Ik ben zwanger en vind het leuk om de reis naar moederschap vast te leggen op mijn blog. Hoe week 0 t/m 8 ging kan je hier lezen.

Week 9
Een week van flinke ups en downs. Ik voelde me deze week nog steeds het grootste deel van de tijd erg slecht, maar ik kreeg ook weer momenten dat ik me even weer normaal voelde en zelfs niet misselijk was. Ik heb regelmatig zitten huilen van geluk als ik even iets anders kon doen dan tv kijken, of wanneer gezond eten me daadwerkelijk smaakte.
Het komt best vaak voor dat je tijdens je zwangerschap bloedverlies hebt. Ik had met mezelf afgesproken dat ik er dus niet van zou schrikken als ook mij het zou overkomen. Toch schrok ik toen ik een heel klein beetje bloedverlies had – en het was echt maar een héél klein beetje en nog eens bruin ook. Een bruine kleur is nog minder zorgwekkend omdat het duidt op oud bloed. Dat herhaalde ik een paar keer voor mezelf.
Toch hing ik niet veel later aan de telefoon met de verloskundige – die me direct geruststelde en super vriendelijk was. Ik heb daarna ook geen bloedverlies meer gehad.
Een nieuw symptoom dat ik nu heb: hele intense en levendige dromen. Soms leuk, meestal vooral vermoeiend.
We hadden weken geleden een nachtje in Amsterdam geboekt en dat konden we niet meer annuleren. Ik besloot om het maar gewoon te proberen en erheen te gaan met de rolstoel.
We hebben alleen de hotel kamer gezien – achja.

Week 10
De misselijkheid lijkt wel iets af te nemen, maar mijn aversie voor eten neemt juist toe. Er is eigenlijk niets meer wat echt prettig smaakt. Wel moet ik nog steeds heel regelmatig eten, anders neemt de misselijkheid weer toe.
Het lijkt misschien stom, maar ik vind het echt heel moeilijk dat ik niets lekker vind. Ik heb namelijk wel veel honger en in m’n hoofd heb ik trek in dingen, maar als ik het dan eet vind ik het super smerig. Ik raak er echt een beetje emotioneel labiel van.
Het enige waar ik regelmatig echt zin in heb is fruit, en dan zomer fruit. Fruit wat er momenteel niet is dus.
Ik heb het er ook moeilijk mee dat ik van m’n vegan eetpatroon afgestapt ben, tijdelijk. Ik eet nu vaak ‘gewoon’ vegetarisch onder het mom van: alles wat ik binnen krijg is mooi meegenomen. Mijn smaak is zo drastisch anders en er is maar zo weinig dat ik echt kan eten, dat ik het me momenteel niet kan veroorloven alles met ei of zuivel te vermijden.
In deze week begonnen ook de meest vreemde dingen ineens heel bitter te smaken. Ik eet voornamelijk ook heel zoete dingen: ontbijtkoek met chocopasta krijg ik bijvoorbeeld redelijk goed weg.
Lichamelijk voel ik me verder erg slecht. Ik sta te trillen op m’n benen na een minuut staan en ben ontzettend uitgeput. Het niet goed kunnen eten helpt natuurlijk ook niet mee…

Week 11
De vermoeidheid neemt nog meer toe. Hoe is ’t mogelijk? Zelfs van eten kauwen moet ik al bijkomen.
Ik zit nog steeds vast op de bank en wat ik kan lijkt alleen maar minder te worden. Ik vind ’t af en toe echt te zwaar. Mijn gezondheid en conditie zijn heel hard achteruit gegaan en ik heb momenteel geen manier om ’t iets te verbeteren. Het is erg frustrerend.
Soms zou ik willen weten hoe lang dit nog duurt, maar aan de andere kant is het maar goed dat ik ’t niet weet.
Ik heb in deze week een afspraak gehad met mijn diëtiste. Ze vroeg me wat ik allemaal niet kan eten en ik moest lachen, want de vraag is eerder: wat kan ik wél eten?
Ik krijg momenteel van alles te weinig binnen. Vooral eiwitten zijn nu belangrijk. Zonder eiwitten kan je niet te lang. Je lichaam gaat het dan uit je spieren halen en dat is iets dat je echt niet wil.
Ik heb een eiwit shake gekocht, maar moest na twee slokken al bijna overgeven. Dat wordt ‘m dus niet. Eiwit poeder voor in de smoothies dan maar?

Deze week kregen we ook de termijn echo. Momenteel leef ik echt een beetje voor de echo’s – maar de volgende krijgen we pas op 20 weken! We hebben daar tussen wel een pret echo ingepland voor de geslachtsbepaling. Ik vind het een heel mooi idee om te wachten tot de geboorte en ondertussen alles op gevoel te doen of gender-neutraal te houden, maar ik merk dat ik het toch heel erg graag wil weten. Het helpt om beter in verbinding te blijven staan met wat er in mijn buik groeit.
De termijnecho was prachtig. De kleine is al zo’n stuk gegroeid en lijkt nu echt meer op een baby. En het bewoog! Zó ongelooflijk mooi en schattig om te zien. Steven en ik vonden het onwijs leuk en het hielp ons om weer even stil te staan bij wat er gaande is. Zonder zo’n echo ligt de nadruk zo op het ziek zijn.
Alles zag er ook goed uit en ik heb inmiddels mijn uitgerekende datum: 15 augustus. Dat is 1 dag na mijn eigen verjaardag!
Ook hebben we de NIPT test gedaan – momenteel de beste test die je kunt doen om je baby op chromosoomafwijkingen te checken. Dat doen ze door bloed bij mij af te nemen, want kennelijk kunnen ze daarmee het bloed van je baby/placenta zien. Ik vond ’t best wel science-fiction achtig klinken. Binnen 10 dagen zijn de uitslagen binnen.

Week 12
Ik vind het heel bijzonder om 12 weken zwanger te zijn. De kans op een miskraam wordt nu drastisch kleiner. Alles zit er eigenlijk al op en aan: het kindje moet nu alleen nog flink groeien. Ik besef me deze week heel sterk hoe bijzonder dit is, wat een geluk ik heb dat het tot nu toe allemaal goed is gegaan. Ik kijk uit naar het moment dat ik het kleintje kan voelen – dat wil ik zó graag.
Tegelijkertijd raak ik ook een beetje nerveus en benauwd. Ik heb al 1/3e van de zwangerschap gehad nu. Wat?!
Er zijn zoveel dingen die ik nog moet doen, moet regelen, moet uitzoeken, moet aanvragen, moet bedenken, moet bespreken, moet leren, moet kopen. Ineens beklemt het me heel erg dat ik me nog zo ziek voel en geen energie heb om naar een zwangerschapscursus te gaan. Dat ik niet kan bewegen. Dat ik niet gezond kan eten. Hallo, ik ben het huis van de baby – kan ik alsjeblieft iets beter voor dit huis zorgen dan?
Ik moet nu al gaan bedenken waar ik wil gaan bevallen. Weet ik veel? Hoe moet ik nu al weten waar ik dat wil doen en op wat voor manier en wel of geen pijnstilling en zo ja, welke dan? Kraamzorg regelen? Ik ben nog maar net gewend aan het idee dat ik zwanger ben. Help!

Midden deze week begon ik me echt iets beter te voelen. Ik voelde weer een sprankje energie. Voelde weer zin om iets te doen. Afgelopen tijd voelde ik me zo slecht dat ik ook gewoon niets wilde. Ik ben inmiddels twee keer buiten geweest om een stukje te lopen. Ik heb wel nog de rolstoel nodig, maar het begin is er.
De misselijkheid is niet meer constant aanwezig. Alleen het spontaan moeten kokhalzen is juist iets erger geworden. In de avond is ’t vaak nog wel belabberd en veel trek heb ik ook nog niet, maar het lukt om iets gezonder en gevarieerder te eten. Zo fijn!
Mijn buik is nog niet gegroeid, maar wel wat ronder en steviger geworden. Ik kan ook mijn baarmoeder voelen als ik zachtjes met mijn vingers druk. Best wel cool.

Liefs,
Emily

3 Comments

  • Sofie schreef:

    Oh oh, herkenbaar weer. Als er iets is dat ik al geleerd heb: maak je geen zorgen over wat je binnenkrijgt: de baby neemt wat hij of zij nodig heeft. Het is echt zo, ik kreeg bijna niets binnen, at heel erg eenzijdig en al helemaal niets van eiwitten of gezonde dingen. Ik had precies hetzelfde gevoel maar ons meisje doet het perfect. En wat ik niet verwacht had: na al die maanden heb ik geen enkel tekort in mijn bloed, zelfs ijzer stond goed. Dus op een of andere manier zorgt de natuur er toch voor dat je kleintje genoeg voedingsstoffen heeft. Zelfde met beweging: pas op week 22-23 ben ik weer wat in beweging kunnen komen en ons kindje merkt er niks van, die is zelf actief genoeg. Maar ik snap heel erg het gevoel ;-)

    • Emily schreef:

      Oh wat fijn dat je zelfs geen tekorten hebt! Ik maak me daar ook een beetje zorgen om, omdat ik al zo regelmatig tekorten heb.
      Wel fijn om te lezen. :)
      Ik lees jouw updates ook. Ben blij dat het iets beter gaat met je. Het heeft wel even flink geduurd voor jou! <3

  • Vanessa schreef:

    Zo herkenbaar om te lezen! Ik ben tot 30 weken misselijk geweest. Ik had niet verwacht dat het nog weg zou gaan, maar je ziet ;-) Op zo’n momenten lijkt de zwangerschap eeuwig te duren en zie je het soms niet meer zitten, maar hoe cliché ook, als je je kindje in je armen hebt is het het allemaal waard geweest. Wat fijn dat je een dag na je verjaardag bent uitgerekend!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Copyright © IPkabuto 2017 • All rights reserved.