Mocht je het gemist hebben: ik ben zwanger en dat was niet gepland. Inmiddels zijn we wel over de schrik heen en zijn we er ook blij mee, maar het is wel een heel bizarre rollercoaster waar we ineens in zitten.
Hoewel ik niet van plan ben om een mama blogger te worden, wil ik wel graag alles rondom mijn zwangerschap opschrijven en delen.

Ze tellen de zwangerschap vanaf het moment dat je nog helemaal niet zwanger bent: de eerste dag van je laatste menstruatie. Volgens de berekening vindt dan twee weken daarna de bevruchting plaats, en in de 4e week ben je pas officieel echt zwanger. Vanaf week 4 of 5 – dan is het vruchtje dus 1 of 2 weken aan het groeien in je buik – kan je een test doen.
Hoe dat ging heb je al kunnen lezen. Ik had verder geen symptomen, behalve het uitblijven van mijn menstruatie, dus week 4 sla ik even over.

Week 5
In week 5 had ik nog weinig symptomen. Aan het einde van de week begon ik wel gevoeligere (lees: pijnlijke) borsten te krijgen. Ook was ik ontzettend emotioneel, maar dat had denk ik vooral te maken met de paniek die ik ervaarde.
Ik had vooral veel zin in patat – iets wat ik normaal zelden eet.
Wel moest ik in deze week al vaak plassen en had ik ook last van blaasontsteking-achtige klachten.

Week 6
Deze week ben ik ook redelijk goed doorgekomen. Mijn smaak begon erg te veranderen en ik had weinig zin in eten. Ook had ik soms vlagen van misselijkheid, maar dat was goed te doen. Het enige wat ik met plezier at was pringles – daar ben ik nu godzijdank weer vanaf.
Mijn darmen begonnen vanaf deze week een stuk trager te werken. Niet zo fijn.
Voor de rest was het eigenlijk hetzelfde als de week ervoor, maar dan iets versterkt.
Aan het begin van deze week hadden we besloten om de zwangerschap door te laten gaan en dat bracht ook een hoop emotie met zich mee. Ik kocht newborn kleding bij de hema om mezelf te laten wennen aan het idee. Het kopen vond ik moeilijk, maar eenmaal thuis vond ik het toch ontzettend bijzonder om de kleding in mijn handen te houden. Wáuw…
Positief is dat ik weinig pijn heb, als ik het vergelijk met hoeveel pijn ik normaal heb. Ik ben direct gestopt met al mijn medicatie en ik had verwacht dat dit heel pittig zou zijn wat betreft pijn, maar dat valt dus ontzettend mee. Ik slaap alleen wel heel erg slecht.

Week 7
Vanaf week 7 ben ik me echt flink slecht gaan voelen. Ik kan overal om huilen (eenden die schrikken door het vuurwerk, Nesh die van de kast valt en helemaal niets heeft maar het zag er zo zielig uit, Steven die water voor me pakt ‘WANT JE BENT ZO LIEF’…).
De pijnlijke borsten zijn wel iets minder geworden, maar ik ben nu bijna de hele dag misselijk. Er zijn dagen geweest dat Steven alleen maar iets van eten noemde en dat ik moest kokhalzen.
Ik houd mijn eten gelukkig wel binnen, maar dat komt ook deels doordat ik gewoon doodstil blijf liggen wanneer ik het gevoel heb over te moeten geven. Ik háát over m’n nek gaan en doe er dan ook alles aan om dat te voorkomen – maar ik voel de neiging wel sterk.
Ik voel me verschrikkelijk slap en zwakjes en ben zo moe dat ik alleen naar buiten kan met de rolstoel. Ik ben zo blij dat we dat ding hebben!
Het eten waar ik wel zin in heb verandert met de dag. Het is iedere keer een verrassing maar vaak klinkt helemaal niets goed. Heel lastig als je iedere twee uur moet eten (om de misselijkheid niet erger te laten worden).
Ik vind mezelf eigenlijk vooral heel zielig.

Deze week hebben we ook de eerste echo gehad. Ze hadden me eigenlijk berekend op 8 weken, maar mijn cyclus is wat langer. Op het moment van de echo zat ik op 7 weken en 3 dagen.
De verloskundige waarschuwde ons dat ze mogelijk even moest zoeken, of de echo inwendig moest doen, omdat het nog zo pril was. We moesten dus niet schrikken als ze de baby niet meteen kon vinden. Dat was echter geen probleem; we konden eigenlijk meteen het hartje zien kloppen en dat was zo intens bijzonder! Vooraf maakte ik me toch een beetje zorgen of er iets mis zou zijn, en pas vanaf dit moment begon het heel erg te leven voor mij. Prachtig.
Ik had moeite om niet emotioneel te worden, zeker omdat ik merkte dat Steven daar ook moeite mee had. Hij was overigens zo enthousiast en trots tijdens en na de echo – super fijn en lief.

Week 8
Ik heb een pak beschuit door de keuken gegooid omdat m’n tosti mislukt was. Dat was het enige waar ik ook maar een klein beetje zin in had. Ook ben ik een paar keer bijna onderuit gegaan na het douchen.
Ik voel me nog steeds niet erg geweldig, dus.
De misselijkheid is nog steeds heel hevig aanwezig, maar er zijn nu wel momenten op de dag waarop het ineens beter gaat. Ik hoop dat er vanaf nu een stijgende lijn in zal zitten, maar misschien is dat iets te optimistisch.
Ik merk wel dat mijn lijf het zwaar te verduren heeft. Normaal krijg ik er ook last van wanneer ik niet gezond eet. Ik heb het idee dat het me erg zwak maakt momenteel.
Het hoogtepunt van mijn dag is wanneer ik voor langer dan een paar minuten van de bank af kan komen. Steven neemt me nog steeds regelmatig met de rolstoel mee naar buiten (helpt tegen de misselijkheid en om me nog een beetje normaal te voelen). De dagen duren erg lang.
Ik begin het wel steeds mooier en meer bijzonder te vinden. Mijn buik begint wat boller te staan. Ik betrap mezelf erop dat ik me regelmatig af vraag wat voor soort kindje in me groeit. Wie hij of zij is. Af en toe zit ik ook gewoon te janken omdat ik het toch zo mooi vind dat mijn lichaam het kennelijk aan kan.

Nare opmerkingen
Mentaal gaat het wel beter. Ik voel me niet meer constant zo overweldigd. Het helpt dat ik me af en toe weer even oké en als mezelf voel. Wel loop ik ontzettend te worstelen met het feit dat er zo’n grote taboe op heerst dat je geen negatieve gevoelens mag uiten over/tijdens je zwangerschap.
Ik vind het heel moeilijk dat sommige mensen vinden dat je maar ten allen tijden dankbaar moet zijn, omdat er vrouwen zijn die niet zwanger kunnen worden. Ook heb ik nare opmerkingen gekregen als: ‘oh nee, wil je dit je kind echt aan doen?’.  Gevolgd door allemaal dramatisch huilende emoticons. Mensen herkennen me van mijn blog en vinden daar heel wat van.
Ik vind eigenlijk dat ik mezelf verbazingwekkend goed staande weet te houden – want beide opmerkingen zijn vreselijk hard (en meermaals gezegd). Het heeft me wel enorm doen twijfelen of ik de rest van mijn zwangerschap wel online moet delen. Dit is natuurlijk wel een beetje het gevaar wat je loopt met bloggen. Eigenlijk te bizar voor woorden dat je dit als blogger moet accepteren.

Eerlijk, zou je dat ook tegen me zeggen als je recht tegenover me stond? Me zeggen dat mijn gevoelens er niet toe doen? Me vragen of ik dit mijn kind wel aan wil doen? Dat ik me niet kan voorstellen hoe naar ik me ga voelen als zieke moeder?
Zou je dat echt durven zeggen als je voor me stond?

Eigenlijk heeft het me tot nu toe alleen maar aangemoedigd om erover te blijven schrijven. Ik ben er zo van overtuigd dat wat ik voel niet raar, ongewoon of uniek is. Ik weet dat er zoveel vrouwen met een chronische ziekte zijn die niet voor moederschap durven te kiezen vanwege hun gezondheid, maar ook zeker vanwege wat anderen er van zouden vinden.
De nare opmerkingen hebben me eigenlijk in laten zien hoe ver ik al gekomen ben in het ‘beter voor mezelf zorgen’ en hoe sterk de moedergevoelens al zijn. Die beschermingsdrang.
Dat is fijn om te voelen. Ik zit op de goede weg.

Liefs,
Emily

7 Comments

  • Emily schreef:

    Overigens vergeet ik er nou wel bij te zetten dat ik ook onwijs veel LIEVE berichten gehad heb – maar het stuk is al zo lang… haha.
    Nee maar echt. Zoveel liefde ontvangen van mijn familie en vrienden, van onbekenden op instagram, mede schrijvers, blog lezers, volgers in ’t algemeen… ONWIJS lief. Dankjewel. :)

  • Michelle schreef:

    Ik denk dat er veel onbegrip onder mensen is. Zeker voor iemand die chronische ziek is. Ik heb zelf Hypermobiliteit en ondervind hiervan ook dagelijks klachten en pijn. Natuurlijk speelde dit bij ons ook mee in de beslissing om voor een kindje te gaan. En nu ze 14 maanden is, is het soms wel eens pittig. Zeker i.c.m mijn onzekere/hoogsensitieve karakter. Maar je doet alles voor je kindje en dat helpt je soms er ook echt doorheen. Mooi stukje om te lezen!

  • Karin schreef:

    Mensen vinden overal wat van. Probeer het te laten gaan. Ik vind je heel sterk lieve Emily, lekker doen waar jij je goed bij voelt.

  • Jacqueline schreef:

    Ik heb er juist veel bewondering voor hoe open je hierover bent. Had ik vast niet gedurfd als ik in jouw schoenen stond.

  • Jenn schreef:

    Mooi dat je zo open en eerlijk hierover schrijft :)

  • Lianne schreef:

    Mooie blog, en leuk om te volgen! En zeker niks aantrekken van die opmerkingen. Het is jouw leven, en jij hebt ook het recht om hiervoor te kiezen, ondanks je ziekte! Waarom zou een ziekte je moeten belemmeren om moeder te worden? En of je je kind dit wel of niet wil aandoen, dat maak je zelf uit ;)

  • Lianne schreef:

    Wat stoer dat je alles deelt! En ook erg fijn om te lezen en volgen als iemand met een chronische ziekte (m.e.) en een grote kinderwens (en grote angst dat dat niet doorgaat). Heel veel geluk en succes gewenst!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.