InMoederschap

week van de borstvoeding

Het is ‘week van de borstvoeding’ en ik zie overal prachtige foto’s opduiken van mama’s die hun kindje de borst geven. Ik vind het mooi, en belangrijk dat dit gedeeld wordt omdat ik zie hoe onze maatschappij het steeds meer verborgen probeert te houden. Juiste begeleiding bij borstvoeding is belangrijk en als we het krampachtig achter gesloten deuren blijven houden, wordt het moeilijk om de juiste begeleiding te krijgen denk ik.

Ik deelde gisteravond deze foto op instagram en ik was niet van plan om het ergens anders te delen, omdat ik weet dat sommige mensen ervan terug schrikken en tja… ik voel me daar dan ook ongemakkelijk bij.
Maar bij mij is de borstvoeding niet goed gegaan. Ik voel enorm veel gemis en verdriet. Wanneer ik al die mooie foto’s langs zie komen denk ik: dat wilde ik ook. Dat wíl ik ook.
En ik wil graag die paar weken dat het wel lukte dan graag delen. Ik wil er ook graag over mee praten.

Een vriendin van mij stuurde me net dit mooie artikel, wat zo raak is, en waardoor ik besloot om er toch meer over te schrijven. Een blogpost die ik vlug plaats, want Joshua heeft me zo weer nodig.

De tekst die ik op instagram plaatste (en waardoor ik daarna weer zat te huilen alsof ik er weer middenin zat):

Toen ik Steven vroeg om deze foto te maken was ik emotioneel. Ik voelde dat het een van de laatste keren borstvoeding geven zou zijn. Joshua wilde bijna niet meer aanhappen. Het was constant een gevecht. Een krijsende baby die zijn handjes tegen me aan drukte en zich van me af zette. Het voelde verschrikkelijk. Ik voelde me zo hard falen. Ik wilde zó graag borstvoeding geven, maar ik kreeg aan alle kanten te horen dat het niet ging lukken.
De lactatiedeskundige had vastgesteld dat ik te weinig melkklierweefsel had en nooit genoeg melk zou maken. Ze zei dat Joshua tegen overprikkeling aan zat en dat als hij zich zo afzette, dat ik het die dag niet meer moest proberen aan de borst, en dat afzetten gebeurde uiteindelijk constant. Het powerpumpen en kolven putte me uit en deed zo’n zeer, want ik wilde mijn baby aan de borst. Niet zo’n apparaat. Ik haalde op een goede dag 50ml, soms maar 20ml, terwijl Joshua al 60 per keer dronk.
De KNO arts zag dat zijn tongriempje ietwat korter/dieper lag, maar raadde ons af om er wat mee te doen en mijn gevoel schreeuwde ook dat ik niet in mijn baby wilde laten snijden.
Steven gooide in de kraamweek per ongeluk mijn melk weg en ik heb zó hard gehuild (het deed Steven ook zeer). Alle melk die ik maakte was zo kostbaar. Het deed meer pijn dan de bevalling, serieus. Dat hele falen met borstvoeding geven doet sowieso meer pijn. Ik zit weer te huilen. Ik wilde dit zo graag. Ik denk dat ik betere begeleiding had moeten krijgen. Ik weet het niet. Ik was zo boos op mijn lichaam. 
Dit is wat ik zie als ik naar deze foto kijk. Ik hoop dat ik ooit vooral zie hoe fijn ik het vond, voor hoe lang het duurde. Hoe erg ik mijn best heb gedaan, ook al had ik een blaar zo groot als mijn tepel zelf en deed het onwijs veel zeer. Ik hoop dat ik ooit vooral zie hoe waanzinnig het voelt om je kindje met je eigen lijf te kunnen voeden. Hoe intiem en ‘oer’ en liefdevol dit voelt. Het gezichtje van mijn kleine baby, zijn geluidjes. Hoe mijn lichaam reageerde op zijn gehuil. Hoe de andere borst begon te lekken als hij aan het drinken was. Hoe ongemakkelijk mijn borsten voelden als hij de hele nacht niet bij me gedronken had. Ik hoop het zo. Ik mis dit zo.

Ik ben van mening dat het volledig aan de vrouw zelf is wanneer zij wil stoppen met het geven van borstvoeding – en als ze het helemaal niet wil proberen, dan heeft ze daar vast haar redenen voor. Maar ik zou wel graag zien dat er betere begeleiding komt, betere informatie, meer hulp voor vrouwen zoals ik. Ook hulp voor de pijn waar je mee blijft zitten als het niet lukt zou niet misstaan. Ik voel enorm gemis en hoewel ik het mezelf niet meer kwalijk neem, is het toch nog steeds een wond die ik moet verzorgen.

By
1

You may also like

1 Comment

  • Rianne

    Zo goed dat je hier een blog aan wijdt. Er moet hier veel meer aandacht voor komen. Het lijkt zo vaak haast een strijd tussen aan de ene kant de “borstvoedingsmaffia” tegenover de mama’s die er voor kiezen om flesjes te geven. Dat er mama’s zijn die, net als jij, zo graag wilden maar het niet konden om wat voor reden dan ook, dat lijkt vergeten te worden. Daar moet veel meer aandacht voor komen, betere voorlichting, meer hulp. Zodat straks alle ouders kunnen doen wat ze zelf willen, en niet omdat ze een gedwongen keuze moeten maken. Heel waardevol dat je dit gepost hebt. Ik hoop dat het anderen helpt, en dat het delen jou ook mag helpen helen. Joshua boft zo met een mama als jij.

    augustus 4, 2019 at 1:58 pm Reply
  • Leave a Reply

    CommentLuv badge