Wil je weten hoe de eerdere weken gingen? Je kan ze hier terug vinden.

Een langere update van 3 weken, deze keer. Er gebeurde nogal wat. Inmiddels zit ik bijna in week 36. Het schrijven wilde even wat minder goed lukken, dus ik loop een beetje achter.
Op instagram update ik veel regelmatiger, mocht je het beter willen volgen. :)

Week 32
Waar ik het meest bang voor ben, is dat ik te weinig kracht heb om te persen. Inmiddels ben ik volledig rolstoelgebonden buitenshuis, volledig huisgebonden in m’n eentje en heb ik regelmatig hulp nodig van Steven met bijvoorbeeld afdrogen. Het zijn geen normale zwangerschapskwalen waar ik last van heb. Ik ben uitgeput.
Ik ben als de dood dat ze me overschatten bij de bevalling – want ik word altijd overschat – en dat ik straks volledig uitgeput en slap alsnog een keizersnede moet krijgen omdat ik de baby er niet uit krijg. Het herstel zal dan nog veel zwaarder zijn. Dat wil ik graag voorkomen. Ik wil dat ze scherp staan, eerder ingrijpen, eerder pijnstilling geven om mijn krachten te sparen (hopelijk werkt dat zo).
Het lijkt me zo traumatisch om een spoedkeizersnede te krijgen waarbij je volledig onder narcose moet. Gezien mijn mentale klachten is dat ook iets waar ik me zorgen om maak. Ik geloof absoluut dat ze baby goed in de gaten houden en ingrijpen als het voor hem nodig is – maar ik wil er zelf ook een beetje oké doorheen komen. Ik wil zelf daarna ook in staat zijn om voor mijn baby te zorgen.

Ik heb een onwijs fijne fysiotherapeute. Voordat ik zwanger werd was ik al erg blij met haar. Ze begrijpt mijn ziektebeeld en kan me goed inschatten. Dat doet ze nog steeds, nu ik zo hard achteruit ben gegaan.
Ze heeft mijn verloskundige gesproken en uitgelegd hoe mijn ziektebeeld eruit ziet, en hoe laag mijn belastbaarheid is. Ze is namelijk van mening dat er meer hulp voor me moet komen, een plan wat betreft de bevalling, en begrijpt mijn zorgen heel goed. Natuurlijk heb ik dit al zelf duidelijk geprobeerd te maken aan de verloskundige, maar het kwartje leek maar niet te vallen.
Na dit gesprek gelukkig wel. De verloskundige belde me op en zei eerlijk dat ze geschrokken was. Dat we een plan moeten gaan bedenken, dat er overlegd moet worden met de gynaecoloog en enkel een medische plaats niet genoeg is. Ik hoorde aan haar dat er echt iets veranderd is.
Ik ben zo vreselijk opgelucht, en zo blij met de hulp van mijn fysiotherapeute. Er lijkt eindelijk iets in beweging te komen. We gaan het hebben over opties, zoals bijvoorbeeld primaire pijnbestrijding om mijn energie te besparen, of zelfs een geplande keizersnede overwegen. Ik hoor binnenkort hoe het gesprek met de gynaecoloog is gegaan.

Ik voel me zoveel beter door dit gesprek. Ik heb het idee dat ik eindelijk gezien word, en kan wel huilen van geluk. Er komt eindelijk iets meer vertrouwen in de zorg die ik zal krijgen en hoe de bevalling zal verlopen. Dat heb ik zo hard nodig, want ik voel me zo bang. Mijn lichaam is zo zwak en ik maak me zo’n zorgen. Ik ben echt heel erg blij dat dit eindelijk gezien wordt en dat we niet afwachten, maar een plan gaan opstellen. Wat het plan dan ook mag zijn. Zolang iedereen maar op de hoogte is van mijn conditie en scherp staat.
Dat er begrip is – dat maakt zoveel verschil.

Week 33
De afspraak met de psychiater in het Erasmus zou waarschijnlijk pas rond week 37 plaats vinden. Ik voelde me daar behoorlijk naar onder, want ik wilde sneller terecht. Met 37 weken zou ik in principe al kunnen gaan bevallen, hoewel de kans klein is… maar het kindje is dan voldragen en om dan nog een plan op te gaan stellen bij de psychiater… tja. Daarbij had ik ook erg weinig vertrouwen of dit de juiste plek voor me zou zijn – ik heb gewoon geen goede ervaringen met psychiaters en wil zeker nu niet aan de medicijnen.
Ik kon echter onverwachts deze week al terecht. Het telefoontje kreeg ik op een dag dat ik me erg slecht en uitzichtloos voelde, dus dat was eigenlijk heel mooi.
Ik was vreselijk nerveus en erg bang dat ik zo’n typische afstandelijke arts-psychiater voor me zou krijgen, maar het gesprek verliep bijzonder positief. Het was fijn om mijn verhaal te kunnen doen en ik heb het idee dat ze goed geluisterd hebben. Ook zij waren het ermee eens dat medicatie niet de juiste weg is voor mij. Wat ze me wel kunnen bieden is twee wekelijks een gesprek, ondersteuning bij het geboorteplan en controle voor na de bevalling. Ze zorgen dat er meteen een verwijzing komt voor een psycholoog die het hele plaatje met mij wil aanpakken na de bevalling (en na herstel, uiteraard).
Dat was precies wat ik wilde. Steven en ik zijn erg opgelucht en blij met de hulp.
Het is verder wel heel heftig om de diagnose ‘depressieve stoornis’ te krijgen, zeker in je zwangerschap, maar het helpt juist ook om het te accepteren en er daardoor beter mee om te gaan.

Lichamelijk gaat het verder redelijk hetzelfde als voorgaande weken. Ik kan weinig en heb aardig wat pijn in mijn bekken, maar pijn vind ik te doen. M’n buik doet ook regelmatig zeer. Ik heb het idee dat het indalingsweeën zijn die ik voel.
Ik voel me wel echt hoogzwanger nu. Ik waggel en ik heb het idee dat ik hem ook echt meer in m’n bekken voel zitten.

Week 34
Je hebt net kunnen lezen hoe blij ik was in week 32. Daar moet ik even op terug komen.
We hadden vrijdag een afspraak met de verloskundige. We zouden horen hoe het gesprek met de gynaecoloog was gegaan en verwachtten dat we het uitgebreid zouden hebben over opties. Ik was erg benieuwd naar de mening van de gynaecoloog en of ik nu inderdaad een medische indicatie zou krijgen.
Helaas was het gesprek bijzonder teleurstellend. Ik was zo overrompeld erdoor dat ik het moeilijk vond om goed te reageren. Het was alsof het gesprek met mijn fysiotherapeute nooit had plaats gevonden. Alsof het telefoongesprek wat we hadden gehad er nooit was geweest.
De gynaecoloog heeft gezegd: “we kijken wel aan hoe het gaat.”
En dat was het.
Dat was de meest slechte uitkomst die ik voor me zag. Dat heb ik ook gezegd. Wel stonden ze eventueel open voor inleiden – iets waar ik juist niet op zit te wachten omdat een ingeleide bevalling vaak veel heftiger is. Dan wil ik al helemaal een plan voor ‘wat als’.
We hebben verder niks uitgebreid besproken, geen opties, gewoon ‘we zien wel’. Ja, achteraf vind ik het jammer dat ik niet wist hoe ik moest reageren. Ik had beter ter plekke boos of verdrietig kunnen worden, maar ik kon er even niet bij.

Aan de ene kant begrijp ik het hele ‘we zien wel’. Je weet van tevoren nooit hoe een bevalling gaat. Het is het beste wanneer je lijf het zelf kan doen, zonder teveel ingrepen. Dat begrijp ik.
Maar het is zo vreselijk zuur dat je de ene week zo opgelucht bent omdat ze eindelijk lijken te begrijpen hoe je situatie eruit ziet en een plan met je willen opstellen – zelf ook echt geschrokken klinken – en de volgende week doen alsof er niets gebeurd is. Teruggefloten door de gynaecoloog, neem ik aan.
Zelfs al komt er helemaal geen plan, dan nog wil ik zo graag horen: we zien je, we horen je, en we letten goed op je. We begrijpen dat je lichaam zwak is en dat we mogelijk eerder moeten ingrijpen.

Ik voel me op dit moment gewoon niet gezien, niet gehoord, niet ondersteund. Ik voel geen vertrouwen naar degenen die me gaan helpen bij de bevalling. Dat maakt me heel onrustig en angstig.
Ik had gewoon zo graag hulp gekregen, en niet het gevoel willen hebben dat ik alles weer in m’n eentje moet gaan bedenken en in de gaten houden.

Ik mag nog wel op gesprek komen bij de gynaecoloog. Misschien dat we dan nog iets voor elkaar kunnen krijgen. We hebben niet het idee dat de situatie nu voldoende helder is in het ziekenhuis, dus hopelijk lukt dat ons dan wel.

Zou bijna vergeten dat er ook nog iets heel positiefs gebeurde in week 34, namelijk een echo van de kleine. Alles ziet er goed uit. Hij groeit goed. Ietsje onder het gemiddelde, maar dat is helemaal niet erg. Hij werd geschat op 2200 gram, wat zou betekenen dat hij met 40 weken rond 3200 gram zit. Het is maar een schatting natuurlijk, maar wel leuk!
Ook is hij al een flink stuk ingedaald. Hij ligt in de juiste positie, dus dat is super fijn. Ik ben onwijs dankbaar dat alles met hem eigenlijk volgens het boekje gaat. Dat voelt zo goed.

Liefs,
Emily

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.