Wil je weten hoe de eerdere weken gingen? Je kan ze hier terug vinden.

Inmiddels is mijn zoontje al geboren, en dat weet bijna iedereen al. Ik wilde toch nog deze laatste zwangerschap update online zetten. Vooral voor mezelf, maar ik weet dat veel van jullie het fijn vinden om te lezen hoe het gegaan is.
Ik ben bezig met een blogpost over de bevalling. Dat vraagt alleen nogal wat tijd en energie – en dat kom ik nu flink tekort met een kleintje. Nog even geduld. :)

Week 35
Vorige keer schreef ik dat het gesprek met mijn verloskundige niet ging zoals ik gehoopt had, en dat dit voornamelijk lag aan het gesprek wat zij met de gynaecoloog heeft gehad. Ik mocht zelf naar de gynaecoloog toe om weer te bespreken hoe mijn situatie eruit ziet en waar ik me zorgen om maak.
Ook dat gesprek ging niet helemaal zoals ik hoopte. Het was duidelijk dat de gynaecoloog al een vooringenomen mening had en daar niet zat om echt naar mijn verhaal te luisteren, maar vooral iedere keer dacht: hoe antwoord ik op een manier dat ik haar angsten van tafel schuif?
Ik heb absoluut niet het idee dat het ziekenhuis ook maar enig beeld heeft van hoe het werkelijk met mij gaat, en dat vind ik ontzettend jammer. Ik begrijp dat we geen stappenplan kunnen maken, want je weet nooit hoe een bevalling gaat, maar ik voel me niet serieus genomen. Een andere manier van reageren had mij al veel kunnen helpen.

Ik heb verder weinig zin om er nog meer woorden aan vuil te maken. Het was gewoon een teleurstelling, punt. Ik heb er flink om gehuild, maar inmiddels sta ik er wat beter in. Ik heb vertrouwen in mezelf en in Steven. We zorgen ervoor dat mijn moeder als back-up erbij gehaald kan worden als wij het gevoel hebben dat dit nodig is. We komen er samen wel uit. Het was alleen fijn geweest als we iets betere begeleiding hadden gekregen.

Week 36
In leuker nieuws: deze week hadden we een véél beter gesprek met de verloskundige (een andere dan vorige keer – ze werken in een team). Ik vertelde eerlijk dat ik teleurgesteld was over hoe alles was gegaan, en had tijdens dit gesprek wél het idee dat ze mijn situatie proberen te begrijpen en mee proberen te denken. Ook zij vindt dat er enigszins een plan moet zijn, en dat het voor mij niet realistisch is om de bevalling zonder pijnstilling te doen in verband met mijn lage belastbaarheid. We hebben besproken hoe we het voor ons zien en ik ging met een veel fijner gevoel naar huis.

Baby groeit ondertussen prima. Hij groeit nog steeds heel gemiddeld – ik ben iedere keer stiekem blij wanneer ze zeggen dat hij niet groot is – en ligt er helemaal goed voor. Yay!
Ik heb verder ontzettend veel last van maagzuur en m’n buik zit nu ECHT in de weg. Ik heb het gevoel alsof ik alleen maar uit buik besta.

Week 37
Ja! Vanaf nu wordt mijn baby als volgroeid gezien. Geen alarmbellen meer die af zouden gaan als ik nu zou bevallen. Dat is een magisch mooi gevoel, gezien hoe angstig ik al die tijd ben geweest dat er iets mis zou gaan.
Ik begin me wel een beetje onrustig te voelen. Steven heeft telefoonnummers van taxi bedrijven in zijn telefoon gezet, voor het geval dat hij snel vanaf zijn werk naar huis moet komen.
Van mij mag baby wel komen, maar ik voel ook geen haast (meer). Volgens mij zit ‘ie nog wel goed zo. Ik probeer te genieten van alle bewegingen die ik voel, wetende dat hij over niet al te lang niet meer in mijn buik zal zitten. Dat lijkt me wel heel raar, hoor…

Hoog zwanger. De heetste zomer die ik heb meegemaakt. Twee keer een hittegolf. Ja, dit is wel afzien hoor jongens.
Ik voel me vreselijk beroerd en ik voel de baby minder goed, dus moet ik voor controle naar het ziekenhuis. Dat was wel even spannend – maar alles gaat, zoals altijd, helemaal perfect met de kleine.

Week 38 & 39
Deze weken lopen een beetje door elkaar in mijn herinnering, dus ik voeg ze even samen. Ik kreeg in week 38 ineens meer energie dankzij mijn onuitstaanbare drang om het huis schoon en gezellig te maken. Na wat uurtjes bij mijn moeder op de tuin kwam ik thuis, en heb ik ineens de hele keuken staan poetsen. Geen idee waar dat vandaan kwam en hoe me dat gelukt is.
Ik had daarna wel ontzettend veel pijn in mijn heupen/bekken, maar was zo blij dat het gelukt was. De opvolgende dagen deed ik meer van dat soort schoonmaak, met hulp van mijn moeder en Steven.
We hebben de box in elkaar gezet en de laatste dingetjes in de baby kamer in orde gemaakt. Mijn moeder is nog een paar keer komen poetsen om de dingen te doen die ik niet kon. Ontzettend fijn, want ik werd helemaal gek van alles waarvan ik vond dat het niet schoon genoeg was.
Nesteldrang is one hell of a drug.

EN DAN DIE HITTE.
We hebben een zwembad op ons balkon gezet. Het neemt het hele balkon in beslag, maar dat geeft niet.

In week 39 voelde het echt alsof baby ieder moment kon komen. Dat maakte de dagen lang en onrustig. Ik had last van voorweeën en veel gerommel in mijn buik.
Op 39+6 was ik jarig – 14 augustus – en dat voelde heel raar. Ik hou heel erg van mijn verjaardag. Ik wil altijd iets speciaals doen op de dag zelf, en ik vier het ieder jaar. Deze keer doe ik niets speciaals en vier ik het ook niet. Het voelt een beetje alsof ik niet echt jarig ben geweest.
Mijn allerliefste vriendinnetjes waren me echter niet vergeten: Diana stuurde een lief kaartje en bosje bloemen op, en Landa stond voor de deur met lekkere vegan taartjes. Steven was vrij en had een Lush pakketje voor me gekocht.
Het was alsnog een fijne dag. :)
Inmiddels had ik wel zoiets van: laat die baby nou maar gewoon komen. Voorheen wilde ik per se dat hij *niet* op mijn verjaardag zou komen, of er vlak voor of na, maar nu zat hij er zo dichtbij dat het toch niet meer uitmaakte. Dacht ik, tenminste.

Week 40
15 augustus, de uitgerekende datum. Geen baby.
Ik ging naar de verloskundige voor een strip poging. Bij strippen gaan ze met een vinger (of twee) je baarmoedermond in en maken ze ronddraaiende bewegingen rond het hoofdje van je baby. Op deze manier maken ze de vliezen los van de baarmoederwand en dat kan ervoor zorgen dat je bevalling van start gaat.
Ik vond het wel een eng idee, of vooral een naar idee want dat kan onmogelijk prettig voelen, maar keek er wel naar uit. Kom maar op met die bevalling!
Om te kunnen strippen heb je wel al enige ontsluiting nodig. Ik was dan ook erg teleurgesteld toen ik te horen kreeg dat er nog geen ontsluiting was. Wel was ‘de baarmoedermond al kort en week’  en dat was goed. Nou, zijn die voorweeën niet voor niks geweest.

We gingen steeds verder week 40 in, en ik zakte mentaal een beetje in elkaar. Je kijkt zo uit naar de uitgerekende datum. Ook al weet ik dat het maar een gok datum is, en dat er niet zoiets is als ‘te laat’ zijn als je nog voor de 42 weken zit, voelt het wel als ‘te laat’. Alles na 40 weken voelt ‘te laat’.
Ik was er zo van overtuigd geweest dat hij eerder dan 40 weken zou komen. En nu ging ik richting de 41 weken.
Steven en ik speelden spelletjes en keken films om ons af te leiden. We gingen uit eten, deden een rondje met de rolstoel.

Met 40 weken en 3 dagen deden ze een nieuwe strip poging, en weer had ik geen ontsluiting. Ik was zo teleurgesteld. Wel konden ze de baarmoedermond masseren, en ik dacht: doe dan maar. Alles wat kan helpen is prima.
Dat eh, voelde niet erg fijn. Ik heb de rest van de dag pijn en bloedverlies gehad.
Ik kreeg een echo om te bepalen of alles goed ging met de baby, en of er nog genoeg vruchtwater was. Alles zag er goed uit, gelukkig.
Twee dagen later deden ze wéér een nieuwe strip poging, en deze keer had ik 1 cm ontsluiting. Ik was zo blij! Het strippen zelf voelde akelig, maar niet per se heel pijnlijk. Ik vond het mee vallen.
De hele dag rommelde het in mijn buik. Lichte weeën, en ik verloor een paar dagen erna mijn slijmprop (mocht je niet weten wat dat is: houden zo).

Maar nog steeds geen baby. Verdomme.

Week 41
Mijn lichaam doet zo ontzettend veel zeer. Mentaal zit ik er zo ontzettend doorheen. Het wachten breekt me zo op. Iedere keer heb ik weeën die niet door zetten. Mijn heupen voelen alsof  ik een trap van een olifant gekregen heb. Iedere beweging zorgt voor scherpe pijnscheuten. Ik kan amper nog door het huis lopen, zowel door de pijn als door de vermoeidheid. Ik slaap ontzettend slecht en ook in de rolstoel naar buiten gaan is bijna niet te doen vanwege de pijn.
Ik ben het zo vreselijk zat. Over de 40 weken heen gaan oké, maar dit is een marteling. Hou op joh.

We doen nog een strip poging, maar ik durf niet meer te hopen. Voor de 40 weken vroegen ze al of ik wilde inleiden vanwege mijn klachten, en ik heb al die tijd nee gezegd. Ook na de 40 weken: nee, ik wil niet inleiden.
We gaan nu richting de 42 weken. Ik begin toch te twijfelen of inleiden niet beter is. Ik begin te twijfelen of mijn lichaam ooit nog uit zichzelf dit kind eruit gaat werken. Ik begin te twijfelen of ik het nog wel langer aan kan.
Eigenlijk kan ik het al weken niet meer aan, maar ik had geen keus. En toen ik wel een keus kreeg, wilde ik mijn lichaam én baby de tijd geven die het nodig had.
Inmiddels tikken Steven zijn vrije dagen weg waardoor we minder overhouden voor wanneer baby er is. Het geeft zoveel stres en onrust.

Ik voel me echt vreselijk naar.

Bij 41 weken en 2 dagen stellen ze me de vraag weer. En ik geef toe dat ik twijfel.
We worden doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een hartfilmpje en echo, voor extra controle, en om te bespreken hoe inleiden zou gaan als ik daar toch voor kies.
Ik ben al die tijd zo intens bang geweest voor inleiden. Als er iets was wat ik absoluut niet wilde, dan was het wel dat. Een keizersnede was ik veel minder bang voor, hoe raar dat ook mag klinken. Maar ik zit er zo doorheen. Ik ben zo op. Ik kan niet meer.
Ik probeer voorbij de angst te voelen. Wat wil ik? Waar doe ik goed aan?
Uiteindelijk maak ik een afspraak voor inleiden op zondag. Dan ben ik 41 weken en 4 dagen zwanger. Dan heeft mijn lichaam nog 2 dagen de tijd om zelf te starten, en anders zouden we toch maandag of dinsdag moeten inleiden omdat het te lang zou duren. Maandag en dinsdag waren druk, zeiden ze.
Oké. Zondag. 26 augustus.

Doe dan maar.

2 Comments

  • Rianne schreef:

    Hoi Emily,
    Wat fijn om te lezen dat je zoon geboren is. Ik ken je niet persoonlijk, maar volg je blog al een tijdje in stilte en maakte me zorgen dat er misschien iets ergs gebeurd was. Ik ben erg blij en opgelucht weer een blogje van je te lezen. Van harte gefeliciteerd voor jou en Steven met jullie zoon. Ik kijk al uit naar je komende blogs, maar begrijp dat dit in een wat rustiger tempo zal komen ivm de kleine :) Groetjes Rianne

  • Alain schreef:

    Joepie ! De kleine rekel is geboren ! Hartelijke gelukswensen voor jou en Steven, jullie ouders, vrienden en natuurlijk ook voor deze pasgeborene.
    En wat vet zeg, dat zwembad op het balkon. Beetje jammer voor Steven dat hij veel vrije dagen heeft moeten inleveren maar ik bedenk mij dat iedere stap die jij richting de bevalling heb gezet, jouw manneke naast je stond. Je bent daardoor niet alleen geweest.

    Babies kennen 4 soorten huilen en er zit ook een spirituele huilen bij. Mijn achterbuurvrouw is 2 jaar geleden bevallen van haar 1e kindje en als ik die hoorde huilen, zette ik een mooi muziekje (of liedje(s)) van youtube aan. Iedere keer werd haar kindje daar rustig van. Tevens floot ik (met mn mond) en dirigeerde mijn fluiten naar het kindje. Het was net alsof zij begreep dat ik haar “riep” als ik floot en dat haar ‘geest’ gewoon een beetje aandacht wilde of mentaal zich ‘niet alleen’ wilde voelen. Ik besefte toen heel sterk dat ik een ‘baby-fluisteraar’ ben want ik had reeds vaker succes met huilende kinderen ; door hen serieus te nemen en ‘spiritueel begrip’ via de lucht te sturen.
    Soms is het verdriet van een kind ‘over te nemen’ al voldoende maar er zijn nog vele andere manieren.

    Ik heb ergens gelezen dat je de band tussen jou en je kindje gezonder houd door op zich veel aandacht te geven, met name als hij huilt want zo leert jullie zoon dat hij op jullie kan rekenen. Als ik een suggestie mag geven :’Als je kindje begint met huilen, fluit gewoon een leuk deuntje en kijk of jullie zoon deze manier van ‘liefde geven/mee-leven voldoende vind. Een mooi liedje met oprechte liefde in de lyrics kan wellicht ook een huilbui doorbreken.

    Natuurlijk zijn er ook andere huilbuien zoals pijn, honger, te dikke drollen, jeuk etc etc. MAAR er is dus ook een emotionele huilbui waarin jullie zoontje verdrietig is en niet alleen wil zijn. Fluit dus een vriendelijke vraagteken of geruststelling met een smiley – wellicht een beetje oefenen met welk deuntje je hem ‘fluitend’ roept of laat weten dat je dichtbij hem in “de spirit” aanwezig bent.

    even iets anders : “Hoe vergaat het Steven met zijn rijlessen ?”
    en natuurlijk : “Hoe gaat het met jou ?” enne Je bent bevallen van een zoon !!! JIJ – HEBT ondanks een wereld vol zorgen, pijn en angsten een gezond kindeke de wereld in gebracht. Ik ben zo ontzettend blij voor jou, jullie maar vooral voor jou Emily want ook ik had behoorlijk veel angst (zorgen) dat het ergens tijdens de zwangerschap ‘fout’ kon gaan en haal nu opgelucht adem.

    En bij deze tevreden diepe zucht verstuur ik je dit commentaar ..

    fris fruitige groetjes
    Alain

    ps. Hoe heet je zoontje eigenlijk ?-) Toch niet Jerommeke ?-)

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.