Volgens mij waren mensen een beetje geschrokken van mijn vorige blogpost. Sorry daarvoor. Ik zal het even iets beter uit proberen te leggen.
Laat ik je meteen even gerust stellen: ik houd heus wel hoop. Het is niet zo dat ik nu in mijn bed lig met de dekens over mijn hoofd en niet meer op wil staan. Maar voor mij is het wel belangrijk om te erkennen dat het slecht gaat. Door te erkennen dat het slecht gaat, mag het gevoel er zijn. Dan vecht ik er niet constant tegen en voel ik me ook niet meer zo schuldig erover.
Schrijven helpt. Schrijven zorgt ervoor dat ik snap wat er in mijn hoofd om gaat, en het zorgt er ook voor dat ik van een afstandje naar mijn eigen situatie kan kijken.

Ik ben heel voorzichtig met het woord ‘depressief’. Dat komt doordat ik weet hoe het is om heel depressief te zijn, en ik niet op het punt ben waar ik ooit was. Godzijdank!
Ik weet ook hoe het is om zo depressief te zijn, en om dan mensen te horen praten over hoe ‘depressief’ ze wel niet worden van iets triviaals. Depressief zijn is geen gevoel: het is vorm van ziek zijn. Iets waar je geen controle over hebt of je het nou wel of niet ‘krijgt’. Ik weet nog hoe naar ik het destijds vond dat mensen zo klakkeloos het woordje ‘depressief’ rond strooiden, dus ben ik daar nu heel voorzichtig in geworden.
Gevoelig ervoor ben ik wel. Volgens mij is dat echt iets wat in je zit. Gelukkig weet ik het te herkennen, waardoor ik toch iets sneller kan handelen voordat het echt fout gaat. Dat betekent niet dat je het 100% kan tegenhouden, maar ik heb wel het idee dat ik, dankzij mijn ervaring, er beter mee om kan gaan om hopelijk sneller de negatieve spiraal weer omhoog te laten gaan.
Ik wil dus verder ook niet zeggen dat ik momenteel depressief ben. Maar ik voel me wel met vlagen heel gedeprimeerd, wanhopig, en alsof ik op het punt sta om echt naar beneden te lazeren. Dat laatste gevoel is moeilijk te omschrijven, en ik denk dat je dat alleen begrijpt wanneer je het hebt meegemaakt.

Een paar weken geleden omschreef ik mijn gevoel alsof ik overspannen was: overspannen van het ziek zijn. Ik kon echt helemaal niks meer hebben. Zelf het gemauw van mijn kat sneed dwars door me heen – echt heel heftig. Ik weet niet in hoeverre dat te maken heeft met mijn ziek zijn, of dat het beïnvloed werd door mijn mentale gezondheid. Zelf heb ik het idee dat ze gewoon erg goed samen aan het werken waren.
Inmiddels voel ik me gelukkig wel weer iets beter. Dit schrijf ik nadat ik weer twee hele slechte dagen heb gehad – vooral fysiek, maar ik had ook gewoon veel verdriet. Dus dat ik alsnog kan schrijven dat het beter gaat dan een tijdje terug is positief.

Na mijn vorige blogpost geschreven te hebben, voelde ik me eigenlijk direct al wat beter. Opgelucht, opgeruimd. Helderder. En vooral gemotiveerd. Dat komt ook deels door jullie lieve berichten.
Ik heb kort daarna contact gezocht met een diëtiste, heb een afspraak gemaakt met een orthomoleculair arts en ben begonnen met (laagdrempelige) yoga (thuis). Het feit dat ik in diezelfde week twee – drie dagen achter elkaar verschrikkelijke pijn aanvallen heb gekregen, laat zien dat ik waarschijnlijk teveel heb willen doen.

En dat, dát is nou zo vreselijk moeilijk aan chronisch ziek zijn. Die constante strijd. Dat wanneer je probeert om goed voor jezelf te zorgen, je mentale gezondheid intact probeert te houden, je ziekte daar keihard tegen in gaat. En ik weet best wel dat ik vaak te snel wil en te weinig op de rem duw. Ik ben ongeduldig en enthousiast. Het lijkt alleen niet uit te maken of ik het nou heel rustig aan doe, of ietsje sneller. Hoe dan ook krijg ik die terugslag, iedere keer weer. Een klein deel van de tijd ben ik bezig met leuke dingen, en voor de rest voel ik me ziek en ben ik aan het bijkomen, vechten, knokken.
Hoop op verbetering heb ik nog steeds. Maar het is zo naar dat niemand me kan vertellen wat me momenteel zou helpen. Waar ik goed aan doe, want er is geen pijl op te trekken.
Het enige wat ik wel kan doen, is me bewust zijn van alles waar ik gelukkig van wordt en daar koste wat kost me aan vast blijven houden.
En liever voor mezelf zijn – mijn god, dat wordt mijn doel voor de rest van het jaar. Sinds ik met yoga ben begonnen, ben ik zo’n emotionele doos. Het heeft ervoor gezorgd dat ik me ineens heel goed besef hoe hard en gemeen ik naar mezelf kan zijn, terwijl ik juist dacht dat ik veel vooruitgang geboekt had daarmee.

Ik wilde in ieder geval eventjes een update geven. Regelmatiger bloggen komt wel weer – zin heb ik in ieder geval wel. Ik probeer me er wat minder druk om te maken, want als ik me daar gestrest over voel wil ik juist niet meer schrijven.
Het zonnetje schijnt in ieder geval weer wat feller, zowel buiten als in mijn koppie.

Liefs,
Emily

5 Comments

  • Marcelle schreef:

    Ik weet hoe het voelt.
    Lieve en vooral zachte knuffel van mij, Em XX

  • Els schreef:

    Lieve Emily,

    Ben blij dat het iets beter met je gaat.
    Blijf schrijven als dat je oplucht!
    Liefs van mij.

  • Marion schreef:

    Het moment dat ik begon te beseffen hoe vreselijk hard ik voor mezelf was geweest, hoelang ik mijzelf ernstig tekort heb gedaan, de pijn die ik toen (en nu nog) voelde daarover voelde aan als rouw. Een ander woord heb ik er niet voor. Dus wat jij beschrijft, over het liever willen zijn voor jezelf, ik begrijp dat zo goed. Ook dat je heel emotioneel bent. Ik kan je alleen maar adviseren om die emoties er te laten zijn. Huil er maar flink hard om. Dat gaat je helpen, in meerdere opzichten, net als de yoga dat voor je doet.

    Ik ben blij te lezen dat het weer iets zonniger is. Wat is het een heftig proces voor je. Heel veel liefs. X
    Marion onlangs geplaatst…Minder bloggen, meer ruimteMy Profile

  • Selma schreef:

    Hallo Emily. Ik heb zelf CVS/ME. In 2009 geconstateerd. Maar waarschijnlijk is het op mijn 18e al ontstaan. Ik ben nu 36. Misschien heb je iets aan de volgende tips:
    – Ik heb na de diagnose als eerst gerevalideerd binnen revalidatiecentrum Rijndam. Op advies van het ziekenhuis waar de diagnose gesteld is. ik ben begeleid door een heel vakkundig revalidatieteam. Ze waren heel lief, vriendelijk, vol begrip en heel rustig. Ik ben begeleid door een fysiotherapeut, ergotherapeute, en psychologe. Zij hebben mij met behulp van conditietraining, krachttraining en opbouwschema’s heel ver op weg geholpen. Mijn fysiotherapeut heeft mij geleerd om te “voelen” tijdens het trainen, maar ook tijdens andere activiteiten. Zo belangrijk!.

    Het heeft me heel erg op weg geholpen, maar ik was er hier mee nog niet. Het ‘voelen’ en luisteren naar mezelf + mijn lichaam bleek nog een aardig knelpunt, zo heb ik met vallen en opstaan onder vonden. Net zoals jij wilde ik veel te snel. Ik was veel te enthousiast. Te ongeduldig :-). Je hoofd bruist, je lichaam weigert. Mentaal, en fysiek.

    Ik ben toen gestart met Haptonomie. Dat is op mijn pad gekomen middels een intuitieve ingeving.
    Ik leerde beter naar mezelf te luisteren. Beter naar mijn lichaam te luisteren. Ik ben behandeld door een Haptonome die de Haptonomische behandelingen aan bood op basis van fysiotherapie. De duur van de behandeling is dan wel ietsje korter, maar velen krijgen het dan wel volledig vergoed. Er wordt tegelijkertijd gekeken naar je houding en eventuele fysieke klachten, dus de ‘handel’ blijft eerlijk.

    En tot slot: Ik kan zo een aantal ideeën noemen ( Van VitamineB12 injecties tot de GUPTA methode ) maar ik kan me zo voorstellen alle opties allemaal al uitgeprobeerd. En ik wil je niet nog meer vermoeien. Ik hoop dat ik je een beetje op weg heb kunnen helpen, Emily. Sterkte!. Ik weet hoe je je voelt!. Lieve groetjes, Selma

  • Vivian schreef:

    Ik vind het ontzettend mooi hoe eerlijk en open en treffend je dit soort stukjes schrijft en ik herken het ook. Knuffels!
    Vivian onlangs geplaatst…De Life Improvement TAG!My Profile

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.