Hoe week 0 t/m 8 ging kan je hier lezen.
Hoe week 9 t/m 12 ging kan je hier lezen.
Hoe week 13 t/m 16 ging kan je hier lezen.
Hoe week 17 t/m 20 ging kan je hier lezen.
Hoe week 21 t/m 24 ging kan je hier lezen.
Hoe week 25 t/m 27 ging kan je hier lezen.

Week 28

Ik weet niet of dit heel raar klinkt, maar ik ben zó opgelucht dat ik in het derde trimester aanbeland ben. HET DERDE TRIMESTER! EIN-DE-LIJK.
Het schijnt het meest oncomfortabele trimester te zijn, en misschien overschat ik mezelf enorm. Ik heb gelezen over alle ongemakken en pijn en eigenlijk ben ik er gewoon niet zo bang voor. Ik ben ongemak en pijn wel gewend, het is iets waar ik mee om kan gaan. Zolang ik maar niet weer misselijk word, dat vind ik het meest afgrijselijke. En oké, ik kijk er echt niet naar uit om hoogzwanger te zijn in de zomer. Maar ik kan er niets aan doen: ik voel me echt opgelucht. Ik voel me een heel stuk beter. Er is een eindstreep in zicht. Ik hoef niet meer een half jaar uit te zingen. Vanaf nu is het aftellen. Dat voelt zo fijn.
Misschien piep ik straks anders. Ik verwacht ook dat het behoorlijk pittig zal zijn. Vooral die laatste weken – oef. Maar gewoon het feit dat het vanaf nu nog zo’n 9 tot 13 weken duurt… hallelujah.
Aan het begin van deze week had ik ineens een paniek moment wat betreft baby kleding. Ik heb iedereen gezegd dat ik vooral kleding wil vanaf maat 62-68, maar heb ik eigenlijk wel genoeg in 50/56? Rompertjes heb ik zat, maar heb ik wel genoeg broekjes? Ik heb zelf het gevoel dat hij eerder komt dan 40 weken (maar dat kan ook gewoon wishful thinking zijn natuurlijk) en stel nou dat ik dan ineens niet genoeg heb? PANIEK.
Dus moest ik kleding bestellen, vond ik. Nu heb ik me wel ingehouden. Slechts 3 broekjes in maat 56.

Deze week zie ik ook eindelijk een van mijn beste vriendinnen weer. Het was lang geleden dat we even samen waren geweest. We zijn gaan lunchen (Steven bracht en haalde me, ivm de rolstoel). Het voelde extra bijzonder omdat ook zij nu zwanger is. Nog maar net, en net zoals ik geheel onverwacht, alleen zij dan van haar tweede kindje. Het was fijn om eindelijk even ongegeneerd over babies en zwangerschap en bevallen te kunnen praten, met iemand die me goed begrijpt en het zelf ook niet allemaal als een roze wolk ervaart. Fijn om grapjes te kunnen maken, ervaringen uit te delen en gewoon weer even samen te zijn met haar. Een mooie mama, met een inieminie frummeltje in haar buik.

Verder probeer ik liever te zijn voor mezelf. Ik word er eigenlijk een beetje verdrietig van als ik terug kijk op hoe de zwangerschap tot nu toe gegaan is en hoe moeilijk ik het mezelf gemaakt hebt boven op alle andere moeilijkheden. Ik ben zo streng voor mezelf. Ik neem het mezelf kwalijk dat ik niet super gezond heb gegeten, zoals ik oorspronkelijk wilde doen. Of dat geheel vegan niet gelukt is vanwege alle voedsel aversies en dat ik ook gewoon een ijsje wil kunnen halen als ik dan eindelijk wél buiten ben. Ik voel me zo kwetsbaar in de rolstoel en vraag me steeds af of ik harder m’n best zou moeten doen – terwijl ik echt kei hard mijn best doe en het gewoon niet lukt.
Het is al moeilijk genoeg om zo opgesloten te zitten en achteruit te zijn gegaan. Ik had het mezelf wel wat makkelijker mogen maken door niet ook nog eens super kritisch te zijn.
Ik doe m’n best om dat vanaf nu beter te doen – en probeer erop te letten dat ik me ook niet dáár weer schuldig om ga voelen als het niet goed lukt.

Week 29
Mijn buik voelt regelmatig ongemakkelijk zwaar en vol. Ik moet om de haverklap plassen. Ook draag ik hoog, wat betekent dat m’n maag nogal vervelend voelt. Ik zit snel onaangenaam vol en heb last van brandend maagzuur. Uit bed komen is een ramp.
Maar ik vind ’t allemaal niet zo erg eigenlijk. Ik word er wel heel moe van en ik ben het ook wel zat, maar dat ben ik de zwangerschap sowieso wel. Nog een week en dan ben ik 30 weken zwanger, wat écht voelt als aftellen.
Ik vind het zo fijn dat ik aan het afronden ben nu. De babykamer af maken, spullen op hun plekje, kleding gewassen en uitzoeken wat mee naar het ziekenhuis gaat, de ‘vluchtkoffer’ inpakken… het duurt allemaal nog even, maar nogmaals: die eindstreep, ik zie ‘m!

Deze week heb ik de zwangerschapsdiabetes test. Die krijg je in Nederland niet standaard, maar wel bijvoorbeeld wanneer diabetes in de familie voor komt. Gelukkig mag ik de test vanwege mijn gezondheid thuis doen. Om 9 uur komt een vriendelijke dame me prikken en overhandigd me een flesje. Het is een stroperig, mierzoet, vreselijk vies drankje die je op nuchtere maag naar binnen moet werken. Daarna mag je ook niets meer drinken – iets wat ik niet wist. Dat was wel even twee uur afzien.
Ik vond het drankje vrij heftig. Het viel niet goed, ik werd erg misselijk en voelde me helemaal niet lekker. De rest van de dag bleef dat eigenlijk ook zo, maar het allerbelangrijkste: ik heb géén zwangerschapsdiabetes. HOERA!
Dat heb ik gevierd met een sorbet.

Een dag voordat ik de 30e week in ging kregen we de groei echo. Ze hebben baby zo goed mogelijk opgemeten: buikje, hoofdje, beentjes. Hij zat met bijna alles precies op het gemiddelde. En dat is natuurlijk wat je wil horen. Ik was weer zo, zo, zo ontzettend blij. Iedere keer kan ik wel huilen van geluk dat alles met hem wel goed gaat, dat hij niet lijkt te lijden onder mijn gezondheid. Hij groeit goed, hij beweegt veel. Zo, zo fijn.
Ze werken met procenten om aan te duiden hoe de baby groeit. Als ik het goed begrepen heb, dan is 50% precies gemiddeld en ‘hoe ze zouden moeten groeien’. Hij zit op 43% en dat is helemaal prima. Ik begrijp er niets van, maar zolang de verloskundige dik tevreden is dan ben ik dat ook.
Ze schatten hem op 7 pond bij de geboorte, iets meer dan 3kg. Zo’n schatting zegt vrij weinig volgens mij, maar toch vond ik het leuk om te horen.
Verder heb ik, na aanleiding van een gesprek met Steven en op aanraden van de verloskundige, een afspraak gemaakt met mijn huisarts om te kijken of ik nog bij een psycholoog terecht kan deze laatste weken. Daar schrijf ik liever een aparte blogpost over, maar je hoeft je in ieder geval geen zorgen om me te maken. Nee, het gaat niet goed, maar ik krijg voldoende hulp en steun en volgens mij ga ik er goed mee om. :)

Oh, nog iets heel leuks: de decoratie voor de kinderkamer is af en zit op de muur. Mijn moeder heeft enorm haar best gedaan om iets moois te maken en dat is gelukt. Een foto volgt nog!

Liefs,
Emily

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.