Hoe week 0 t/m 8 ging kan je hier lezen.
Hoe week 9 t/m 12 ging kan je hier lezen.
Hoe week 13 t/m 16 ging kan je hier lezen.

Week 17
Door de blaasontsteking en antibiotica voel ik me erg ellendig. Ik was zo blij dat ik eindelijk weer trek had, maar lig nu weer kotsmisselijk opgerold op de bank.
Gelukkig krijg ik deze keer zonder gedoe medicijnen tegen de misselijkheid en dat helpt, godzijdank! Ik voel me wel heel draaierig en extra moe door de medicijnen, maar dat neem ik voor lief. Alles beter dan misselijk zijn.
Aan het eind van deze week hebben we een pret echo waarbij de oma’s aanwezig zijn. Een heel leuk moment en eh, het is nog steeds een jongetje. ;)
Ik zing regelmatig voor de baby en er is een bepaald liedje waar hij het meest op reageert. Ik vat dit maar op als zijn lievelingsnummer, waardoor het nu ‘ons’ nummer is geworden. (Three little birds – Bob Marley)

Week 18
Ik voel me iets beter nu ik van de antibiotica af ben. Wel weet ik nu dat ik positief getest ben op GBS (groep B streptokokken). Toen ik een blaasontsteking had is mijn urine op kweek gezet om dit te onderzoeken.
Ik weet er niet heel veel van, maar wat ik wel weet is dat het potentieel gevaarlijk kan zijn voor je baby. Dit is echter pas een zorg bij de bevalling of wanneer mijn vliezen gebroken zijn. In het derde trimester zullen ze me nog een keer testen, en als ik weer positief test krijg ik een stoot antibiotica tijdens de bevalling zodat mijn kindje veilig blijft.
De verloskundige vertelde me dat ik me geen zorgen hoef te maken en in principe minder gevaar loop dan vrouwen die niet getest zijn, maar ik vind ’t toch niet zo fijn om te horen.

Misschien gek om te zeggen, maar ik vind mijn uitstraling anders geworden. En ik vind het mooi. Geen idee of andere mensen het zien, maar deze foto is bijvoorbeeld een van mijn favoriete foto’s van mezelf nu.

Week 19
Ik heb veel pijn in mijn heupen en onderrug. Dat heb ik al een tijdje af en aan, maar het begint steeds erger te worden. Vooral tijdens het slapen. Ik moet me tig keer per nacht draaien om de pijn te verlichten. Slapen met een zwangerschapskussen helpt, maar is geen wondermiddel helaas.
Verder lopen de weken een beetje in elkaar over, merk ik. Het gaat nu heel snel en er zijn minder grote mijlpalen dan in het begin, omdat de baby vooral veel aan het groeien is.
Ik ben heel blij dat ik weinig tot geen misselijkheid voel, maar mijn eetlust laat soms nog te wensen over.
Eigenlijk ben ik vooral extreem moe. Ik moet een beetje lachen om die zin, omdat het zo ontzettend faalt in het omschrijven hoe slecht ik me voel. Gewoon ademen en zijn is al te vermoeiend, zeg maar. Ik ben door de extreme vermoeidheid ook niet te genieten en heel erg chagrijnig en emotioneel. Echt waar, ik kan om alles boos of verdrietig worden.
Wat wél heel fijn is, is dat Steven vakantie heeft en we het huis aan kunnen pakken. Of nouja, hij en m’n moeder doen dat. Helden!

Week 20
Op de dag dat ik 20 weken ben, hebben we ook de 20 weken echo. Een medische echo waarbij ze kijken naar alle organen van de baby, en of de baby goed groeit.
Ik ben al weken bang voor deze echo. Ik pieker, ik huil, ik ben zó bang dat er iets mis is met hem. Ik ben zo bang dat mijn zieke lijf het hem ook moeilijk maakt om goed te kunnen groeien. Tegelijkertijd voel ik me ook angstig door alle zorgen, bang dat de stres daarvan ook negatieve invloed op hem heeft.
Ik heb eigenlijk geen idee of andere vrouwen dit ook zo’n enorm spannende echo vinden. Niemand in mijn omgeving leek het ook echt heel boeiend te vinden dat ik deze echo had. Nu is het ook zo dat de meeste vrouwen gewoon goed nieuws te horen krijgen en het meer een echo is waarbij je het geslacht van je baby te horen krijgt, maar er zijn ook vrouwen die heel verdrietig nieuws krijgen en voor de keuze worden gezet of ze de zwangerschap moeten laten afbreken.
Misschien heb ik er teveel over gelezen. Misschien denk ik er gewoon meer over na omdat het voor mij zo’n grote angst is, door mijn eigen gezondheid.
Maar goed: alles was goed met mijn baby. Hij is mooi, gezond, perfect. Alles zag er goed uit. Natuurlijk kan je niet alles zien op zo’n echo, maar er kan een heleboel uitgesloten worden en ik ben zo, zo, zo ontzettend opgelucht en blij. Zo dankbaar dat mijn lichaam het eigenlijk heel erg goed doet, ondanks dat ik me zo slecht voel. Alles gaat goed met mijn kindje, en dat is het belangrijkste.

Verder hebben we deze week ook leuke dingen gedaan, zoals een kinderwagen uitkiezen. Dat maakt het allemaal nog iets echter, komt dichterbij of zo. Het idee dat over een tijdje ons kindje daarin ligt en we met hem naar buiten kunnen. Ik werd er helemaal blij en emotioneel van. Hetzelfde verhaal toen de maxi cosi (autostoel) arriveerde. Awww!
Steven is deze week ook gestart met rijlessen en dat vind ik super stoer en knap van hem.

Ik heb verder veel moeite met hoe weinig ik kan en hoe zwaar de zwangerschap voor mijn lichaam is. Soms lukt het me om het te accepteren en rust te vinden in het nu. Andere dagen ben ik heel verdrietig. Ik zou zo graag meer willen kunnen. Ik ben al maanden niet meer in mijn eentje buiten geweest en ik kan nog steeds niet goed lopen, dus we gebruiken de rolstoel nog erg veel. Het lukt niet om naar de kinderboerderij of naar de film te gaan in Steven z’n vakantie, ik heb m’n vrienden al weet ik veel hoe lang niet gezien, en nog even ‘lekker met z’n tweetjes weg voordat we een kind hebben’ (wat ik zo graag wilde) zit er al helemaal niet in.
Koken voor mezelf is meestal niet te doen, iets wat me mateloos frustreert.
Ik probeer het allemaal los te laten. Ik probeer te accepteren dat het nu eenmaal niet gaat. Ik probeer me te focussen op de baby in mijn buik, dat daar alles goed mee gaat, en het per dag te bekijken.
Het lukt me steeds beter om rust en blijdschap in het moment zelf te vinden. Maar euh, ja, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet af en toe kei hard zit te huilen om alles wat niet lukt.

Liefs,
Emily

5 Comments

  • Johan schreef:

    Je uitstraling is inderdaad anders op die foto. Ik weet niet helemaal waar het in zit. Ik neig te zeggen dat je uitstraling sensueler is, maar dat dekt niet helemaal de lading. Het is in ieder geval een heel subtiel verschil.

    Ik kan begrijpen dat je zo’n 20 weken echo heel spannend vindt. Volgens mij waren mijn schoonzussen daar ook wel mee bezig. Het blijft een dagelijks wonder en heel tof dat alles goed is met de baby.

    Bedankt voor de update, ik zat al een paar keer te kijken of er al een update was! Sterkte met de tweede helft en dat je je minder moe mag gaan voelen.

  • Saar schreef:

    Ik ben dan misschien een gezonde mama, maar ik ben ook positief getest op die streptokokken. In realiteit zal je een baxter met antibiotica krijgen bij de bevalling en zal je kindje ook iets meer opgevolgd worden. Maar het is niet iets om je zorgen over te maken. Ik was er ook doodsbang en heel verdrietig over, maar uiteindelijk stelde het weinig voor.
    Eigenlijk is een zwangerschap zo hard vertrouwen op je lichaam, maar bij jou kan ik me inbeelden dat dat keihard is. Want jouw lichaam is niet zo te vertrouwen.
    Dikke knuffel en ik hoop dat alles toch een beetje positief mag verder lopen!

  • Jenn schreef:

    Inderdaad een hele mooie foto! Fijn dat alles goed is met de baby, en sterkte met alle ongemakken en zware dingen!

  • Angelique schreef:

    Al heel lang niet gereageerd.
    Allereerst gefeliciteerd!
    Heel erg pittig dit allemaal in jouw situatie, maar erg dapper.
    Je ziet er zachter en serener uit. Een hele lieve, zorgzame en beschermende uitstraling.

  • Alain Bos schreef:

    Hoi Emily,

    Een tijd geleden heb ik een ellenlang ‘blog’ gelezen over een vrouw die tegen haar wil in was bediend van een episiotomie omdat de verloskundige arts haar wilsonbekwaam verklaarde en haar moeder liet kiezen die geïntimideerd door de ‘stress van de nachtelijke bevalling’ hoofdschuddend toestemming gaf. De bevallende vrouw was zich namelijk erg bewust van de gevaren van ‘het inknippen’ en wist 100% zeker dat zij dit niet wilde.
    In de maanden en jaren na de bevalling kreeg deze vrouw inderdaad veel extra postnatale problemen waardoor haar levenskwaliteit onder nul kwam. Zij heeft toen na heel veel moeite een rechter zover gekregen dat zij een bodemprocedure en rechtszaak mocht beginnen. Alleen dit traject koste haar al 2 of 3 jaar en werd gezien als een enorme overwinning door en voor vrouwen die postnatale problemen kregen vanwege een (verkeerde en/of onnodige) episiotomie. Zover was nog geen enkele vrouw gekomen en er was voor korte tijd een euforie. Voor deze vrouw was het tot dan toe, jarenlange juridische gevecht, een totale uitputtingsslag geweest en zij koos voor een schikking met het ziekenhuis waardoor er tot op de dag van vandaag helaas nog geen jurisprudentie is omtrent de onbewezen noodzaak voor het toedienen van episiotomie.
    Voor jou heb ik met 1 google-query het belangrijkste document in Nederland gevonden waarin zonder terughoudendheid op vakkundige wijze over alle huidige problemen rondom ‘het inknippen’ wordt gesproken. Waarschijnlijk is onderstaand document de Nederlandse reactie op de rechtszaak in America. En het pure toeval wil dat dit document nog geen 2 maanden geleden officieel is gepubliceerd (31 januari 2018)

    https://www.knov.nl/vakkennis-en-wetenschap/tekstpagina/859-2/episiotomie/hoofdstuk/1212/episiotomie/

    Het originele verhaal heb ik wonderbaarlijk ook met 1 google-query gevonden :

    https://improvingbirth.org/2015/06/preview-woman-charges-ob-with-assault-battery-for-forced-episiotomy/#

    LET OP ! De vele links (internet-snelkoppelingen) naar andere artikelen in de tekst zijn niet blauw geletterd en/of onderstreept en kan je alleen herkennen als je met de muiscursor over het woordje ‘here’ zweeft en een handje te zien krijgt.

    ik heb indertijd alle links in een nieuw venster open geklikt en ik heb toen urenlang ! vol afgrijzen, verbazing, kwaadheid & verdriet alle verhalen gelezen. Ik raad je aan (en jou kennende komt dat wel goed) dit ook te doen.

    Mijn herinnering verteld mij ook dat de bevalling plaatsvond in een ander ziekenhuis dan het ziekenhuis waar dit echtpaar voor de bevalling ‘ALLES’ had doorgesproken, omdat de bevalling een maand ‘te vroeg’ kwam en het echtpaar op visite was in een andere stad.

    Wat mij opviel, zal jouw ook opvallen en dat is dat ‘ongewilde episiotomie’ erg vaak voorkomt en in sommige landen terecht wordt gezien als een crimineel delict ; of dit in Nederland ook zo is weet ik niet. Wel weet ik dat ‘inknippen’ in Nederland (te) vaak gebeurd en evenzo zal dit vaak gebeurt zijn zonder toestemming van de bevallende vrouw.

    Ik heb het Nederlandse document gelezen en vermeld je alvast de volgende zaken:
    1 – het betreft hier een ‘factsheet’ die alleen de bedoeling heeft om de huidige kennis op te frissen en nergens is vermeld dat het huidige beleid rondom toedienen van episiotomie in Nederland is gewijzigd !
    2 – bespreek alle vormen van inknippen MAAR OOK de wijze van het hechten van de scheur met je ziekenhuis en/of verloskundige arts.
    3 – laat je blik ook eens vallen op alle gebruikte vakliteratuur die gebruikt is bij de totstandkoming van dit factsheet en besef dan
    A – er WEL erg veel onderzoek is gedaan (alleen al in Nederland) terwijl in de factsheet zelf het tegendeel wordt beweerd.
    B – welke titels deze onderzoeken dragen.

    Als laatste over dit onderwerp wil ik nog vertellen dat ondanks dat je denkt alles tot in de puntjes te hebben voorbereid, besproken en afgesproken er een kink in de kabel kan komen als je bijvoorbeeld in de nacht moet bevallen en jouw arts geen dienst heeft of jouw arts ineens met vakantie is of …..

    Ik heb dit verhaal expres niet via je email verstuurd omdat de toestanden rond episiotomie absoluut meer aandacht nodig heeft.

    Nu even relaxen en even kletsen over je foto 😉 Ik heb een tijd geleden een ‘blog-artikel’ gelezen waarin werd gesproken over het phenomeen dat jijzelf dus ook hebt waargenomen en berust op waarheid !
    Zwangere vrouwen stralen meer omdat een zwangere vrouw een belangrijke rol vervult voor het voortbestaan van de mens. Ook geeft de verhoogde hormoon productie tijdens de zwangerschap sommige vrouwen ook ‘superkrachten’ en ik had de hoop dat dit voor jou gunstig zou uitwerken. Als ik je blog van vandaag lees is dit aan de ene kant wel maar andere kant ook niet waar. Ik heb namelijk het idee dat je nu meer lichamelijke uitputting dan ooit tevoren doorstaat maar helaas ook daadwerkelijk ontzettend ‘moe’ bent. Als ik alleen naar je foto kijk zie ik je uitbundig stralen en is het net alsof dit in de lucht om je heen te zien is. (zoals Johan zei :”er hangt een soort mist om je heen”).
    Ik begrijp erg goed dat iedereen maar jijzelf ook blij zijn met je gezonde uitstraling !-)

    Ik wil en zal geen lang verhaal houden over waarom ik nu pas weer reageer op je blog, want dan is het beter dat ik een eigen blog begin 😉. Het enige wat ik wil zeggen is dat jouw incidentele boze buien alsmede je terugkerende verdriet mij in het bijzonder steunen omdat deze mijn eigen boosheid en tranendal ‘normaliseren’ en bestaansrecht geven. Ook al zijn mijn problemen psychisch en niet somatisch zoals bij jou , de laatste maanden is de stress bijna 24 uur per dag en zelfs aanwezig in mijn dromen. Natuurlijk (en gelukkig) is mijn leven niet echt 24 uur per dag een hel want ik er zijn genoeg momenten waarop ik geniet en ik God dank voor dit mooie leven. Het is zelfs zo bijzonder dat ik w eken bijna de hele dag door ‘gestalked’ werd door GOD persoonlijk en ik kan je vertellen dat ik een heel erg rationeel mens ben en erg veel waarde hecht aan waarheidsgetrouwe wetenschappelijke onderzoeksresultaten en mij zeker “niet laat verleiden door het lied dat de minstreel zingt omdat de melodie van zijn mandoline zo heerlijk klinkt” of “ieder bericht geloof omdat het in de krant gedrukt staat” of “de overheidspropaganda slik voor zoete koek omdat iemand een gezegde of spreekwoord gebruikt” of “niet in een platte aarde geloof omdat ik dit als kind met de paplepel kreeg ingegoten”.
    “de noodzaak voor 1 wereldregering omdat er ‘geheel onverwacht’ een economische landen-crisis is ontstaan” niet lang daarna gevolgd door “de ‘mensheid-verenigende-oorlog’ met aliens (die al ruim 1 eeuw in de planning staat)” waardoor “de burgerrechten van alle wereldburgers veranderen in burgerplichten” is misschien toekomstmuziek die wij nooit zullen horen “omdat ik sterk geloof en hoop heb dat wij allen in ons leven nog een paradigma verschuivende revolutie zullen meemaken die niet op teevee zal worden uitgezonden” ….

    Geen lang verhaal zei ik nog 😉 omdat ik wilde afsluiten met goed bedoeld advies voor Peters’ rijlessen :
    – Kijk altijd ver vooruit naar de verkeerssituatie, komende afslagen en verkeersborden.
    – Neem de tijd om in alle spiegels te kijken en zeker aandachtig een blik over je schouder werpen.
    – Vertel je passagiers achterin dat de auto niet gaat rijden als zij hun gordel niet om hebben , bij een ongeval zijn het meestal de passagiers achterin die met grote kracht ‘door’ de stoel voor hen heen vliegen en daarmee ook een gevaar vormen voor mensen voorin , ook al dragen deze wel een gordel.
    – Vraag vriendelijk om raampjes en waffeltjes te sluiten als je in stilte veel beter geconcentreerd kunt rijden.
    – Leer op je snelheid te letten.
    – Er is altijd, in ieder dorp of stad wel een onzichtbaar straatje waaruit ineens verkeer van rechts komt.
    – Geef de autoleraar gelijk en als je van de schrik bekomen bent gelijk ook een gemeend compliment als hij of zij een ruk aan het stuur geeft of als hij of zij de noodrem intrapt.
    – Beter 10 lessen meer , serieus….
    – En echt, probeer gewoon veel plezier te hebben met alle ritjes (vraag op een zonnige dag of Emily mee wil rijden ?-)
    Poeh, ik heb alles verteld wat ik wilde vertellen en ik kan het begrijpen als je mijn commentaar liever via de email ontvangt dan onder je blog ziet staan.

    Ik wens je heel veel liefs, ‘superkrachten’ , gezondheid en genieten toe … 😊
    Alain

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.