Afgelopen vrijdag was ik jarig. Ik vierde mijn verjaardag pas de volgende dag voor vrienden en familie, maar ik wilde ook graag iets op mijn verjaardag zelf doen.
Vriendlief had vrij genomen en we gingen samen naar de dierentuin.

Begin augustus zijn we naar de Efteling gegaan. Dat was leuk en in het begin ging het best goed, maar naarmate de dag vorderde ging het steeds minder goed met mij. De dagen daarna ben ik erg ziek geweest en zelfs flauw gevallen. Ik voelde me daar erg verdrietig over.

Met dit in gedachten zocht ik op of er rolstoelen te huur zijn in de dierentuin. Voor een goede rolstoel moet je 50 euro borg betalen en op tijd zijn met reserveren. Op tijd was ik niet meer, maar om eerlijk te zijn vond ik ’t ook te eng en confronterend om ‘m echt te gaan reserveren.
Er zijn ook rolstoelen te huur die een winkelwagen systeem hebben: je gooit er een euro in en je kan ermee door het park banjeren. Dat vond ik een mooi alternatief: de kans bestond dat ze allemaal al in gebruik zouden zijn, maar ik kon er tenminste op het moment zelf nog van af zien.

Ervan af zien deed ik ook, voor even. Ik zag de rolstoelen staan – grote ondingen zijn ’t trouwens, maar wat wil je dan ook voor een euro – en voelde hoe mijn keel dichtgeknepen werd.
“Nee,” zei ik. “Toch maar niet.”
We liepen een stuk verder en ik begon te twijfelen. De gedachte dat ik het hele park nog door moest benauwde me. Vooral omdat ik de dag erna een drukke verjaardag had. Ik zou niet uit kunnen rusten.
“Misschien… toch maar wel.”
Steven bleef heel geduldig bij me staan, want zodra ik ‘toch maar wel’ had uitgesproken, schoot ik alweer naar ‘nee, ik wil niet’.
“We kunnen het toch even proberen?” vroeg hij. “Als je het niet fijn vindt, dan zetten we ‘m weer weg.”
Paniekerig bedacht ik me hoe stom het eruit zou zien voor andere mensen. Ik, in dat hele grote stomme ding, terwijl ik gewoon op kan staan en verder kan lopen. Uit ervaring wist ik al dat mensen gaan kijken, en in de weg gaan staan, en niet tegen jou praten maar tegen degene die je rolstoel duwt. Ik heb namelijk vaak genoeg met een rolstoel rond gelopen. Alleen dan was ik degene die de rolstoel voort duwde – ik wilde er nooit, nooit, nooit in zitten.

Maar goed, we gingen ‘m toch maar halen. We hadden geen euro dus moesten even wisselen. Dat liet ik aan mijn vriend over terwijl ik zelf ver van de rolstoelen ging staan. Ik wilde niet bij dat ding horen…
Toen Steven ‘m van z’n plek duwde en op me wachtte, moest ik toch wel. M’n hart zat inmiddels in mijn keel en toen ik ging zitten, voelde ik meteen tranen. Ik slikte ze vlug weg.
“Oke dan.”

11889618_1172577702758566_7080022216395597337_n

De rest van de dag ging eigenlijk best goed. Het begin was het moeilijkst: erin gaan zitten, meteen ervaren dat mensen naar je kijken en erg onoplettend zijn. De angst en schaamte die ik voelde als we een smal weggetje op moesten en in de weg zaten voor anderen.
En die eerste keer uitstappen en voelen dat mensen kijken – dat vond ik ook heel erg.
Het maakte het een stuk makkelijker dat mijn vriend er zo makkelijk mee om ging. Het maakte hem echt geen fluit uit of mensen nou keken, of dat we in de weg stonden, of dat de rolstoel afschuwelijk slecht bestuurbaar was. Hij is er zelf ook nog even in gaan zitten, haha.
Op een gegeven moment was het ook makkelijker voor me om gewoon uit te stappen als ik iets beter wilde zien, of niet kon bereiken met de rolstoel. Het viel eigenlijk wel mee. Alleen stapte ik iets te vaak uit, omdat ik maar niet kon wennen om in een rolstoel te zitten.
Nadeel was wel dat de rolstoel erg hard was, en ik na een tijdje niet eens meer kon zitten omdat het zo’n zeer deed.

Normaal gesproken heb ik heel snel last van vermoeidheid, tijdens zo’n dag. Dan gaat het licht uit en krijg ik gewoon weinig mee van wat we aan het doen zijn. Ik omschrijf het altijd alsof er een ‘waas’ over me heen komt te liggen. Ik vergeet wat ik heb gezegd voordat de woorden mijn mond uit zijn, moet constant mijn aandacht weer op het ‘nu’ vestigen en kan niet meer genieten van wat ik aan het doen ben.
Nu duurde dat heel lang, voordat dat moment kwam. Eigenlijk kwam het pas toen we de rolstoel weg hadden gezet en naar het restaurant vertrokken.

Omdat ik uiteindelijk wel heel veel pijn kreeg, denk ik er nu over om misschien een tweedehands rolstoel aan te schaffen. Zodat je altijd iets hebt om mee te nemen, iets wat wél prettig zit.
Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het idee van een rolstoel nog steeds heel, heel moeilijk vind. Tijdens het typen van deze blogpost rollen de tranen alweer over m’n wangen.
Ik weet dat ik er goed aan doe om energie te besparen. Ik weet dat veel mensen met dezelfde klachten als ik gewoon een rolstoel gebruiken voor drukke dagen. En dat een rolstoel niet de vijand is, juist een hulpmiddel. Maar ik kan het maar niet los laten dat ik niet wil. Dat ik bang ben dat mensen hard oordelen. Bang ben voor opmerkingen – van zowel vreemden als vrienden. Bang ben dat één keer gebruiken maken van zal leiden tot heel vaak gebruik maken van. Ik wil zo’n dag gewoon doen zonder wieltjes.
Maar ik moet toegeven: gebruik maken van het onding heeft wel geholpen.

Liefs,
Emily

18 Comments

  • Diana schreef:

    Ik ben trots op je lieverd dat je het toch gedaan heb!
    En ben zo blij dat je steven hebt die er zo goed mee omgaat.
    Samen staan jullie sterk
    Xxxxxc

  • Leonie schreef:

    Ik heb zelf een tweedehandsrolstoel om die eurodingen voor geen meter zitten nee. Ik herken wel heel erg dat de eerst paar keren erin zitten en weer opstaan erg vreemd zijn. Mensen kijken je aan en ik ga dan ook meteen bedenken wat zij over mij denken. Dat ik lui ben of me aanstel ofzo. Maar naarmate de dag vordert en ik nog energie over heb kan ik er steeds meer aan wennen. En achteraf ben ik altijd blij omdat ik dan niet een hele week moet bijkomen van een dagje uit.
    Leonie onlangs geplaatst…Favoriete series – deel 2My Profile

  • Lilian schreef:

    Een rolstoel lijkt me ook een behoorlijk stap, helemaal omdat je dan misschien meer opvalt dan je zou willen. Maar misschien als je hem vaker gebruikt, dat het dan ‘gewoner’ wordt.

    Ik hoop dat je door die rolstoel ook een leuke verjaardag hebt gehad?

  • Jacqueline schreef:

    Ik snap dit zo goed, zeker omdat ik het zelf een tijd in een rolstoel heb gezeten, twee keer zelfs en nu nog praat ik er niet veel over. Maar eigenlijk zou ik dit advies die ik je nu ga geven, eigenlijk ook aan mijzelf hebben moeten geven: Weet je, je moet er gewoon geen fuck over geven wat anderen denken, who cares? Want dat is zoveel minder waard dan je eigen ding, wat jij nodig hebt. Bovendien 3 seconden zijn ze het al weer vergeten. De mensen die daar over oordelen, zijn dat wel echt het soort mensen die je die aandacht moet geven in je hoofd, zijn ze het piekeren wel waard?

    Als mensen gaan praten tegen de rolstoelduwer kan je ook gewoon zelf gaan praten, of afspreken met de douwert dat ze gewoon zeggen: Vraag het haarzelf, ze zit daar. Hebben die mensen ook weer wat geleerd.

    Waar ik je niet over kan adviseren, is jouw eigen gevoel over dat ding, want om eerlijk te zijn het is gewoon erg begrijpelijk, en het is weer een stap in het accepteren van je beperkingen. Ik ga niet liegen, de tijd die ik in een rolstoel heb doorgebracht was voor mij een verschrikkelijke ervaring. Maar ik ben ook het bewijs dat accepteren dat je het nodig hebt voor de time being niet betekend dat je die stoel voor altijd nodig zal hebben, of elke keer.

    Mag ik je nog een tip geven? Pimp je rolstoel. Do it en maak het je eigen. Verander het van iets waar je niet mee gezien wil worden, naar een soort kledingstuk. Ga lekker los, doe gek, wat dan ook, maar stop niet voor je tevreden ben. Geheid dat je er dan op eens met andere ogen naar kijkt.

  • Marjolein schreef:

    Och meisje wat herkenbaar. Ik vind het ook nog steeds lastig om de blikken die je krijgt. Maar wat onwijs goed van je dat je het toch hebt gedaan!! Fijn hè, als je ineens een soort van energie overhoudt na zo’n dag? Vind het ook een daar gevoel omdat je eigenlijk zoveel hebt gedaan maar je je niet zo klote en naar voelt als normaal. Een eigen 2de hands rolstoel zit echt veel en veel beter hoor, echt! En maak hem leuk! Pimp hem! Zorg dat het jouw rolstoel wordt. Het is even heel moeilijk, maar waarom zou je jezelf voor de gek houden omdat mensen die je niet kent, nooit meer ziet er misschien wat van vinden? Makkelijk gezegd hoor van me, kan het zelf ook nog niet. Maar ik probeer wel die instelling aan te houden, zeker nu met de scootmobiel. Ik ben trots op je, topper! <3
    Marjolein onlangs geplaatst…Angst hebben voor angsten.My Profile

  • Jenn schreef:

    Lijkt me een behoorlijk grote stap… Goed dat je er toch voor gekozen hebt.
    Jenn onlangs geplaatst…#Groeifactor 6: Spread the love, familie en vriendenMy Profile

  • Marion schreef:

    Goed dat je door je angst en verdriet heengegaan bent. Je moet het zeker niet negeren. Laat maar gewoon komen die tranen, want uiteindelijk moeten ze er toch uit. Ik moest ook meteen aan Marjolein denken toen ik je verhaal las. Het is niet makkelijk, maar als het jouw leven aangenamer maakt, doen.
    Marion onlangs geplaatst…Persoonlijke Update: Wat kan ik nog?My Profile

  • Livingstone schreef:

    Wat een moeilijke stap voor je, knap dat je over die hoge drempel heen bent gestapt!
    Zonder rolstoel zien vreemde mensen niet dat je ziek bent, mét rolstoel ineens wel. En dat maakt het zo moeilijk. Alsof je ineens aan iedereen laat zien: Kijk, ik ben ziek en kan niet alles wat gezonde mensen wel kunnen. Terwijl je ondertussen zelf nog steeds bezig bent met het leren omgaan met ziek zijn.
    Die rolstoel geeft je wel meer mogelijkheden, hij beperkt je niet, je kunt er juist meer door doen. Dat is eigenlijk toch wel heel erg fijn!

  • Heel erg knap van je dat je er uiteindelijk toch voor hebt gekozen om wél in de rolstoel te gaan zitten. Zelf had ik er de eerste keer (Disneyland Parijs) eigenlijk geen moeite mee, maar ik kan me voorstellen dat het wel een grote stap voor je is geweest en dat dat even heel erg moeilijk was. Je mag echt trots op jezelf zijn.
    Wat betreft de reacties van andere mensen denk ik dat dat ook heel erg afhankelijk is van hoe je jezelf opstelt. Natuurlijk zijn er altijd mensen die op een nare manier reageren, maar ik heb ook gemerkt dat als je zelf ‘de touwtjes’ in handen neemt en uitstraalt dat men gewoon tegen jou kan praten ze dat ook gewoon doen.
    Zo simpel is dan geluk onlangs geplaatst…Zo simpel is dan geluk #23My Profile

  • Vivian schreef:

    Ik vind het echt heel knap van je dat het je toch is gelukt om erin te gaan zitten en ik begrijp deels heel goed hoe moeilijk je het vindt. Ik ben wel al mijn hele leven gewend aan mijn rolstoel, maar ook ik vind het nog steeds vaak irritant als er naar me gekeken wordt of als mensen praten tegen degene die mij duwt. Wat ik dan altijd doe? Terugstaren, laten zien dat het je helemaal niks uitmaakt. Meestal, zeker als het een kind is, doe ik er ook nog een glimlachje en een knipoog bij, zo van ”ja cool hè, die rolstoel!” Misschien is het trouwens een idee om, in plaats van de tweedehands rolstoel, een comfortabel kussentje bij je te hebben als je bijvoorbeeld naar de dierentuin gaat, zodat je niet aan de rolstoel vast zit maar er wel eentje kunt nemen en er dan voor kunt zorgen dat je comfortabel zit? Desnoods de kussens van een tuinstoel als dat past.
    Vivian onlangs geplaatst…Project Positief TagMy Profile

  • Elly schreef:

    Beste Emily,

    We kennen elkaar niet maar nadat ik jouw “ervaring” met de rolstoel las, riep dit bij mij zoveel herinneringen op. Ik riep eerst ook: ik ga liever nergens meer naar toe dan dat ik in een rolstoel ga zitten!
    Totdat ik in een traject bij revalidatiecentrum het Roessingh terecht kwam (eind 2011) en men aangaf dat zij als doel hebben om mij kwaliteit van leven te verhogen. Waarom niet in een rolstoel en leuke dingen doen in plaats van nergens meer naar toe kunnen?
    Ik heb uiteindelijk via het Kruiswerk een rolstoel in bruikleen gekregen en ben de eerste keer met man en kinderen in een andere plaats gaan winkelen. En…….er ging een wereld voor mij open! Ik realiseerde mij dat ik zonder rolstoel eigenlijk al niet meer kon, als ik met de roltrap vanuit de parkeerkelder boven was. Hetgeen ik daarna nog deed, deed ik op wilskracht. Ik liep min of meer op mijn tandvlees.
    En met rolstoel had ik zelfs na 1 1/2 uur winkelen nog wel wat energie over!
    Op dat moment was voor mij helder dat de rolstoel een hulpmiddel is waardoor mijn kwaliteit van leven toenam.
    Vanaf dat moment ben ik anders naar een rolstoel gaan kijken. Sinds 2012 heb ik een rolstoel vanuit de WMO en ben ik mijn rolstoel als mijn beste vriendin gaan zien.
    Op momenten dat ik me minder ziek voel en het maar een kleine afstand is, loop ik.
    Maar op slechte dagen kan ik gebruik maken van mijn rolstoel. Dat geeft rust.
    Ik hoop dat jij het ook zo mag gaan ervaren!
    Waar je wel rekening mee moet houden is, dat mensen misschien vreemd zullen reageren als jij zo op staat uit je rolstoel omdat ze dat niet verwachten. De verwachting is (automatisch) dat jij niet kunt lopen als je in een rolstoel zit.
    Daar heeft men mij in het revalidatietraject op gewezen en klopt ook wel.
    Is niets mis mee, maar wel goed om even rekening mee te houden!
    Heel veel sterkte met alles!

    • Emily schreef:

      Ontzettend fijne reactie, dankjewel! Ik heb het ‘geluk’ dat ik de rolstoel niet vaak nodig heb, alleen bij uitjes zoals deze merkte ik echt een enorm verschil. Blijft moeilijk, dat wel.

  • Marly schreef:

    Hoi Emily,
    Per toeval kom ik je blog tegen, zo herkenbaar!! Ik gebruik nu sinds een jaar een rolstoel, en sinds 9 maanden heb ik een eigen, vastframe rolstoel via de WMO. In het begin vind ik het vreselijk. En het is moeilijk als mensen naar je kijken..maar voor mij was het zo’n verandering! Dagjes weg kon jk amper of werd er enorm ziek van, nu kan ik dat wel. Natuurlijk word ik nog steeds moe, maar niet meer ziek. Misschien kun je via de vitras een rolstoel lenen? Je kan vragen of ze een ‘lichtgewicht’ hebben die zijn meestal iets minder reusachtig en bejaarderig. Ik heb zelf besloten hem via de WMO aan te vragen, omdat ik ook zelf (stukjes) wilde kunnen rijden en dat gaat heel goed. Ik kan er geen dag zelf mee weg, maar een korte boodschap kan wel en ook afwisselen tussen duwen en zelf rijden of bijvoorbeeld door een winkel zelf rijden en er buiten geduwd worden. De eerste stap is het moeilijkst. Ik vind het echt heel knap van je dat je in de dierentuin toch voor jezelf hebt gekozen!!

    • Emily schreef:

      Dit soort reacties vind ik heel fijn, dankje! Blij dat een rolstoel zoveel voor je kan doen! Je moet het echt als een hulpmiddel gaan leren zien, inderdaad. Ik heb het ‘geluk’ dat ik ‘m niet vaak nodig zou hebben. Ik kan bijvoorbeeld gewoon boodschappen gaan doen en dat soort dingen. Alleen tijdens uitjes word ik snel ziek en de dagen daarna ben ik ook erg ziek. Daar is ‘ie voor mij dan goed voor, maar blijft moeilijk…

  • Je verhaal is zo herkenbaar!! Toevallig was mijn eerste keer in een rolstoel ook naar de dierentuin. Vreselijk vond ik het. Het is een enorme stap om erin te gaan zitten, want dan besef je nog meer dat je echt heel ziek bent en mensen kunnen dat dan ook zien. Zonder rolstoel zien ze niks aan mij, want ik zie er niet ziek uit. Ik was blij dat ik de stap had gezet en in die rolstoel ben gaan zitten, want daardoor hield ik het wel vol. Schaamte veranderde in blijdschap, want zonder rolstoel had ik niet mee kunnen gaan. Ik vond het heerlijk om even de deur uit te kunnen. Ik heb meteen een rolstoel besteld.
    En je moet echt lak hebben aan de mensen die naar je kijken en stomme opmerkingen maken. Ik had daar eerst ook heel veel moeite mee, maar tegenwoordig doet het mij weinig meer. Mensen staren naar je, kijkend wat er mis met je is. Ik staar nu gewoon terug of trek een gek gezicht. Dan kijken ze snel de andere kant op, heel grappig haha.

    Heel veel succes met alles! Ik ga vaker een kijkje nemen op je blog :)
    xxx Anke

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.