Wil je weten hoe de eerdere weken gingen? Je kan ze hier terug vinden.

Week 30
Wauw. Wat een magisch getal, die 30. Ik weet niet precies waarom. Dit voelt echt als ‘bijna’. Als echt derde trimester. Misschien omdat je vanaf nu mooier af kan tellen, of zo. 7 weken tot baby voldragen is, 10 weken tot de uitgerekende datum.
Ik merk wel dat ik zo graag wil dat hij een beetje op tijd komt, dat ik er bijna geen rekening mee houd dat het ook nog wel eens tot 41 of 42 weken kan duren.

Eigenlijk is mijn eetlust al de hele zwangerschap vrij bagger. Ik heb wel regelmatig veel honger en eet ook genoeg, maar het zijn steeds maar hele specifieke dingen waar ik trek in heb. Het lukt me wel om redelijk gevarieerd te eten en genoeg binnen te krijgen, maar het gaat niet echt met plezier of zo.
De afgelopen weken merkte ik al op dat de voedsel aversies weer erger werden, en momenteel is het weer vol aanwezig. Ik ben ook weer lichtelijk misselijk, maar het is gelukkig goed te doen. Ik voel me erg gefrustreerd dat ik niet zelf even naar de winkel kan gaan, of even naar Spirit voor een matcha latte waar ik zo’n ontzettend veel zin in heb. Ik probeer het wel meer aan de mensen om me heen te vragen, maar het is lastig omdat ik nu echt nog maar hele korte stukjes kan lopen en de rolstoel niet altijd overal mee kan.
Ik heb ook veel pijn. In mijn heupen, schaambot en rug. Het voelt regelmatig alsof ik keihard tussen m’n benen getrapt ben. In de avond is mijn buik zo zwaar. Alsof er een bowlingbal in zit. Het zorgt ervoor dat omdraaien en uit bed komen nogal een uitdaging is en Steven regelmatig erg moet lachen wanneer ik weer eens lig te spartelen.

Soms voel ik me compleet overweldigd. 30 weken. Nog maar 10 weken tot de uitgerekende datum. Ik weet nog dat ik 10 weken zwanger was en hoe snel dat voorbij was gevlogen. Ineens voelt het zo dringend, dat alles NU af moet en NU schoon en NU moet het klaar. En gaan ze me echt naar huis laten met een pasgeboren baby? Moet er niet even iemand komen controleren of ik alles wel in huis heb? Heb ik wel genoeg kleertjes, en zijn de flesjes wel goed, en moet ik al baby voeding in huis halen (het antwoord is trouwens nee, ik heb al gekeken en dan is ’t straks over de datum) voor als de borstvoeding mislukt, heb ik wel de juiste slaapzakjes en kan mijn hele huis trouwens ook niet gewoon even in de wasmachine?
Ik wil de keukenkastjes schoon en opnieuw ingedeeld hebben. En de koelkast trouwens ook, gadverdamme wat is dat ding ineens smerig. En de vriezer moet ontdooid worden. We hebben een lade nodig voor maaltijden die we vooruit kunnen maken. En de plankjes moeten gekocht en opgehangen worden in de kinderkamer, en de kasten moeten precies ingedeeld worden zoals ik dat wil. En de commode heeft een lak verf nodig want dit ziet er toch niet uit? En ik wil de kinderwagen helemaal opgeborgen hebben maar hij past nergens. En alle haren van onze Ragdoll – mijn hemel, kan hij niet even uit logeren of zo, ik word er gek van. De ramen moeten gezeemd worden en ik wil alles geordend en die kabels in die hoek moeten weggewerkt worden en…
Ja, ik heb last van nesteldrang. Het is vreselijk. Vooral omdat ik zelf geen reet uit kan voeren. Ik doe het wel, maar ik ben na een minuut al bekaf. Wat mij betreft mag dit terecht een martelmethode genoemd worden.

Deze week heb ik blijkbaar veel te vertellen. Ik heb een gesprek gehad met mijn huisarts omdat ik graag naar een psycholoog wil. Dat komt voornamelijk doordat Steven en ik een goed gesprek gehad hebben waarbij veel duidelijk werd – en waarbij ik realiseerde dat ik hulp nodig heb.
Helaas ben ik daar een beetje laat mee. Het gesprek met mijn huisarts ging niet zo goed, waarmee ik bedoel dat ik me niet geholpen of gehoord voel. Hij stuurt me naar de afdeling ‘zwangerschapspsychiatrie’ van het Erasmus (de optie die ik absoluut niet zag zitten) en dat klinkt een beetje hysterisch en bovenal erg medisch. Ik wil graag een psycholoog waar ik mee kan praten en het hele plaatje mee kan aanpakken – geen psychiater die me medicijnen gaat voorschrijven.
Ik weet natuurlijk niet hoe ze daar te werk gaan. Misschien valt het wel mee. Maar ik heb er nogal een hard hoofd in en de enige reden waarom ik instem met de afspraak is omdat ik bang ben voor een postnatale depressie. Dan heb ik in ieder geval al een vangnet.
Ik houd dit stukje kort, voornamelijk omdat ik het moeilijk vind om erover te schrijven, maar ik was wel een beetje ingestort na deze afspraak. Vooral omdat ik waarschijnlijk pas een afspraak zal hebben wanneer ik 37/38 weken zwanger ben. Tegen die tijd heb ik de hele zwangerschap dus zonder professionele hulp uitgezeten en dat had ik gewoon echt niet moeten doen.

Week 31
Een lieve vriendin van mij wilde een babyshower voor me regelen. Eerst zei ik nee, dat gedoe is niet aan mij besteed. Maar het leek me ook wel heel erg fijn om iedereen weer eens te zien, om alvast een beetje te vieren dat er een baby komt, en het is een goed excuus voor taart en cadeautjes.
Ik had wel een paar voorwaarden: geen overdreven hysterisch baby gedoe én er moesten mannen aanwezig zijn, want ik vind het achterlijk dat al het baby gerelateerde alleen voor vrouwen zou zijn.
Het was een ontzettend fijne, gezellige middag. Mijn lieve vriendinnetje heeft ontzettend haar best gedaan en er een hele hoop liefde in gestopt.
Ik was wel vreselijk moe, waardoor sommige dingen een beetje langs me heen zijn gegaan en ik had ook niet de energie om iedereen even goed te spreken. Maar ik ben erg blij dat het kon, dat het voor me geregeld werd en dat er zulke leuke mensen aanwezig waren. Ja, óók mannen (helden!).

Verder is het eigenlijk best een rustige week. Ik heb wel regelmatig flinke pijn in mijn buik. Het is vooral in de avond, wanneer die buik erg zwaar wordt en mijn spieren moe zijn. Ik ga het wel even aankaarten bij de verloskundige, want ik vind het nogal lastig om te bepalen welke pijn normaal is. Op internet lees je dat ‘menstruatie achtige krampen’ kan horen bij bandenpijn, oververmoeidheid, oefenweeën, indalingsweeën, harde buiken, maar ook bij tekenen van vervroegd bevallen of urineweginfecties. Ja, hoe moet ik nou weten wat ik voel?

Ik wissel steeds tussen ‘ik ben er klaar mee’ en ‘oh mijn hemel, STOP DE TIJD’.
Soms raakt het me ineens heel hard dat hij niet voor heel veel langer veilig in mijn buik zal zitten.  Dat over een paar weken zijn hartje niet meer onder mijn hart klopt, onder mijn huid, maar daar buiten. Soms voel ik me ontroostbaar wanneer ik bedenk dat ik hem over een tijdje niet meer zal voelen bewegen in mijn buik. Het is zo gewoon geworden om hem te voelen, en zo fijn en intiem.
Natuurlijk weet ik wel dat daar hele mooie dingen voor in de plaats komen. En toch. Ik ga het missen hoe hij nu alleen van mij is. Hoe hij altijd bij me is. Hoe veilig hij zit in mijn lichaam.
Ik kijk er ook heel erg naar uit om hem te zien. Zijn gezichtje te bestuderen. Om mijn handen op zijn lijfje te kunnen leggen. De voetjes beet te pakken die ik al die tijd heb voelen schoppen.
Tegelijkertijd ben ik ook doodsbang voor de verandering en blijf ik me afvragen: hoe ga ik het doen? Hoe gaat mijn lijf het redden? Hoe ga ik in hemelsnaam die bevalling doen en herstellen met een pasgeboren baby die compleet afhankelijk is van mij en ook nog eens borstvoeding geven?

Ik merk dat ik nerveus raak, hoe dichterbij ik kom. Dat is misschien ook heel logisch.

Liefs,
Emily

1 Comment

  • Sofie schreef:

    Heel erg logisch. Zelfs gezonde vrouwen zitten hiermee. Ik ga niet zoals ik steeds te horen krijg zeggen, het komt goed, het hoort erbij, geniet er toch vooral van! Het is mooi maar ook heftig en ik heb al veel gelachen maar ook veel gehuild. Ik ben zo blij dat jij net zo’n superman naast je hebt. Het is allemaal onvoorspelbaar maar ik probeerde altijd te bedenken dat mijn lichaam me toch al tot daar had gebracht. Terwijl ik daar ook eerst al bang voor was. Dus de volgende fases moesten ook lukken. Het bevallen is me ook gelukt, en dat zal het bij jou ook, en vanaf dan is het ook zwaar maar heb je ook weer hulp. Want dat vond ik wel van de bevalling: ik moest het alleen gaan doen, dat kon Jense niet voor mij. En kijk, het is gelukt!! Ik wens je ontzettend veel liefs en moed en die kleine voetjes zijn om op te eten ;-).
    PS de rest van je verhaal is ook ontzettend herkenbaar. De pijnen en niet weten wat ze willen zeggen, het spartelen, de nesteldrang en balen dat je zelf zo beperkt bent.,.,., xxx

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.