsdien hoef ik het ook echt niet meer.

    Wat een gezeur over Steven! Niet van jou! Van anderen. Bah bah. Ben ik blij dat Peter ook vega is. Sterker nog, die is nog erger dan mij. Als er ergens sporen van iets in zouden kunnen zitten, dan hoeft hij het al niet meer. Zover ga ik dan weer niet.

    • Emily schreef:

      Haha ja, ik word er af en toe echt een beetje knetter van. Op zich begrijp ik ook wel weer waarom mensen het zo zien, omdat ik hem er dus wel vaker op moet wijzen dat hij iets niet wil eten…. maar als ik dat niet zou doen, heb ik daarna een hele verdrietige Steven thuis zitten omdat hij het dus ook echt niet *wil* eten.
      Ik kan er ook niks aan doen dat hij z’n koppie er niet bij houdt. :p

  • Armande schreef:

    Ik ben inmiddels 30 jaar vegetariër en je krijgt er vermoeiende discussies over ja. Meestal ga ik er niet al teveel op in, want ik beschouw het als mijn persoonlijke keuze. Maar toen ik ging scheiden van mijn vegetarische ex gingen mensen er ook vanuit dat ik dan wel weer vlees zou gaan eten… wtf? Na 17 jaar dat ik dan zogenaamd niet uit vrije wil vegetarisch at?
    Armande onlangs geplaatst…Waar word ik blij van?My Profile

  • Saar schreef:

    Ik ben ook een tijd volledig vega gegaan en toen had iedereen ook zo’n mening. Zelfs nu ik gewoon flexitarier ben (1 a 2 keer per week komt er toch nog vlees op het menu) moeten mensen daar wat van vinden. En dat gezeur over Steve, god, hij kan toch echt voor zichzelf spreken toch?? Dus als hij voor vegetarisch kiest, is dat heus zijn keuze, niet de jouwe.
    Wel kan ik het me inbeelden dat het een opgave is om hem voldoende te laten eten…
    Saar onlangs geplaatst…Enjoy the silenceMy Profile

  • Sytse schreef:

    Ik herken het wel een beetje, dat gezeur dan he. Ik ben sinds een tijdje veganist en Reinier heeft het ook geprobeerd. Volgens de omgeving drong ik dat een beetje aan heb op. Niet dus. Hij heeft het voor zichzelf geprobeerd. Niet voor de dieren maar voor zijn eigen lichaam. zijn gemoedstoestand zeg maar. En omdat hij mij wil helpen de wereld te redden.

    Voor hem is het niet weggelegd. Alle verpakkingen lezen, 3 uren in de supermarkt staan, allemaal moeilijke recepten proberen. Dus hij eet weer vlees en zuivel. En dat is oké. Ieder z’n eigen manier van naar de wereld kijken. Ik maak het alleen niet voor hem klaar. Dat mag hij zelf doen ;-)
    Sytse onlangs geplaatst…Vegan zoetzure muffinsMy Profile

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.