Hoe week 0 t/m 8 ging kan je hier lezen.
Hoe week 9 t/m 12 ging kan je hier lezen.

Week 13
Ik heb goede en slechte dagen. Op de goede dagen voel ik me meteen supervrouw. Ik wil helpen met de ramen zemen (en zit al na een minuut weer hijgend op de bank), wil een stukje proberen te lopen buiten, help een keer met koken en kijk uit naar weer normaal kunnen eten.
Maar zo werkt het niet helemaal. De goede dagen zitten ook nog steeds vol slechte momenten en heel weinig is nog steeds teveel. Ik stort na weinig al in en vraag teveel van mezelf. Geduld…
Wel heb ik nu een paar keer mensen over de vloer gehad en kon ik gewoon normaal met ze praten. Dat was fijn.

Week 14
Op Valentijnsdag was ik precies 14 weken. Met 14 weken ga je de eerste volledige week van je tweede trimester in. Alle boeken en artikelen vertellen me dat ik me vanaf nu fantastisch ga voelen – kom maar op! Helaas blijkt dat in de praktijk iets anders te zijn.
Op Valentijnsdag hadden we ook een pret echo. We zouden misschien het geslacht van ons kindje kunnen zien, maar daar gingen we niet van uit omdat het nog zo vroeg was. De baby lag er echter precies goed voor! Wow!
Ik vond het echt heel moeilijk om voor me te houden, dus wilde ik zo snel mogelijk afspreken met familie.

Ik heb verder nog steeds goede en slechte momenten, en leef nog steeds hele dagen alleen op koekjes of brood of wat ik dan ook op dat moment wel weg krijg.
Ik vind het zwaar. Heel zwaar. Ik merk dat ik een beetje toe leefde naar dat tweede trimester moment en stiekem toch hoopte dat ik me op magische wijze weer beter (of op z’n minst normaal) zou gaan voelen.
Maar zo werkt het niet en af en toe stort ik gewoon even volledig in. Ik vind het niet leuk. Ik vind het niet genieten. Ik voel me doodziek en alsof ik mezelf kwijt ben en ik vind het soms vreselijk moeilijk.

Week 15
In week 14 begon ik me wanhopig te voelen – maar in week 15 ging het dan toch écht ineens een stukje beter. Ik heb nog vooral slechte dagen en momenten, en kan nog niet heel veel eten, maar het is een enorm verschil met daarvoor. Ik heb nu drie keer zelf gekookt, eet meer dan alleen maar zoete troep en het lukt me om af en toe wat in huis te doen. Ook ben ik iets gezelliger (hoop ik – arme Steven).
Op 15+2 (15 weken en 2 dagen) wist ik het zeker: dat was de baby die ik voelde bewegen! Wauw. Zó ontzettend bijzonder. Ik voel hem af en toe, maar nog niet iedere dag.
We maakten deze week ook het geslacht van de baby bekend bij onze familie. Dat deden we met een mooie taart.
Misschien heb je het inmiddels allang op instagram voorbij zien komen, maar zo niet:

We krijgen een zoontje!
Steven en ik waren er allebei van overtuigd dat het een meisje was, dus we moesten wel even wennen aan het idee. Ik had eigenlijk helemaal geen voorkeur, maar omdat ik er zo van overtuigd was raakte ik toch gehecht aan het verhaaltje in mijn hoofd.
Ik was echter al na een dag gewend aan het idee. Ik vind het echt onwijs leuk om een zoontje te krijgen. Wauw.

Week 16
De voedsel aversies beginnen langzaam te verdwijnen! Mijn hemel, ik ben zo blij en opgelucht! De misselijkheid laat zich deze week helemaal niet zien – tot de laatste dag, maar daar kom ik zo op terug – en ik heb me toch een HONGER.
Koken is nog steeds moeilijk omdat ik zo weinig energie heb. Het lukt nog niet om heel erg gevarieerd te eten daardoor. Wel ben ik deze week uit eten geweest bij een vegetarische Chinees en oh my god – zo briljant lekker.
Ik ben nog extreem vermoeid en hoewel ik hier en daar iets probeer op te bouwen, lukt dat nog niet. Ik hoop dat daar ook nog verandering in komt.
Helaas heb ik inmiddels een blaasontsteking te pakken en ben ik weer onwijs misselijk door de antibiotica. Week 16 sloot ik daarom niet heel positief af. Ik vind het (vooral mentaal) heel moeilijk om nu alweer zo misselijk te zijn.
Gelukkig begin ik de kleine wel steeds beter te voelen. Dat maakt veel goed.

Liefs,
Emily

5 Comments

  • Sofie schreef:

    Wat goed dat er toch lichtpuntjes zijn! Hier gaat het ook met ups en downs, maar niet meer elke dag overgeven is echt zoooooo fijn. En die beweging in je buik: wauw. Ik vind het zo bijzonder dat ik haar alsmaar sterker voel worden. Wij gaan bijna de laatste 11 weken in. Niet te geloven!

    • Emily schreef:

      Ja, die lichtpuntjes zijn zo fijn en belangrijk! En de bewegingen vind ik zo mooi. Ik hoop dat ik hem binnenkort echt regelmatig zal voelen. :)
      Het gaat hard! Ik vind het ook een bizar idee dat ik zelf al bijna op de helft zit.

  • Karin schreef:

    Wat fijn Emily dat er toch wat verbetering inzit hoe jij je voelt. En wat leuk dat het een jongetje is!

  • Jenn schreef:

    Wat fijn dat het wat beter gaat. En leuk, een zoontje!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.