Tekening door Annemieke Rodenburg

Het is een tijdje stil geweest hier. Het ging niet zo goed. Een update daarover komt misschien nog – misschien, omdat ik niet weet of het echt een update waard is. Jullie kennen me inmiddels wel en je weet hoe het gaat met een lijf dat niet wil.

Ondanks dat heb ik me echt ontzettend blij gevoeld de afgelopen tijd. Daar zijn meerdere redenen voor, die ik je allemaal uiteindelijk ga vertellen, maar de belangrijkste reden heeft toch wel te maken met mijn vorige blogpost. Die schreef ik toen Steven en ik vier jaar samen waren.
Ik had toen nog geen idee dat Steven iets heel moois gepland had voor die dag: hij heeft me ten huwelijk gevraagd.

Als je me volgt op social media zal het je vast niet ontgaan zijn. Ik heb zoveel vragen gehad of ik wilde schrijven over de verloving, hoe Steven me gevraagd heeft, welk verhaal erachter zit en hoe ik reageerde. Het is een grappig verhaal, en de manier waarop het gegaan is past helemaal bij Steven.

De verloving

5 juli 2017. Vier jaar samen, en dat moest gevierd worden. We hadden allerlei ideeën, maar mijn gezondheid zat niet mee. We besloten om thuis te blijven, de dag te vullen met spelletjes en ’s avonds uit eten te gaan bij een vegetarisch restaurant waar we erg nieuwsgierig naar waren.
Steven en ik spelen graag Overwatch samen. Het is onze favoriete game van dit moment, en we hebben periodes waarin we het iedere dag spelen.
Zo ook deze dag. We waren bezig met een belangrijk potje toen de bel ging. Steven wilde op staan, maar ik zei: ‘nee joh, we verwachten niks.’ Want het potje winnen en het team niet in de steek laten was natuurlijk belangrijker.
’s Avonds trok ik een mooie jurk aan voor naar het restaurant. De avond was fijn. Lekker eten, gezellig praten, en daarna zijn we naar het mooie plekje bij de Maas gelopen. Het zonnetje scheen nog mooi over het water, de lucht was prachtig blauw en versierd met luchtballonnen.
‘Ik ben zo blij met jou,’ zeiden we tegen elkaar.
Het was een prachtig moment, een romantische avond. En nu denk je natuurlijk dat hij me toen ten huwelijk vroeg, maar nee.

We kwamen thuis en vonden een briefje in het postvak. We hadden een pakketje gemist. Steven had tegen me gezegd dat een cadeautje voor vandaag te laat zou komen, en hij het op m’n verjaardag zou geven. Ah, dacht ik. Het Buffy boek wat ik zo graag wil hebben!
Hij sprong op de fiets om het pakketje op te halen bij het tankstation waar het afgeleverd was. Ik probeerde me ondertussen alvast uit mijn jurk te wurmen, maar kreeg de rits niet goed open en besloot te wachten tot Steven terug was. Ik haalde mijn make-up eraf en frommelde mijn haar tot een vogelnestje op mijn hoofd. Ik zat in mijn hoekje van de bank toen Steven met veel lawaai naar binnen kwam struikelen en een hele stroom nerveuze energie met zich mee bracht. Hij verdween direct naar de keuken.
‘Gaat alles wel goed?’
Steven stak z’n hoofd om het hoekje. ‘JA HOOR,’ riep hij nerveus terug. Even later verscheen hij in de woonkamer en begon hij een ongemakkelijk riedeltje over hoe lief hij me wel niet vind, en ik dacht alleen maar: waarom doet hij nou zo raar? Het is maar een boek hoor.
‘Je weet dat ik je heel erg lief en mooi vind, he? En daarom…’ Hij ging op z’n knieën, en bij mij viel nog geen kwartje. Hij haalde het doosje tevoorschijn en maakte ‘m open. Ik keek naar de ring.
‘Wil je met me trouwen?’

Ik weet niet meer in welke volgorde mijn gedachten kwamen, maar het ging een beetje als volgt:
Maakt hij nou een grapje?
DAT ZOU WEL ECHT EEN HEEL SLECHT GRAPJE ZIJN.
Waar is het boek?

Geeft hij me nou gewoon een ring omdat hij me een mooi sieraad wil geven?
Is het een grapje?
Holy fuck, is dit echt?
Krijg ik serieus een aanzoek terwijl ik er als een uitgewrongen vaatdoekje bij zit?
Krijg ik echt een aanzoek?

Waar was die ring toen ik helemaal mooi stond te zijn aan de maas?
Echt? Echt, echt echt?

En ons gesprek ging dan ook niet helemaal soepel…
‘Wil je met me trouwen?’
‘…echt?’
‘Ja.’
‘Echt?’
Ik trok een beetje ongemakkelijk m’n half open jurk wat omhoog.
‘Ja.’
‘Nee maar echt? Serieus? Echt? Echt?’
Steven z’n glimlach werd wat zwakker.
‘Ja… echt!’
Ik besefte me pas dat hij het meende, dat ik echt een aanzoek kreeg van de liefde van mijn leven toen ik hem ineens heel onzeker zag worden.
‘Ja!’

Ik heb de rest van de avond zitten trillen van spanning en blijdschap, met betraande ogen naar Steven en naar de ring gestaard en vooral heel veel mijn verloofde geknuffeld. Ik voelde me, en zo voel ik dat nog steeds, zo ontzettend lucky.

Oké, ik heb er nooit een geheim van gemaakt voor Steven dat een aanzoek krijgen heel hoog op mijn lijstje stond van ‘dingen die ik ooit gedaan moet hebben’. We hebben er regelmatig grapjes over gemaakt en het er ook wel serieus over gehad, maar ik had het alsnog echt nog niet verwacht. ‘Zolang het maar voor m’n 30e is,’ had ik tegen hem gezegd.
Steven wilde me zo graag ten huwelijk vragen op ‘onze’ datum, maar was ervan overtuigd dat de ring niet op tijd binnen zou komen. Toen de bel ging die dag, ging er bij hem geen belletje rinkelen dat het wel eens de ring kon zijn. Bij thuiskomst werd het ineens toch nog een mogelijkheid om deze datum extra speciaal te maken en moest hij ineens alles in stroomversnelling doen: en dat met extreem veel zenuwen, kan ik me zo voorstellen.
Het was een erg lief moment, en het paste helemaal bij hem.

Het voelde in het begin heel onwerkelijk om ineens verloofd te zijn, en heel spannend. We waren allebei een beetje nerveus voor hoe mensen zouden reageren, al kan ik niet helemaal aanwijzen waarom ik dat zo voelde. Misschien omdat we al meteen wisten dat we geen haast zouden hebben met het trouwen zelf. De reacties waren echter ontzettend tof – er is weinig leukers dan je familie vertellen dat je verloofd bent.

Inmiddels voelt het vooral heel bijzonder en fijn om verloofd te zijn. Het voelt heel intiem en mooi. ‘Het is echt smerig hoe gelukkig wij met elkaar zijn,’ is iets wat we regelmatig zeggen. En dat is nu alleen nog maar smeriger geworden.

Steven en ik zijn verloofd!

Liefs,
Emily

11 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.