Het duurde een behoorlijke tijd voordat ik echt gewend was aan het zwanger zijn. Tot ik niet meer dagelijks een moment van paniek voelde. Tot ik me minder overspoeld voelde door alle zorgen en angsten, maar in het zonnetje kon zitten met een hand op mijn buik en me vol vertrouwen zo gelukkig voelde om zwanger te zijn.
Het kwam pas echt na de 20 weken echo. Daarvoor had ik me ook blij en dankbaar gevoeld voor het leven in mijn buik, maar dat werd iedere keer omlaag gedrukt door angst. Iedere keer wanneer ik me blij voelde, werd ik teruggefloten door mijn angst dat ik geen gezond kindje kon dragen in mijn zieke lijf.
Ik was, en ben regelmatig nog steeds, zo bang dat ik mijn baby kwaad doe door hem in mijn lichaam te dragen. Dat hij last heeft van mijn slechte gezondheid. Dat ik mijn ziekte door geef. Dat hij last heeft van de stress die ik voel. Dat hij mijn pijn voelt wanneer ik moet huilen. Dat hij niet goed kan groeien door mijn ziek zijn. Dat mijn lichaam hem niet goed kan dragen en hem te vroeg geboren laat worden. Dat de bevalling niet goed gaat omdat mijn lichaam te zwak is en hij straks zuurstof tekort komt of –

Ja, en zo gaat dat maar door. Het is niet zo vreemd dat ik laatst bij de verloskundige zat met lichamelijke klachten die waarschijnlijk veroorzaakt waren door te veel stress.
De angsten zijn iets minder geworden sinds de 20 weken echo. Toen ik hoorde dat hij goed groeit en er niets geks te zien was. Maar ze zijn er nog steeds en vaak overweldigend, en ik voel me te vaak schuldig erom.

Afscheid nemen van je kinderwens

Ik wilde altijd zo graag mama worden. Het leek me één van de meest pijnlijke dingen die me kon gebeuren, als ik geen kindje zou mogen krijgen. Ik had vanaf jongs af aan al het gevoel dat het voor mij moeilijk zou worden. Dat ik niet goed vruchtbaar zou zijn. Dat gevoel had ik zó sterk.
Ik werd steeds maar zieker en deze wens werd steeds verder naar achteren geschoven. Ik sprak er weinig over, maar dacht er wel veel aan. Het werd steeds realistischer dat het er voor mij niet in zou zitten. Want een zieke mama wil ik niet zijn, en het risico dat ik mijn ziekte door zou geven was me te groot. Steven en ik waren het erover eens dat we het op deze manier niet zouden doen. Als ik niet een heel stuk zou verbeteren, dan zouden we ons leven invullen zonder papa en mama te worden.
Het voelde heel fijn om hem aan mijn zijde te hebben, dat hij het ook oké vond op deze manier. Maar van binnen ging ik wel stuk van verdriet, met als hoogtepunt vorig jaar (2017).

Ik negeerde alles wat met kinderen te maken had en keek vooral naar de goede dingen aan kindloos zijn. Zo probeerde ik voor mezelf een nieuw toekomstbeeld te schetsen. Eentje die ik zelfs ook wel zag zitten, uiteindelijk.
Ik keek naar alle huilende en krijsende kinderen en dacht: mijn god, ik ben zo blij dat ik die oververmoeide moeder niet ben!
Het hielp om er grapjes over te maken. Verdriet bleef ik voelen – ik heb er zoveel in m’n eentje om gehuild. Het was hartverscheurend om afscheid te nemen van mijn kinderwens. Maar er kwam wel rust voor in de plaats.
En toen werd ik, aan het eind van datzelfde jaar, onverwacht zwanger.

Onverwacht zwanger raken

Je hebt mijn blogpost destijds waarschijnlijk wel gelezen. Ik vertelde dat ik zwanger was en hoe ik me voelde. Ik vertelde ook over hoe ik getwijfeld heb of ik de zwangerschap wel door moest laten gaan. Hoe bang ik was dat mijn kind onder mijn ziekte komt te lijden: of dat nou is omdat ik het aan hem door geef, of omdat ik niet goed voor hem kan zorgen.
Ik was doodsbang. Vanaf het eerste moment doodsbang dat ik hem pijn zou doen, ziek zou maken, niet zou kunnen dragen. Zo bang dat het zelfs egoïstisch voelde toen ik erachter kwam dat ik de zwangerschap gewoon niet kón afbreken. Alles in me protesteerde toen ik op zocht hoe een abortus in z’n werking gaat. Alles in me schreeuwde nee, nee, nee. Dit wil ik niet.
Zodra ik mijn omgeving vertelde dat ik het kindje wilde houden, voelde ik me vreselijk schuldig. Schuldig omdat ik überhaupt had overwogen om de zwangerschap af te breken, maar ook schuldig dat ik de zwangerschap niet liet afbreken.
Ook voor Steven was het moeilijk. Ik vind dat we er samen heel bewonderenswaardig mee om zijn gegaan. We hebben zoveel samen gepraat, elkaar veel ruimte gegeven voor alle emoties die erbij kwamen kijken en elkaar ook alles laten uitspreken zonder veroordelend te reageren op de ander. Maar ik voelde me erg schuldig naar hem toe, want het was uiteindelijk mijn keuze om te maken. Het is mijn lichaam. Iedereen vertelt je dat ook: als moeder zijnde ga jij over de beslissing.
Maar het is ook zijn leven. Hij had dezelfde angsten als ik. En daar besliste ik uiteindelijk over.

Mijn familie en vrienden hebben trouwens allemaal heel fijn en liefdevol gereageerd, net zoals Steven heel liefdevol en moedig dit avontuur met me aan is gegaan. Wat dat betreft ben ik echt heel erg rijk, en daar ben ik dankbaar voor.

Wil je dit je kind wel aan doen?

Mijn blogpost bracht veel teweeg. Ik kreeg vooral veel lieve berichten, veel steun en begrip. Maar zeker in de Lyme community hebben mensen een erg sterke mening over zwangerschap met deze diagnose, en daar liep ik enorm tegen aan. Het is niet vaak voorgekomen, maar er zijn mensen die me berichtjes stuurden over ‘of ik dit mijn kind wel aan wilde doen’ en mijn beslissing egoïstisch noemden. Er zelfs op aandrongen om mijn keuze te heroverwegen. En dan had ik alleen maar iets gevraagd over een goede gynaecoloog of multi-vitamine pil.
Fuck, ik word daar nog steeds kwaad om.
Het nadeel aan bloggen is dat mensen me ook herkennen in Facebook groepen (en ook daarbuiten trouwens, maar gelukkig is het dan altijd leuk!).
Ik schrijf natuurlijk over heel persoonlijke onderwerpen. Het is niet gek dat ik dan af en toe tegen een kwetsend bericht aan loop. Maar dit ligt zó gevoelig, dat ik op het punt stond om mijn hele blog maar gewoon te verwijderen.
Er kwamen ook reacties van mensen die het moeilijk vonden dat ik het over abortus heb gehad, en me herinnerden aan alle vrouwen die onvruchtbaar zijn. Het werd me door sommige mensen kwalijk genomen dat ik niet uitzinnig blij was. Ook door mede chronisch zieken, die zelf met een kinderwens lopen maar door hun ziekte niet kunnen of durven.
De laatste groep begrijp ik heel goed. Het voelt voor mij heel vreemd, omdat ik voor mijn gevoel zélf bij die groep hoor. Ik weet hoe het voelt om zo graag mama te willen zijn maar tegen gehouden te worden door je lichaam en situatie.
Ik weet hoe het voelt om geen kindje te kunnen krijgen. Dat klinkt waarschijnlijk absurd, gezien mijn bolle buik en onverwachte zwangerschap – maar dat is hoe het voelt als je te ziek bent om die keuze te maken. Dat het echt niet kan. Het voelt niet als een bewuste keuze, maar als een keuze die voor je gemaakt wordt.
Ik neem het hen dan ook niet kwalijk. Ik negeerde zelf ook alle zwangere vrouwen als het even kon. Een onverwachte zwangerschap van een mede chronisch zieke had mij misschien ook wel heel hard geraakt.

Aan de ene kant waren mensen dus beledigd dat ik had overwogen om de zwangerschap af te breken. Aan de andere kant waren er mensen die me kwalijk namen dat ik het niet af liet breken en me nu al een slechte moeder vonden.
Het was op zich wel een wijze les. Een pijnlijke les, maar wel belangrijk. Je kan het gewoon nooit voor iedereen goed doen, en dat gaat de rest van het moederschap nog voor komen. Mensen gaan oordelen over wat ik doe en hoe ik het doe. Er zullen vast mensen zijn die me zullen vragen of ik er geen spijt van heb: zowel van het overwegen om, als ervoor kiezen om het niet te doen.
Het belangrijkste is hoe ik er zelf in sta, hoe ik erover denk en dat ik doe wat voor mij goed voelt. Luisteren naar mezelf.

Ik heb er nog steeds wel moeite mee, hoor. Ik blijf koppig delen hoe zwaar ik de zwangerschap vind, ook al worden mensen er ongemakkelijk van. Ik blijf stug volhouden omdat ik vind dat het taboe doorbroken moet worden. Ook voor gezonde vrouwen is een zwangerschap niet altijd een sprookje, en dat toegeven maakt hen niet minder dankbaar voor het kindje in hun buik.
Maar het is wel moeilijk en ik twijfel soms ook wel of ik het niet gewoon voor me moet houden. Ik kom echter steeds weer op dezelfde conclusie: er mag over gepraat worden.
Ik merk dat er zoveel meer vrouwen zijn die zich zo voelen en het niet durven te zeggen. En ook in de lyme en ME community: er zijn zoveel vrouwen die niet durven te zeggen dat ze een kindje willen, of er niet aan durven te beginnen mede door de reacties van hun omgeving en lotgenoten. Ik hoop dat ik iemand wat minder eenzaam kan laten voelen met wat ik schrijf en wat ik deel (vooral op instagram, als je nieuwsgierig bent).

Dankbaar voor de zwangerschap

Inmiddels heb ik wel het gevoel dat ik blij mag zijn. Dat ik de juiste beslissing heb gemaakt, ook al raak ik soms nog wel in paniek over het vooruitzicht van ziek zijn met een baby. Ik vind het regelmatig zelfs echt oprecht fijn om zwanger te zijn.
De eerste 16 weken ben ik vreselijk ziek geweest, kon ik soms zelfs niet praten omdat ik zo uitgeput was. Na de 20 weken echo kwam er een heleboel spanning en angst los – wat prettig was, maar ook op z’n eigen manier heel vermoeiend. Met 22 weken begon ik mijn baby héél goed te voelen en voel ik hem ook dagelijks. En sindsdien voel ik me zo bevoorrecht dat ik hem mag dragen.
Ik heb nog 3,5 maand te gaan voordat hij er is. Het zal vast nog vaker voorkomen dat ik angstige momenten heb, maar ik probeer er mee te dealen. Ik herhaal zelfs – heel zweverig – bepaalde zinnen in gedachten, als een soort mantra: ik ben dankbaar voor de gezonde baby in mijn buik. Ik ben dankbaar voor mijn gezonde zwangerschap. Ik ben dankbaar dat de bevalling goed zal verlopen.

Het voelt gewoon alsof hij er hoort te zijn. Alsof hij er zelf voor heeft gekozen om bij ons geboren te kunnen worden. En daar ben ik hem nu al dankbaar voor, want zelf had ik de keuze nooit durven maken.

Liefs,
Emily

11 Comments

  • Alain Bos schreef:

    Hoi Emily,

    JOEPIE ! Minder pijn minder stress an meer rust en blijheid !
    Ik lees een beetje dat je in contact met mensen enige keren ‘uit een andere hoek’ bent benaderd en dat je aan sommige opmerkingen nog een vervelende nasmaak hebt overgehouden. Volgens mij zijn de negatieve meningen deels logisch en deels moment-opnamen van mensen die iemand beledigen iets anders vinden. De positieve reacties zijn logisch en zeker gewenst lijkt mij. Maar zeker na 20 weken is het beter om jou te steunen want het mag nu wel duidelijk zijn dat ‘Jerommeke’ (? idee ?) geboren gaat worden.

    Omdat ik vorige keer een behoorlijk lang epistel geschreven had, houd ik me nu in en ga gelijk afsluiten met vriendelijke gezellige opbeurende maar bovenal welgemeende hartenwensen voor jouw en Steven !
    Alain

    • Alain Bos schreef:

      Ik wilde je nog wel schrijven dat je je op zich geen echte zorgen hoeft te maken dat je boosheid, pijn, verdriet of verkeerde muziekkeuze overbrengt op je kindje. Jullie kind zal vanaf geboorte al onverwerkt verleden hebben omdat het niet goed kan begrijpen dat de baarmoeder verlaten nu eenmaal bij het leven hoort. Wat dus ook betekend dat jullie kind zich in de baarmoeder na 20 weken redelijk ‘thuis’ voelt ;-)

      Ik heb een bijzonder boek geluisterd een tijd terug en daarmee sluit ik af : “Alice Miller – Het drama van de gezegende kinderen” (dit was een bestseller in 1994). https://www.youtube.com/watch?v=_KPLXRvI_vQ

  • Marcelle schreef:

    Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken. Nu niet en in de toekomst ook niet. De mening van de meeste mensen doet er ook niet toe. Het is jouw leven en jouw situatie. Vanaf de zijlijn is het makkelijk commentaar geven. Dat je eerlijk bent over je zwangerschap kan ik alleen maar toejuichen hoor. Die roze bril moet maar eens af. Een zwangerschap is niet voor elke vrouw 1 groot feest. Wat betreft je stress: ik snap dat. Maar weet wel dat een deel daarvan ook gewoon hormoongerelateerd is. Zorgen hebben over je kindje, je lijf en jullie gezondheid hoort bij de zwangerschap. Vergeet niet ook te genieten lieverd xx Wat mij betreft doe je het nu al heel goed!

  • Lianne schreef:

    Lieve Emily,
    Wat ontzettend naar dat je zoveel nare reacties hebt gekregen (hoe durven ze trouwens ook?). Ik vind het ontzettend moedig hoe je erover schrijft en het inspireert me. Ik ben zelf chronisch ziek (M.E.) en het doet me goed om te lezen over een chronisch zieke vrouw die toch zwanger is, wat ik ook zo graag wil maar niet weet of het kan. Van wat ik kan zien is dat je een hele lieve man naast je hebt staan en ook je familie aan je kant staat. Ik denk dat het belangrijkste voor een kind de liefdevolle aanwezigheid is van zijn ouders, en volgens mij zit dat wel goed. Dan sta je maar niet elke keer langs het voetbalveld, maar hij krijgt vast een dikke knuffel als hij thuiskomt. Het zal vast erg zwaar zijn, maar toch haal ik steun en hoop uit je verhalen. Dankjewel!
    Groetjes Lianne (geendierenindekeuken op insta)

    • Emily schreef:

      Ah, wat een mooie woorden. Dankjewel! Ik ben erg blij dat je een berichtje achter laat. Het raakt me en herinnert me ook aan waarom ik blog.
      We delen een nare diagnose. Heel veel sterkte!

  • Ivon schreef:

    Lieve Emily,
    Ik ken je blog (nog) niet zo goed, maar vind je nu al een super dappere, sterke vrouw! Ik denk dat het kindje zeer blij mag zijn dat het bij jullie geboren zal worden. Ik wens je veel succes gedurende de rest van je zwangerschap!
    Liefs

  • Saar schreef:

    Over het moederschap heeft iedereen ook oordelen. Zelfs bij gezonde mensen. Mijn manier van opvoeden wordt bijvoorbeeld ook altijd op de korrel genomen.
    Weet dat voor jouw kindje jij altijd de beste mama zal zijn. Geloof dat nou maar 😉

    • Emily schreef:

      Ja, daar probeer ik mezelf ook aan te herinneren. Ik zie het ook bij mijn gezonde vriendinnen. Het voelt soms nogal alsof ik bij voorbaat al meer in de gaten word gehouden ofzo – maar misschien is dat onzin. Mensen vinden het gewoon heerlijk om over een ander te oordelen.
      Dankjewel. :)

  • Johan schreef:

    Emily,

    Ik ga je citeren:
    “Het belangrijkste is hoe ik er zelf in sta, hoe ik erover denk en dat ik doe wat voor mij goed voelt. Luisteren naar mezelf.”
    Mijn situatie is anders dan die van jou, maar bovenstaande is ook van toepassing op mij. De steun die je mij geeft door zoiets te schrijven is wonderbaarlijk. Als jij in het dagelijks leven met jouw zoon maar een beetje van deze inspiratie op hem afgeeft, dan word je een geweldige moeder.

Laat een reactie achter op Johan Cancel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.