Enkele dagen geleden heb ik mijn blog op facebook gedeeld.
”Ik weet niet of ik het wel wil delen,” had ik tegen een vriendin gezegd.
Tot nu toe had ik de link gedeeld met één of twee vriendinnen en mijn vriend. Daar hield het wel bij op. Lekker veilig.
”Waarom niet?” vroeg zij. “Ben je bang dat mensen het raar vinden? Of dat je slecht schrijft?”
Ik dacht er eens goed over na. Waar was ik nu precies bang voor?
Na het telefoongesprek met mijn vriendin schreef ik op wat me tegen hield.

 

Redenen om niet uit de kast te willen komen

Niemand ermee willen belasten
Mijn nummer één reden. Eigenlijk weet ik best wel dat deze reden geen realistische reden is. Mensen hebben me vaak genoeg gezegd: “verdomme Emily, ik wil er gewoon voor je kunnen zijn!”.
Sorry. Het zit in me. Gaat automatisch. Vraag maar aan mijn moeder.

Oh god, dan weten mensen het echt!
Toevallig hadden mijn moeder en ik het er pas geleden nog over. Zij heeft, net zoals ik, iedere dag pijn en wil, net zoals ik, niet dat iemand het merkt. Ze vertelde dat ze laatst verschoot van de pijn en “auw” riep. Een collega zag het, dus vlug raapte ze zichzelf bij elkaar en liep ze fluitend weg.
Herkenbaar…

Het is zo confronterend om het te benoemen
Heel lief hoor, als je partner vraagt hoe het lichamelijk met je gaat, maar eigenlijk denk je ‘vraag me dat nou niet’. Want het is zo confronterend om toe te geven hoe het werkelijk met je gaat. Alsof de klachten minder zijn zolang ik er maar niet over praat.
Er een blog over beginnen was dus een hele grote stap voor me. Zo’n stap van Godzilla formaat.

Delen is eng
Iets delen wat je geschreven hebt is altijd eng. Het is alsof je een deel van je ziel bloot legt. Althans, zo ervaar ik het. Schrijven neem ik heel serieus en mijn ziel-billen bloot leggen dus ook.

Mensen gaan anders naar je kijken
Misschien vinden ze me wel zwak. Of geloven ze er niks van. Waarschijnlijk denken ze ‘oh, daarom ben je zo raar’.
Uiteindelijk ben je het zo gewend om nare opmerkingen te krijgen omdat mensen je ziek zijn niet begrijpen. Dat komt ongetwijfeld nog harder aan wanneer je zo je best doet om het uit te leggen. Een hele blog eraan te wijden.

 

Redenen om toch uit de kast te komen

De reacties
Wauw, wat heb ik veel lieve reacties gekregen toen ik mijn blog deelde! Mensen stuurden me een privé berichtje waarin ze zeiden hoe moedig en sterk ze me vonden. Anderen gaven me complimenten op mijn manier van schrijven.
Veel vrienden zeiden dat ze ‘geen idee’ hadden, of niet wisten dat het ‘zo erg’ was. Dit verbaasde me een beetje. Ben ik echt zo goed in doen alsof?
(Ja, Emily. Je bent echt zo goed in doen alsof!)
Het is misschien heel eng om mensen te vertellen over je ziek zijn. Gewoon doen. De reacties zijn het waard.

Erover schrijven of praten is fijn
Ergens verwachtte ik dat niemand zou reageren. Dat het niet interessant genoeg was.
Schrijven is altijd een manier voor mij geweest om mijn emoties te uiten. Jarenlang heb ik het enkel voor mezelf gedaan. Het is anders wanneer je er reacties op krijgt.
Maar, krijg nou wat: zo eng is het eigenlijk niet als je het eenmaal doet. Ik vind het zelfs fijn.
Daarnaast merk ik nu al dat het me meer inzicht geeft tot mezelf. En dat het anderen meer inzicht geeft tot mij.

Mensen gaan inderdaad anders naar je kijken
Waar was ik het meest bang voor? Dat ik zwak genoemd zou worden.
Wat heb ik het meest te horen gekregen? “Jeetje, wat moedig van je”.
Er zullen altijd mensen zijn die je niet geloven, of denken dat zij het beter weten. Dat is niet te voorkomen.
Maak je niet zo druk. Ze zijn je waardevolle energie niet waard.
De overvloed aan positieve reacties weegt veel zwaarder.
En de volgende keer dat je vroegtijdig een feestje moet verlaten, vinden mensen het niet zo vreemd meer.

Je haalt jezelf uit de eenzaamheid
Chronisch ziek zijn kan zo verschrikkelijk eenzaam zijn. Zeker wanneer je probeert te doen alsof alles goed gaat.
Uitleggen wat er met je aan de hand is, haalt een deel van de eenzaamheid weg. Daarnaast hebben mensen meer begrip voor je situatie. Ze bieden een luisterend oor aan.
Op deze manier geef je andere mensen de kans om er voor je te kunnen zijn. Je geeft jezelf de kans om begrepen te worden.

Vriendschappen worden sterker
Als je zelf deelt, zijn mensen sneller geneigd om ook te delen. Je vrienden hoeven niet chronisch ziek te zijn om zich te herkennen in wat je verteld. Maak jezelf niet wijs dat niemand je zal begrijpen. Het kan absoluut je vriendschappen een dieper niveau laten bereiken.

Uit de kast komen is niet zo eng als het lijkt

Alle berichten maakten me behoorlijk emotioneel. Was dit nu waar ik zo bang voor was? Altijd zo mijn best gedaan om het te verbergen – en voor wat?
Iedereen was zo lief. Om eerlijk te zijn weet ik niet of ik er nu ook makkelijker over kan praten, wanneer het niet digitaal is. Dat blijft moeilijk.
Dit was echter een van de beste stappen die ik heb gezet in jaren tijd. Misschien kan dat voor jou ook zo zijn.

5 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.